[qvdd] This is not a G-20 world. Over the past several months, the expanded group of leading economies has gone from a would-be concert of nations to a cacophony of competing voices as the urgency of the financial crisis has waned and the diversity of political and economic values within the group has asserted itself. […] We are now living in a G-Zero world, one in which no single country or bloc of countries has the political and economic leverage -- or the will -- to drive a truly international agenda. The result will be intensified conflict on the international stage over vitally important issues, such as international macroeconomic coordination, financial regulatory reform, trade policy, and climate change. This new order has far-reaching implications for the global economy, as companies around the world sit on enormous stockpiles of cash, waiting for the current era of political and economic uncertainty to pass. Many of them can expect an extended wait. Foreign Affairs, Maart/April 2011 Vol 90, No.2 (alleen abon), maar ook op dode bomen te lezen in de openbare bibliotheek, of te koop in de betere kiosk. De tijden van de Washington Consensus zijn voorbij. Ondanks vrome perscommuniqués van de G20 en de EU dat waarin wordt betoogd dat we moeten leren van fouten van het verleden en moeten samenwerken op economisch gebied, zo betogen Ian Bremmer en Nouriel Roubini, is elk land bezig met het oplossen van zijn eigen problemen en is samenwerking ver te zoeken. Wat een zwartkijkers zult u misschien zeggen, maar dat werd van Nouriel “Dr. Doom” Roubini in 2006 ook gezegd toen hij de Kredietcrisis en de daarop volgende Grote Recessie van 2008 voorspelde. Ondertussen in Nederland maakt men zich vooral druk over de hoogte van het lidmaatschapsgeld voor de EU.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Wereldberoemd is zijn televisieruzie met schrijver Gore Vidal, met wie hij in 1968 de Democratische Conventie becommentarieerde. Vidal noemde Buckley een ‘crypto-fascist’ waarop Buckley brieste: “Now listen, you queer, you stop calling me a crypto-Nazi or I’ll sock you in the goddamn face and you’ll stay plastered.”
William F. Buckley jr. kan met recht de peetoom van het Amerikaanse conservatisme worden genoemd. Volgens sommigen was hij de voornaamste Amerikaanse publieksintellectueel in de tweede helft van de Twintigste Eeuw.
Buckley, overtuigd katholiek, conservatief, Yale-man, was oprichter van de National Review, een conservatief opinietijdschrift. Daarin propageerde hij een combinatie van conservatieve waarden met anticommunisme en zo min mogelijk bemoeienis van de overheid met de economie.
Je zou dus zeggen dat Buckley alleszins positief zou staan tegenover de politieke ideeën van Ayn Rand. Dat ligt toch iets anders. In een gesprek met Charlie Rose geeft hij niet alleen aan wat ‘m tegenstaat aan het wereldbeeld van Rand (kil, onmenselijk), maar komt hij ook nog met een paar mooie anekdotes op de proppen. De moeite waard om nog eens te heroverwegen, nu met de ontmanteling van de Amerikaanse economie en de afbraak van de laatste resten sociale zekerheid in de VS, mensen paradoxaal genoeg in groten getale Ayn Rand herlezen en er binnenkort zelfs een verfilming van Atlas Shrugged uitkomt.
Als een land van 60 miljoen inwoners in korte tijd 15000 vluchtelingen te verstouwen krijgt, is dat normaal gesproken geen probleem. Maar in het Italië van Berlusconi loopt meteen de hele boel vast. De Cavaliere en zijn ministersploeg hadden namelijk niets voorbereid, druk als ze zoals altijd zijn om de huid van Berlusconi te redden uit de klauwen van de ‘linkse magistratuur’ die de grote kleine man proberen te vangen met onzinnige rechtszaakjes wegens corruptie, omkoping, belastingfraude en seks met minderjarige hoertjes. Ik bedoel, waar hébben we het nou helemaal over?
We hadden die vluchtelingen natuurlijk overal kunnen laten opvangen, in plaats van alleen maar op piepkleine eilandjes, maar Berlusconi’s enige coalitiepartner, Lega Nord, wil geen buitenlanders op het ‘eigen’ grondgebied. De partij wil ook niet dat deze mensen een tijdelijke verblijfsstatus krijgen, want de laatste jaren is de Lega groot geworden door niet meer op afscheiding van ‘Padania’ te hameren, maar in plaats daarvan op de buitenlanders – die er nog voor gaan zorgen dat Italianen in reservaten eindigen, net als Indianen.
Met een tijdelijke status zouden Tunesiërs het recht hebben om bijvoorbeeld naar Frankrijk te gaan – en dat is wat ze vrijwel allemaal willen. Ze spreken de taal en ze hebben er familie. Niemand wil in Italië blijven en gelijk hebben ze, want zo’n paradijs is dit land niet met zijn jeugdwerkeloosheid van 29 procent. De Lega eist echter geen status en onmiddellijke terugzending. En dus eindigen ze in tentenkampen in het zuiden waaruit ze gemakkelijk kunnen vluchten. Op deze video is te zien hoe er 2500 uit een kamp in de regio Apulië verdwijnen onder de ogen van carabinieri en het corpo forestale (de boswachterij) die geen poot uitsteken. Omdat ze volgens Il Fatto Quotidiano geen bevelen hebben om in te grijpen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Bismarck was a rationalist, Hitler a romantic nihilist. Bismarck’s essence was his sense of limits and equilibrium; Hitler’s was the absence of measure and rejection of restraint. The idea of conquering Europe would never have come to Bismarck; it was always part of Hitler’s vision. Hitler could never have pronounced Bismarck’s famous dictum that statesmanship consisted of listening carefully to the footsteps of God through history and walking with him a few steps of the way. ”
(Henry Kissinger in zijn recensie van Bismarck: A Life)
Op de lezingencyclus ‘Weet de overheid wat goed voor ons is?’ van het Wetenschappelijk Bureau GroenLinks volgt dit najaar een boek over libertair paternalisme, een politiek-filosofische stroming die paternalisme en vrijheid probeert te verenigen. Daarin wil het Bureau dein de cyclus opgedane ideeën over vrijzinnig paternalisme verder uitwerken. Dick Pels: ‘Je moet ook de donkere kant van de vrijheid onderzoeken en de grenzen aan de vrijheid formuleren. Wat is het GroenLinkse idee van het goede leven?’
Kan GroenLinks haar groene en sociale doelen bereiken zonder de vrijheid van burgers te beperken? Deze centrale vraag werd tijdens de lezingen door de verschillende sprekers uitgewerkt. Uitgangspunt was het concept Nudge van de Amerikaanse wetenschappers Thaler en Sunstein. Een nudge is een manier om mensen te stimuleren de juiste keuze te maken, zonder daarbij dwang te gebruiken. De manier waarop een keuze gepresenteerd wordt, kan de uitkomsten van besluitvorming sterk beïnvloeden.Bijvoorbeeld: als we van een “nee, tenzij”, naar een “ja, tenzij”stelsel van orgaandonatie gaan, dan wordt het aantal orgaandonoren sterk vergroot, zonder dat mensen gedwongen worden om hun organen te doneren.
Optreden
Bij de eerste bijeenkomst was Joel Anderson kritisch over deze benadering: ‘Het is het perspectief van de expert die weet wat goed voor mensen is. Er is echter heel weinig aandacht voorde vraag hoe de experts beteugeld kunnen worden. Waar ligt de grens tussen nudges en bemoeizucht?’ Ook Klaas van Egmond wees nudges resoluut af in zijn betoog over milieu en moralisme: deze waren in zijn ogen niet effectief om de grote milieuproblemen op te lossen. Daarvoor was in zijn ogen een sterke overheid nodig die met consistente hand beleid oplegt: niks geen balans tussen vrijheid en moralisme, gewoon optreden.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Olieramp in de Golf, dikke bonus voor top Transocean
“Beste jaar in veiligheid ooit”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
