Closing Time | Bitches Brew
Miles Davis live in 1970:
Deze maand lokte PowNews burgemeester Onno Hoes van Maastricht in de val. Wie houdt journalisten aan hun eigen normen? Britse en Europese instanties adviseren het instellen van een onafhankelijke mediaraad met vergaande bevoegdheden. Misschien ook iets voor ons land? “Mission accomplished.” Dat dacht Dominique Weesie naar eigen zeggen toen de top van de Nederlandse Spoorwegen was opgestapt. De toenmalige hoofdredactie van de Telegraaf had Weesie, nu voorzitter van publieke omroep PowNed, in december 2001 een opdracht gegeven wat betreft de Spoorwegen: “Je hebt een week de tijd om de directie weg te krijgen.” Het lukte al na vier dagen. Dertien jaar later lijkt het aantal missions accomplished alleen maar toegenomen. De vraag rijst of journalisten zichzelf en elkaar afdoende aan journalistieke normen houden. Zo niet, en er is niemand anders om die normen af te dwingen, dreigt dan eenzelfde situatie als met de Britse pers? In het openingsartikel van 11 december noemde NRC Handelsblad de valstrik voor Hoes “Angelsaksisch.”
Miles Davis live in 1970:
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
DATA - De jaarlijks terugkerende Top2000 was voor mij altijd monument van muzikaal conservatisme. En toch luisterde ik.
Vorig jaar al moest ik toegeven dat de Top2000 toch minder conservatief was dan ik dacht. Of beter gezegd, de stemmers natuurlijk. Maar een goede manier om dit in een grafiek uit te drukken, toch mijn favoriete bezigheid, had ik nog niet gevonden. Tot dit jaar.
Dus hier het bewijs dat de Top2000 de laatste jaren meegroeit met de tijd.

Eenvoudigweg door het verschil te nemen per nummer tussen het jaar van uitgave en het jaar waarin het in de top2000 stond en dat over alle nummers te middelen, is de gemiddelde leeftijd van de nummers te bepalen. En blijft tegenwoordig gelijk. Dus “verjongt” de top2000 net zo snel als de tijd voortschrijdt. Met dien verstande dat het natuurlijk wel met een stevige “historie” begon.
Overigens heb ik ook nog een variant gemaakt waarin hogere noteringen meer gewicht kregen om te zien of de verjonging alleen in de onderste regionen gebeurden. Maar die grafiek gaf exact hetzelfde verloop. Alleen de top 10…
De historie die de top2000 meesleept laat zich mooi zien als je de nummers per editie ordent naar decennium van verschijnen:

Maar ook daar zie je nu het meegroeien met de tijd.
Bedenk echter wel dat zestien edities van de top2000 bij elkaar maar 3.906 verschillende nummers bevatten (i.p.v. de mogelijke 32.000).
Bent u de lijstjes van het jaar 2014 moe? Dan volgt nu de uitputtingsslag met de lijst kunstenaars die in 2014 een kunstprijs toebedeeld kregen. Een indrukwekkende lijst met landelijke en lokale prijzen voor professionals en amateurs. Wat alle andere jaaroverzichten ook duidelijk maken, dit overzicht laat zien dat Nederland zeer complimenteus naar kunstenaars is.
In de categorie Literatuur (want ook dat is kunst):
Mei: Ilja Leonard Pfeijffer – Libris Literatuurprijs.
September: Hannah van Wieringen – Academica Literatuurprijs en Jérôme Ferrari – Europese Literatuurprijs.
November: Ad de Bont (toneelschrijver) – Charlotte Köhler Prijs en Stefan Hertmans – AKO Literatuuurprijs.
December: Willem Jan Otten – P.C. Hooftprijs.
En verder……
27 februari: Ria van Eyk – Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant Beeldende Kunstprijs 2014.
24 maart: Esther Tielemans – Familiekamer Kunstprijs. Op 25 september ontving Esther Tielemans ook de Wolvecampprijs.

14 april: Floris Kaayk – Volkskrant Beeldende Kunst Prijs.
18 mei: Ans Leeflang, Vanessa Speur en Loes Korsten – Kunstprijs Pinkstermarkt Brummen.
23 mei: Rolf te Booij en Jerry Veldhuizen – Rabobank Kunstprijs.

1 juni: Jacob Kerssemakers – 1e prijs Kunstprijs “Oost, Grensverleggend”.

8 juni: Henk Kamphuis (fotografie) – Kunst in het Volksparkprijs.
21 juni: Elise Le Pair – Kunstschouw Award.

3 juli: Sachi Miyachi – Theodora Niemeijer prijs.
3 juli: Muziektheatergezelschap Via Berlin en Anouk Kruithof – Charlotte Köhler Prijzen.

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De Zweedse minderheidsregering heeft met de oppositie overeenstemming bereikt over het budget. De centrum-rechtse oppositie had de begroting eerder met steun van de extreem-rechtse Zweden Democraten afgewezen, waarna premier Lofven nieuwe verkiezingen als enige uitweg zag. De prijs voor het vermijden van de verkiezingen was dat de regering van Sociaaldemocraten en Groenen de budgetvoorstellen van de oppositie min of meer overneemt.
DATA, VISUALISATIE - Het warmste jaar tot nu toe in Nederland (De Bilt) was 2006. Met een gemiddelde temperatuur over het hele jaar gemeten van 11,235 graden Celsius. Een jaar later lukte het 2007 net niet om een nieuw record te zetten. Dat jaar bleef steken op 11,226 graden. Statistisch gezien verwaarloosbaar verschil, maar toch.
Nu ligt echter sinds begin oktober 2014 in de metingen voor op zowel 2006 als 2007.
Omdat Marcel Crok me attendeerde op een zeer fraaie visualisatie van dezelfde “race” in Engeland, leek het me wel aardig om dit ook voor Nederland te doen.
Hieronder ziet u de race. De zwarte lijn is 2014. De rode 2007, die op het laatste moment ingehaald wordt door de paarse lijn van 2006.
Op de x-as ziet u de dagen van het jaar. Het is dus steeds het gemiddelde vanaf 1 januari tot en met die dag in dat jaar.
Deze update is tot en met 31 december 2014. Met enige regelmaat zal ik nieuwe updates plaatsen.

Via twitteraar @ticobas kwam een manier om de kans te berekenen dat 2014 inderdaad de warmste zou worden, op basis van de jaarmetingen tot nu toe. Simpel gezegd, neem de reeks van 2014 tot de laatst bekende dag, vul die aan met de rest van de dagen uit jaar x, bepaald dan het gemiddelde en kijk of je nog boven die van 2006 uit komt. Ja=1, nee=0. En dan tellen en delen door het aantal geturfde jaren.
Dan krijg je voor de hele reeks een kans van 100% dat 2014 het warmst wordt. En als je alleen de laatste dertig jaar als referentie neemt, is de kans nu 100%.
COLUMN - Al jaren probeer ik collega’s en vrienden uit te leggen dat de woensdag niet mijn papadag is, maar dat ik gewoon vrij ben. Papadag impliceert dat ik de overige dagen niet voor mijn kinderen zou zorgen, terwijl ik in mijn taakopvatting als vader juist uitga van 24 uur per dag, zeven dagen per week. Gelukkig hoef ik als vader niet altijd veel te doen. Af en toe een spelletje spelen, een pannenkoek bakken of een pleister plakken. Het ouderschap is toch vooral een kwestie van aanwezig zijn. Dat is voor veel Nederlandse mannen al moeilijk genoeg. De eigen carrière gaat vaak voor.
Opvallend is dat vooral vrouwen mijn vrije dag als papadag bestempelen. Bang als zij zijn dat vaders zich straks echt meer met de opvoeding gaan bemoeien en zich dus op het domein van de moeders begeven. Maar als mannen hun rol in de opvoeding willen pakken dan lopen ze keihard aan tegen wat Renske Keizer, bijzonder hoogleraar pedagogiek en de Universiteit van Amsterdam, de sterke Nederlandse moederschapsideologie noemt. Vrouwen zorgen nu eenmaal beter voor kinderen dan mannen is de heersende gedachte. Daar kan geen kinderopvang of vader tegenop. Een fulltime werkende moeder staat in Nederland gelijk aan slecht moederschap. Dat zit nu eenmaal in onze cultuur ingebakken.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Perdiep heeft inderdaad grove en onvergeeflijke fouten gemaakt en had beter gecontroleerd moeten worden. Maar ook al verzon hij geregeld bronnen, dan wil dat nog niet zeggen dat de context waarin de spookbronnen werden opgevoerd ook uit zijn duim is gezogen.
Neem nou de beruchte schets die Ramesar maakte over de Haagse Schilderswijk. Misschien geen shariawijk inderdaad, maar wel een buurt waar de meest weerzinwekkende demonstratie van het jaar heeft plaatsgevonden afgelopen zomer. Tientallen duistere figuren paradeerden in de Schilderswijk met hun zwarte vlaggen. Geen toeval dat dit op die plek gebeurde, dunkt me. Ze betuigden hun steun aan de koppensnellers, verkrachters en slavendrijvers van de Islamitische Staat.
ACHTERGROND - Zitten we wel of niet in de zesde massa-uitstervingsgolf (6th Mass Exinction)?
Er is een ogenschijnlijke tegenstrijdigheid. Aan de ene kant zijn er nog geen duizend soorten, waaronder de dodo, waarvan het aannemelijk is dat ze zijn uitgestorven in moderne tijden (sinds ongeveer 1500). Met een geschat aantal van minimaal een paar miljoen soorten op aarde is dat bijna helemaal niets.
Maar, het merendeel van het geschatte aantal soorten is onbeschreven en nog onbekend. Schattingen van soortenaantallen zijn het resultaat van extrapolatie van hele kleine studies.
Al weer tien jaar geleden wist een onderzoeker zo’n 1200 verschillende keversoorten uit de kronen van slechts ngentien oerwoudbomen te verzamelen, waarvan 90% onbeschreven bleek. Een ander probleem is dat het vaststellen of een soort echt is uitgestorven erg moeilijk is, want “absence of proof is no proof of absence”.
Door middel van extrapolaties en modelleren zijn er schattingen gemaakt van hoeveel soorten er op aarde zijn en die variëren enorm.
Met de variatie in het achterhoofd hebben onderzoekers de arealen van habitatvernietiging en bijbehorende soortenaantallen gemodelleerd en zijn er schattingen over hoeveel diersoorten er per jaar verdwijnen. Schattingen lopen uiteen van tien soorten tot 690 soorten per week.
Piano Magic is een Londens los/vast collectief rond Glen Johnson. De muziek wordt wel omschreven als ambient pop, dark wave of arty baroque pop.
Kenmerk is een sterke aandacht voor sfeer, een relatief sobere aanpak en een thematiek die doorgaans nogal zwaar op de hand is: uit alles spreekt een zekere weemoed, en de hoofdpersonen van de teksten zijn vaak muurbloempjes die hun draai maar niet kunnen vinden in de grote boze wereld.
Herinnert u zich Craig Cobb nog, de blanke supremacist wiens genen voor 14% afkomstig bleken te zijn van Afrikaanse voorouders? Wel, Cobb blijkt bepaald niet de enige blanke Amerikaan te zijn met het genetisch materiaal van een zwarte slaaf hier of daar in z’n voorouderlijke lijn.
Volgens een grootschalig genetisch onderzoek heeft zo’n tien procent van de blanke bevolking in Zuidelijke Amerikaanse staten ergens een zwarte voorouder gehad. In een staat als Louisiana ligt dat zelfs op 12%: dan hebben we het over 1 op de 8 blanken in die staat met een zwarte voorouder.
Een fijn kerstlied met Elvis en Martina McBride, ook bekend uit de versie van Porky Pig.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.