Kinderarbeid in Israëlische nederzettingen

Het gebeurt niet vaak, maar soms lees ik als het over Israël/Palestina gaat toch nog iets waar ik nog nooit van had gehoord: in dit geval kinderarbeid in dienst van de nederzettingen op de Westoever. Human Rights Watch bracht maandag, een rapport uit waarin wordt gemeld dat dat bestaat. De kinderen worden gebruikt in de landbouw, om te planten, te oogsten, en de eindproducten te verpakken. Een groot deel van deze eindproducten wordt geëxporteerd naar Europa en naar de VS, waar ze meestal in de supermarkt terecht komen (Albert Heijn bijvoorbeeld) met het opschrift "Produce of Israel'. Het rapport van 74 pagina's, “Ripe for Abuse: Palestinian Child Labor in Israeli Agricultural Settlements in the West Bank”, beschrijft dat kinderen van soms net 11 jaar oud werken op de landerijen en in kassen van de nederzettingen,vaak in temperaturen die boven de 40 graden Celsius uitkomen. Ze krijgen weinig betaald - en altijd in cash en zwart. Ze moeten zware lasten dragen, worden blootgesteld aan gevaarlijke pesticiden en andere onveilige werkomstandigheden en moeten in een aantal gevallen zelf opdraaien voor de medische behandeling van in werktijd opgelopen verwondingen of ziekten.

Door: Foto: Enric Borràs (cc)
Waan van de dag

Brenninkmeijer: “What’s in it for me?”

, door

In een interview kaart de voormalig ombudsman problemen aan die hij ervaart in zijn huidige functie als lid van de Europese Rekenkamer. Het hele interview staat achter een betaalmuurtje, maar toch…

Alex Brenninkmeijer heeft kritiek. Op Nederland, op de instelling van Europese lidstaten en op het eigen jaarverslag.

Europa is te materialistisch geworden, gedreven door geld. Terwijl Europa voor idealen moet staan. […] Voor Nederland is de burger bereid idealen te aanvaarden als deel van onze nationale identiteit. Voor Europa niet. Dan resteert geld en dat leidt tot perverse processen als what’s in it for me. Beter verkeerd bij mij besteed dan goed bij de buren.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Harald Groven (cc)

Waarom lezen?

, door

COLUMN - Waarom zou je boeken lezen? Daarover las ik dit weekeinde twee volkomen tegenovergestelde beschouwingen – een van een schrijver en een van twee populaire media psychologen.

De schrijver was Christiaan Weijts in zijn column in De Groene (€) vraagt hij zich af hoe het komt dat moderne romanciers schrijven alsof het modernisme nooit heeft bestaan. Woolf, Proust, Joyce, het zijn ‘onnavolgbare eilanden’ gebleven, terwijl bijvoorbeeld de beeldende kunst sinds Matisse en Picasso onherroepelijk veranderd is.

Hoe komt dat? Misschien, schrijft Weijts, wordt de literatuur niet werkelijk als kunstvorm gezien. Er worden sinds het kubisme nog steeds “landschappen en bloemstukken” geschilderd, maar die worden niet meer als kunst gezien. Terwijl het realisme in de roman ook na Paul van Ostayen nog steeds “op het plankje literatuur” wordt geplaatst.

Maar waarom zou dat dan zo zijn? Dat vertelt Weijts niet.


Een voor de hand liggende verklaring lijkt mij dat de literatuur op een heel ander economisch model gebaseerd is dan de beeldende kunst. Een kunstenaar heeft maar één rijke fijnproever nodig om zeer veel geld te kunnen verdienen, maar een schrijver moet honderdduizenden kopers over de streep trekken. Dat maakt de literatuur, lijkt mij, vanzelf een veel behoudender kunstvorm. (Of in ieder geval de romankunst; aan de dichtkunst, die toch niemand leest, is het modernisme zeker niet voorbijgegaan.)

Foto: Post-Atheïst

Post-atheïst | Langs de Zijderoute (1)

, door

COLUMN - Afgelopen maart was ik in Iran, een land waar ik voor mijn werk wel vaker kom en waarvoor ik een zekere sympathie heb gekregen. Dat wil niet zeggen dat ik het echt begrijp en ik was blij dat ik dit keer eens naar het oosten kon reizen, van Teheran naar Mashhad. Dat is ruwweg het Iraanse equivalent van de christelijke pelgrimsweg naar Santiago de Compostella: Mashhad is waar de achtste imam ligt begraven en vormt voor elke Iraniër, religieus of niet, een lieu de mémoire. Zoals je langs de wegen naar Santiago wel eens mensen ziet wandelen, zo zie je ook richting Mashhad wandelaars die de elementen trotseren.

Dat die elementen niet altijd meewerken, bleek uit het feit dat de pelgrims nogal eens regenponcho’s droegen. Toch is regen zeldzaam. De weg loopt namelijk langs de zuidelijke hellingen van het Elburzgebergte, dat zich verheft tussen de Kaspische Zee en de Iraanse hoogvlakte. De vochtige noordenwind regent leeg op de noordelijke hellingen, waardoor er op de hoogvlakte nauwelijks regen valt. Het is een grote zandwoestijn, met alleen in het uiterste noorden, tegen de Elburz aan, een lijn van artesische bronnen. De weg van Teheran naar Mashhad voert van bron naar bron en vormt zo de smalle verbinding tussen enerzijds westelijk Iran, Mesopotamië en het Middellandse Zee-gebied en anderzijds Centraal-Azië, China en India. Dat maakt de fragiele lijn van bronnen tussen de Elburz en de Grote Zandwoestijn van historisch belang: dit was eeuwenlang een van de voornaamste routes van oost naar west. Een flessenhals in de Zijderoute.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Waan van de dag

Blackwater-beveiliger krijgt levenslang voor Bagdads ‘Bloody Sunday’

, door

NIEUWS - Een beveiliger van het huurlingenbedrijf Blackwater is gisteren tot levenslang veroordeeld vanwege zijn betrokkenheid bij een beruchte schietpartij in Bagdad in 2007.

Drie andere Blackwater-beveiligers werden tot dertig jaar celstraf veroordeeld vanwege hun aandeel in diezelfde schietpartij.

Ondertussen wordt Erik Prince, de toenmalige CEO en oprichter van het bedrijf dat de roekeloosheid en het anti-Arabisch racisme waaruit deze schietpartij mede-voortkwam cultiveerde, morgen geëerd in de Universiteit van Virginia.

Waan van de dag

Hulspas vs Breedveld

, door

Naar aanleiding van Ayaan Hirsi Ali’s boek Ketters schreef Marcel Hulspas (sinds kort ook bekend van Sargasso) een stuk voor Frontaal Naakt, de site van Peter Breedveld.

Breedveld, die in Hulspas’ stuk dingen zag die hem niet aanstonden, schreef vervolgens een vlammende repliek.

Het stuk van Breedveld was – zoals doorgaans het geval – een sterk stuk dat weinig van zijn tegenstander heel liet.

Het was alleen nogal jammer dat Breedveld Hulspas aanviel op dingen die laatstgenoemde helemaal niet heeft gezegd.

Waan van de dag

SG-café maandag 13-04-2015

, door

Dit is het Sargasso-café van maandag 13-04-2015. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.

Demonstreren als hologram

, door

VISUALISATIE - Wat doe je als je niet meer mag demonstreren? Dan zoek je andere manier om je ongenoegen duidelijk te maken.

Vrijdagavond protesteerde de actiegroep holograms for freedom in Madrid tegen de zogenaamde ‘muilkorfwet’ die het recht op demonstratie in Spanje aanzienlijk beperkt en torenhoge boetes in het vooruitzicht stelt bij overtreding.

Vorige Volgende