Groter denken, kleiner doen – Herman Tjeenk Willink

door Addie Schulte, redacteur van Boekenstrijd. Een veteraan uit de binnenkamers van de Haagse macht verwoordt een aanklacht. Beschaafd, dat wel. Maar misschien daarom wel belangrijker. Die aanklacht komt van Herman Tjeenk Willink, oud-vicepresident van de Raad van State (‘onderkoning’ van Nederland), oud-voorzitter van de Eerste Kamer, informateur van diverse kabinetten, waaronder Rutte III, etc., etc. De democratische rechtsorde ligt onder vuur, schrijft Herman Tjeenk Willink. Terwijl die democratische rechtsorde het enige is dat ons nog bindt. ‘Ons’, dat zijn de burgers van Nederland. Maar marktdenken, bureaucratie en technocratie hebben dat fundament van de maatschappij ondermijnd.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Na recordwarmte nu extreme regenval in Australië

ELDERS - In de Australische staat Queensland is in twee weken bijna evenveel regen gevallen als normaal in 2 jaar. De regen komt na een periode van forse droogte. Op beelden van webcams is goed te zien hoe fors de regenval is. Op sommige plaatsen is meer dan 1 meter regen gevallen.

Veel boeren zijn door de regenval een groot deel van hun vee kwijt geraakt. Vee dat niet verdronken is moet vaak alsnog gedood worden wegens een tekort aan eten.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Jim Linwood (cc)

Kunst op Zondag | Folly

Vorige week passeerde even de architectuurcompetitie ‘follyDOCK’ (2006 – 2007). Het winnende ontwerp van Aeneas Wilder was een folly, een koepelvormig bouwsel dat later ook nog even dienst heeft gedaan als informatiepaviljoen.

Een gangbare definitie van een folly is: een nutteloos bouwsel, ongeschikt voor reguliere bewoning, maar wel fantasierijk vorm gegeven. Wie op zoek gaat naar follies komt er echter achter dat een folly  nooit echt nutteloos is. Het kan functioneren als prieeltje, uitzichtplaats, nepruïne, mausoleum, paviljoen of gewoon als ‘mooi bouwsel’.

De folly leeft in Nederland meer dat u misschien dacht. Eén organisatie als pleitbezorger en twee vrij recente folly-festivals lijkt weinig, maar dit land is te klein om vol te bouwen met de fantasierijke uitspattingen van architecten en andere ontwerpers.

De DonderbergGroep (zo genoemd naar het inmiddels gesloopte hotel/restaurant in Leersum waar de groep bij elkaar kwam) is, net als hun Engelse en Ierse collega’s, pleitbezorger voor historisch folly-erfgoed. Dat zijn vooral bouwsels op voormalige landgoederen. Sprookjesachtige torentjes, theepaviljoentjes in Chinese stijl of barokke belvédères.

Om een klein deel van het zo diverse arsenaal aan follies te noemen. Kijk vooral naar de foto´s op de websites van de DonderbergGroep en de Folly Fellowship om een indruk te krijgen wat er zoals onder follies wordt verstaan. Wij gaan kijken naar follies als architecturale kunst.

Foto: © Sargasso logo Kort copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Leg een messias liever niet om

COLUMN - Jair Bolsonaro werd vorig jaar september tijdens de campagne neergestoken door een voormalig lid van de progressief-linkse Socialisme & Vrijheidspartij, die tegenover de politie claimde ‘op missie te zijn van God’.

Bolsonaro hield daar een tijdelijke stoma aan over. Die is deze week verwijderd, maar woensdag werd ontdekt dat de Braziliaanse president longontsteking heeft opgelopen.

De artsen hebben nu z’n antibiotica aangepast. Naar verwachting mag Bolsonaro komende maandag naar huis. Maar hoewel Bolsonaro zich kranig voordoet, ziet ‘ie er toch niet erg gezond uit.

Weet wel wat je wenst

Sommige linkse twitteraars verkneukelen zich ondertussen over de ziekenhuisfoto’s, of hopen zelfs dat de Braziliaanse president, die zij als halve of hele fascist beschouwen, alsnog het loodje legt.

Hoewel dat een begrijpelijk reflex is – fascistische leiders zie je liever het hoekje omgaan dan dertig jaar het land tiranniseren, en de Spaanse dictator-generaal Franco had wellicht ook beter meteen bij zijn aantreden in 1939 de pijp uit kunnen gaan – moet je dan natuurlijk nog maar afwachten of het zoveel beter wordt.

De kringen die Bolsonaro op het schild hebben geheven om hun belangen te dienen, waaronder radicale facties in het leger, laten heus niet zomaar de macht schieten. Die zetten een tussenpaus neer, die zij kunnen beheersen. En Bolsonaro’s zoon is vanaf het zijtoneel al min of meer bezig zichzelf te profileren als natuurlijke opvolger van zijn vader.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Little Dark Age

MGMT deed vorig jaar het hart van menig muziekcriticus overslaan met het album ‘Little Dark Age’. Een hommage aan New Wave/Gothic uit de jaren ’80. Nou ja, de clip bij de titeltrack zegt al genoeg denk ik.

Zelf geef ik de voorkeur aan bands van wie de leadzanger ook daadwerkelijk kan zingen, maar het is een pakkend nummer met een poëtische, meerduidige tekst over depressie.

Foto: Arne Hulstein (cc)

Dertig jaar onderzoek naar de berichtgeving over moslims in de Nederlandse media (3)

ACHTERGROND - Sinds eind jaren ’80 wordt er met regelmaat onderzoek gedaan naar de wijze waarop Nederlandse media berichten over moslims. Ewoud Butter (redacteur Republiek Allochtonië) maakte een overzicht. In dit laatste deel uit een serie van drie aandacht voor de periode 2006-2018. Net als in de vorige twee delen wordt eerst de maatschappelijke context geschetst, daarna worden de onderzoeken kort besproken.

Context

In de loop van de jaren ’90 kwam het debat over de islam in Nederland steeds vaker in het teken te staan van een vermeende “Clash of Civilizations” waarbij het Westen en de islamitische wereld als elkaar uitsluitende, monolitische grootheden tegenover elkaar worden gesteld. Dit beeld wordt vooral benadrukt door politici, publicisten en bewegingen die de islam (en moslims) in Nederland als een bedreiging van “onze” (westerse) verworvenheden beschouwen, maar ook door enkele groepen orthodoxe moslims die deze verworvenheden onverenigbaar achten met hun geloofsopvattingen.

Dit beeld van een Clash of Civilizations kwam terug in berichtgeving over terroristische aanslagen en The War on Terror.

Dat beeld zagen we ook in de met regelmaat terugkerende debatten over bijvoorbeeld de gelijkheid van man en vrouw (handen schudden, gescheiden zwemmen, vrouwelijke genitale verminking, niqab), gelijke behandeling van LHBT’ers (uitspraken van imam el Moumni), de vrijheid van geloof (moslimdiscriminatie, voorstellen als Koranverbod, kopvoddentax, sluiting van moskeeën) en de vrijheid van meningsuiting (moord op Theo van Gogh, Deense cartoonaffaire, aanslag op Charlie Hebdo).

Foto: Sebastiaan ter Burg (cc)

De SP wil opkomstplicht. Is dat verstandig?

ANALYSE - Principiële afhakers komen ook in een systeem met opkomstplicht niet snel opdagen. Bovendien brengen onwillige kiezers eerder een blanco stem uit, of een inhoudelijke stem die minder doorwrocht is dan kiezer die uit eigen beweging gaan stemmen. Dat concludeert Tom van der Meer uit diverse onderzoeken naar de opkomstplicht bij verkiezingen, in zijn  analyse op Stuk Rood Vlees.

De SP zwengelt de discussie over opkomstplicht bij verkiezingen aan. Partijvoorzitter Ron Meyer denkt dat het parlement daardoor “een fotografische weergave zou worden van de bevolking”. Strategisch zou de SP een voordeel halen door relatief veel kiezers te trekken onder de niet-stemmers die inhoudelijk dichtbij hun zouden staan.

Opkomstplicht wordt wel vaker voorgesteld. In het algemeen worden er door de voorstanders verschillende positieve effecten gesuggereerd. Door opkomstplicht zou de politieke ongelijkheid tussen groepen in de samenleving afnemen, het parlement een betere afspiegeling zijn van de bevolking, en zouden inactieve burgers alsnog politiek betrokken raken. Maar klopt dat ook?

Minder ongelijkheid?

De wetenschappelijke literatuur is er niet over uit of opkomstplicht leidt tot minder ongelijke deelname aan verkiezingen tussen sociale groepen. Een meerderheid van studies suggereert dat bijvoorbeeld met name lageropgeleiden gesteund worden om op te komen door een opkomstplicht. Maar andere studies – van nota bene hetzelfde onderzoeksteam – ondersteunen die conclusies niet. Het effect is hoe dan ook bescheiden.

SG-café zaterdag 09-02-2019

Dit is het Sargasso-café van zaterdag 09-02-2019. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.

Foto: https://pixabay.com/en/sheep-curious-look-farm-animal-1822137/

Gemekker

COLUMN, OPINIE - Ik heb me de afgelopen tijd enorm vermaakt met het gemekker van rechts/conservatief Nederland over de spijbelactie van onze schooljeugd rond het klimaatbeleid. Toegegeven, ik heb niet alle columns gelezen, het wordt soms een beetje teveel van hetzelfde: Kinderen horen op school te zitten. Ze worden voor het karretje van de klimaatgekkies gespannen. Het is allemaal een complot. Indoctrinatie! Kinderen voor politieke doeleinden inzetten is kindermishandeling.

Doe. Normaal.

Indoctrinatie

Om te beginnen met die indoctrinatie. News flash, elk kind wordt vanaf zijn geboorte geïndoctrineerd. Dat heet opvoeden. En onderwijs. Dat zeker in Nederland bepaalt niet van ideologie is verstoken, gezien ons systeem. Gaan we (of beter gezegd; ze) nou opeens moeilijk doen over de waarden en normen die we onze kinderen mee willen geven? Serieus? Klinkt nogal totalitair.

Het is letterlijk onvermijdelijk dat een kind zich de ideeën van haar ouders en onderwijzers eigen maakt. Tegenwoordig hebben we ook een dingetje dat internet heet, waar datzelfde kind bestookt wordt door influencers, en die hebben het echt niet alleen maar over de laatste mode. Gelukkig niet. De mode-industrie is behoorlijk slecht voor het milieu.

Te jong? Gaat heen!

Wat me ook – vooral – ergert is de stelligheid van bepaalde columnisten (ook influencers trouwens)  dat kinderen te jong zouden zijn om zich met volwassen problemen bezig te houden. Daar komt dat complotdenken ook vandaan, denk ik. Kinderen zijn dom, die kunnen niet zelf nadenken en organiseren. Sodemieter op! Grote bedrijven hebben tegenwoordig inspraakorganen van kinderen, omdat die een frisse blik hebben en met gekke invalshoeken komen. Outside the box denken, weet je wel. Veel bedrijven en overheden vinden het niet alleen leuk, maar hebben er ook echt iets aan.

SG-café vrijdag 08-02-2019

Dit is het Sargasso-café van vrijdag 08-02-2019. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.

Closing Time | Dermot Kennedy – Power over me

Toen ik deze voor het eerst op de radio hoorde ben ik aandachtig blijven luisteren om te horen te krijgen wie deze gast is. Zul je net zien; krijg je daarna meteen reclame. Gelukkig was het de tweede keer wel raak. Dermot Kennedy. Bijzondere naam, bijzondere stem en een bijzonder vet nummer. Dat sexy Ierse accent helpt ook wel. En aan de clip is ook duidelijk veel aandacht besteed. Ik heb nog wat ander werk van hem beluisterd, en dit is zeker iemand die ik blijf volgen.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Vorige Volgende