Microkrediet: de lange keten

Door toeval raakte ik in februari een week embedded bij een studiereis van Oikocredit naar de effecten van verstrekte microkredieten in India. Het was heel leerzaam eens ter plekke te zien hoe zo'n krediet nou werkt. Dit is de eerste van vijf verslagen. Internationale geldverstrekkers als Oikocredit gaan niet zelf in India de dorpen langs om hun kredieten aan de man te brengen. Ze gaan duurzame relaties aan met lokale partners, die geworteld zijn in het gebied dat ze bedienen. De doelgroep heeft zelf nauwelijks transportmogelijkheden, dus is er een fijnmazig netwerk van kantoren. En zo bevond ik mij op een woensdagochtend in Delang, een dorpje op twee uur rijden van Bhubaneshwar, de hoofdstad van de staat Odisha, een van de armste van India.

Door: Foto: Prayabat Sahoo, branch manager (foto: Opmeer Reports) copyright ok. Gecheckt 07-11-2022
https://www.youtube.com/watch?v=iTwksLNogiY

Closing Time | All Things Must Pass

MEDEDELING - ‘All things must pass’, zong George Harrison ooit op zijn eerste solo-album. Doe Maar kwam met ‘Alles gaat voorbij’. En The Doors zongen over ‘The End’ (inclusief reusachtige slang – vraag me niet waarom).

Waarom deze thematiek voor een zondagse Closing Time?

Omdat ik binnenkort stop als hoofdredacteur van Sargasso.

Bestuur en redactie zijn al een tijdje op de hoogte en ik vond het tijd worden om ook de lezers te informeren. Van de ene op de andere dag verdwijnen, is ook weer zo iets…

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Dave Mathis (cc)

Recensie | Spiritualiteit zonder religie

RECENSIE - ‘Een pleidooi voor mindfulness en meditatie als rationele oefening op basis van neurowetenschap en psychologie’, zo belooft het kaft van Het huidige moment. Neurowetenschapper en uitgesproken criticus van religie Sam Harris pleit voor meer spiritualiteit in ons leven, maar op een andere manier dan hoe het vaak door religies en vage stromingen wordt beschreven.

Hij hoopt een gesprek op gang te brengen om in rationele bewoordingen over spiritualiteit te kunnen praten, ook in de context van wetenschap. Hij rekent af met de gedachte dat religieus geloof nodig is voor spiritualiteit; gelovigen van verschillende religies én ongelovigen hebben namelijk dezelfde spirituele ervaringen gehad.

Het huidige moment is een verslag van zijn persoonlijke zoektocht naar niet-religieuze spiritualiteit en de betekenis daarvan in het leven. Hij wil de lezer helpen door middel van spirituele oefening een vermogen te ontwikkelen om vrij te zijn op dit moment, te midden van wat er ook gebeurt.

Het boek begint met een theoretische verhandeling over hoe verschillende religies en stromingen tegen spiritualiteit aankijken, en fundamentele verschillen hierin. Harris bespreekt zelftranscedentie, contemplativiteit, mindfulness, verlichting en de intrinsieke zelfloosheid van het bewustzijn, om steeds uit te komen bij de conclusie dat ‘het zelf een illusie is’. Dat beseffen is volgens Harris het doel van meditatie.

Foto: FaceMePLS (cc)

Kunst op Zondag | about blank

“Wit is een oude meester”

U zult vorige week wellicht de wenkbrauwen hebben gefronst bij het “lezen” van een nagenoeg lege aflevering van Kunst op Zondag. Een aflevering zonder titel (en dan ook écht zonder titel), gevolgd door veel wit dat plots eindigde in Grrr…

Eén van de bijgevoegde tags deed vermoeden dat het om een inspiratieloze aflevering ging en dat de auteur zich daar over kwaad maakte (Grrr…). Het viel niemand op dat het juist om een uiterst geïnspireerde aflevering ging, die handelde over het wit in de kunst.

Het was een visueel gedicht. Eerst het ijskoude wit dat even voortduurde en afsloot met het Grrr… dat in deze context van alles kan betekenen: het rijmt op het ijskoude of het is zelfkritiek op dit staaltje conceptuele kunst of de puntjes geven aan dat de kijker/lezer er zelf iets aan kan toevoegen.

Ik vreesde een scheldkanonnade in de reactievelden. Waar ik het lef vandaan haalde zo maar ruimte leeg te laten. Sommigen lezers dachten misschien dat Kunst op Zondag door een virus getroffen was en daarom een “about blank”-pagina te zien was. Of men reageerde helemaal niet, bang besmet te raken.
Niets van dat alles. De vorige Kunst op Zondag was “about blank”, omdat het over het wit in de kunst ging.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Levenslang voor het regelen van $20 wiet

5 september 2008. Shreveport, Louisiana. Een politieagent in burger benadert twee mensen, een ervan de 41-jarige dakloze Fate Vincent Winslow, en vraagt hen of ze wiet voor hem kunnen regelen. Winslow kan dit inderdaad, en onderhandelt voor zichzelf 5 dollar voor de bezorging van twee zakjes wiet van 10 dollar.

De deal wordt gesloten en uitgevoerd. Winslow wordt even later gearresteerd en zes maanden later schuldig bevonden aan de handel in drugs. Omdat Winslow al eerder veroordeeld is geweest (voor niet-gewelddadige misdrijven, inbraak en bezit van drugs) krijgt hij hiervoor een levenslange gevangenisstraf, zonder kans op vervroegde vrijlating.

‘Alles wat niet Joods is moet weggevaagd’

Na Palestijnen, zijn nu ook christelijke doelen in Israël steeds vaker het doelwit van intimidatie en aanslagen:

De wc-pot van de abdij is zwartgeblakerd. De deur hangt verkoold en kromgetrokken in de sponning. En op de muren zijn, in het Hebreeuws, anti-christelijke graffiti gekalkt: ‘Jezus is een hoerenzoon’, en ‘Bevrijding van Zion’. […]

De overheid zou stilletjes gedogen dat jonge kolonisten zich afreageren op niet-Joodse doelen. Dit zou aansluiten bij het streven om Israël exclusief te definiëren als ‘Joodse staat’, en ook bij de overheidssteun voor de uitbreiding van de nederzettingen.

Officieel treedt de politie op tegen de daders. Maar dat heeft niet voorkomen dat de aanvallen een bijna vertrouwd onderdeel zijn geworden van het dagelijks leven in bezet gebied. “Er loopt hier op de berg Zion geen monnik rond die nog niet bespuugd is”, verklaarde een woordvoerder van een plaatselijke kerk onlangs in de Israëlische krant Ha’aretz. “Het hoort zo langzamerhand bij de functieomschrijving.”

Waar stond Mark Verheijen voor?

Bas Heijne:

Interessanter is de vraag waarom juist deze man als politieke belofte gold. Ambitieus, snel opgeklommen, grote toekomst binnen de partij – het is opvallend dat in de portretjes van de VVD’er die nu overal opduiken niets inhoudelijks wordt vermeld. Waar stond Mark Verheijen voor, behalve voor een nieuwe bioscoop van Piet van Pol? Wat waren zijn grootse plannen voor de partij waarin hij zo snel omhoog klom, wat wilde hij veranderen, wat was zijn – sorry, Mark – visie?

Ik ben er niet achtergekomen. Ik had Verheijen zijn dure wijn gegund wanneer dat tot een paar oorspronkelijke ideeën had geleid, maar ik heb ze niet kunnen vinden. De man van de toekomst was vooral een man van de partijlijn. Zijn bijzondere talenten waren de talenten van de zuivere carrière-politicus. Voor zo iemand is besturen ondergeschikt aan netwerken. Voor zo iemand is een dagje skûtsjesilen wel degelijk zinnige arbeid – want verder is er niet zoveel. […]

Wat de affaire-Verheijen en vooral het gedrag van Rutte en Zijlstra laten zien, is een politiek-bestuurlijke klasse die volledig op zichzelf betrokken is geraakt. Men vertegenwoordigt het volk niet, men vertegenwoordigt elkaar.

Dienstmededeling: problemen op Sargasso

De afgelopen dage bereiken ons berichten van mensen die niet kunnen reageren op de site en andere problemen, zoals witte pagina’s. Helaas kunnen wij deze dingen niet reproduceren, maar eergisteren hebben we bij wijze van test de duimpjes uitgezet, omdat we vermoedden dat het daar mee te maken zou kunnen hebben. In het verleden waren zij verantwoordelijk voor soortgelijke storingen.

Sinds dat moment zijn de problemen voor veel mensen opgelost, maar niet voor iedereen. We blijven dus zoeken naar de oorzaak. De problemen ontstonden opeens, zonder dat er aan onze kant iets is aangepast.

VVD-burgemeester maakte er in Terschelling een potje van

De zoveelste integriteitsaffaire bij de VVD:

De gemeente Terschelling heeft een klokkenluider 155 duizend euro betaald om op te stappen. De klokkenluider, een accountant, maakte melding van een boekhoudschandaal. Ook waarschuwde hij voor financiële problemen rond een reorganisatie.

Het vertrek van de klokkenluider voltrok zich onder het bewind van de VVD’er Rob Bats, die onlangs afscheid nam als interim-burgemeester op Terschelling. Kort nadat de accountant had geweigerd om op verzoek van Bats een vordering ‘linksom of rechtsom’ aan te passen, zodat de burgemeester niet in de problemen zou komen bij de gemeenteraad, is hij met buitengewoon verlof gestuurd.

Volgens de gemeente moest de accountant weg omdat hij niet goed functioneerde. Uit documenten in bezit van de Volkskrant blijkt dat het hem zwaar werd aangerekend dat hij herhaaldelijk kritiek uitte. De gemeente verwachtte een ‘positieve grondhouding’. Zijn signalering dat er financiële problemen dreigden, werd gezien als een ‘directe aanval’ op leidinggevenden.

De problemen waarvoor de accountant waarschuwde, zijn inmiddels realiteit geworden.

Quote du jour | Vertrouwen

Vertrouwen vormt het uitgangspunt in de omgang van de overheid met burgers. De overheid is dienstbaar aan de burgers en aan hun vrijheden.

Volgens voorzitter Jan-Kees Wiebenga van de Commissie Integriteit van de VVD is dit één van de beginselen van de VVD. Mooie woorden, maar waar blijven de daden?

Opa Opstelten is nog erger dan de NSA en de pechvogels van onze maatschappij worden opgejaagd. Zijn dat getuigenissen van het vertrouwen van de overheid in de burger? Of heeft slechts een beperkt clubje mensen recht op dat vertrouwen?

Vorige Volgende