Zoals iedereen weet, kiezen de Europese burgers tussen 22 en 25 mei een nieuw Europarlement. Maar bij deze verkiezingen viert de euroscepsis hoogtij. Misschien is dat ook wel omdat het Europarlement amper een rol lijkt te spelen in ons leven van alledag. Waarom zou je de 22e eigenlijk gaan stemmen? Wat doet het Europees Parlement eigenlijk? Om meer inzicht te geven in wat het Europees Parlement doet en besluit, hebben Anne van Mourik, Daphné Dupont-Nivet en Sophia Twigt de serie WAT ZE DOEN gemaakt. Het resultaat: een reeks illustraties van twaalf opzienbarende, gekke en belangrijke besluiten. Om de dag verschijnt een nieuwe illustratie, waarvan de laatste op 22 mei.
En ze zijn knettergek bovendien.
Zo wordt onder meer gesproken over ‘evil spirits that are behind the feds’ (en nog veel meer).
Jammer genoeg gaat de ‘normale man’ ongetwijfeld de voorverkiezing winnen…
h/t Djools
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
OPINIE - Toen ik onlangs wat positieve opmerkingen over Europa schreef, kreeg ik woedende reacties: men wilde niet uit de comfortabele anti-EU houding gehaald worden. Dat puzzelt.
Wie de verkiezingen volgt om inzicht te krijgen in fundamentele kwesties, blijft met gespitste oren in een kramp achter. Politici zijn niet helder: ze normeren werkloosheid, ze treden uit de EU, ze willen de integratie remmen, ze willen de gulden terug, ze willen meer geld voor ouderen en minder vluchtelingen. Voorspelbaar…
Maar welke EU men wil, welke verhouding van de Europese organen men wil tot de nationale staten, daarover horen we bijna niets. De grote vraag is: waarom niet? Zijn er verklaringen? Ik probeer er maar eens enkele.
Europa is onvoldoende gefundeerd op de wensen van de bevolkingen
Dat is eigenlijk niet zo verrassend. Na 1945 lag Europa in puin, iedereen die de oorlog had overleefd poogde een nieuw bestaan op te bouwen op de naoorlogse puinhopen. Het ‘dit-nooit-weer’ gevoel was er wel, maar de vertaling in internationale politiek werd alleen door enkele visionaire ambtenaren vorm gegeven in EGKS en EEG. De politieke integratie kon niet, dus de samenwerking werd economisch van aard. Charles de Gaulle stoorde het proces aanzienlijk. Daarom kon het oordeel van bevolkingen ook op afstand worden gehouden.
COLUMN - Is Zwitserland het bewijs dat een liberale wapenwet meer veiligheid kan bieden? Het blijkt van niet.
Vorige week in de kranten: 60 procent van de winkeliers pleit voor het recht een wapen onder hun toonbank te hebben. Twintig procent blijkt dat wapen zelfs al onder de toonbank te hebben liggen. Ook geldtransportbedrijf Brink’s zou zijn medewerkers graag bewapenen.
Hoewel dit soort standpunten door de gevestigde politiek (nog) niet op de agenda wordt gezet, is er duidelijk een verschuiving in de publieke opinie gaande. Bij incidenten waarin burgers het recht in eigen hand namen komt doorgaans veel sympathie los. Met inbrekers heeft niemand medelijden, zelfs een staatssecretaris niet. En wat heeft een wapenverbod voor zin als illegaal wapenbezit mogelijk niet wordt vervolgd?
De argumenten voor een meer liberale wapenwetgeving klinken soms logisch. Als criminelen weten dat winkeliers bewapend zijn, dan bedenken zij zich vast wel twee keer voordat ze een overval plegen, toch? Bovendien houdt een verbod op wapens vooral de mensen tegen die toch wel geneigd zijn zich aan de wet te houden. Een verbod op wapens is dus eigenlijk een ontwapening van de verkeerde mensen.
De tegenargumenten klinken echter net zo logisch. Criminelen zullen heus niet braaf thuis blijven zitten wanneer winkeliers zich bewapenen. Ook zij zullen zich zwaarder bewapenen, en bij een confrontatie eerder schieten. Daarbij valt de wereld niet in te delen in goede en slechte mensen. Wie vandaag een wapen onder zijn toonbank legt om zich te verdedigen, kan morgen op het idee komen het op een verkeerde manier te gebruiken. Of er gebeurt gewoon een dom ongeluk mee, al dan niet veroorzaakt door een verhit hoofd.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Fred Teeven wist afgelopen week de aandacht slim af te leiden van alle perikelen rond het kinderpardon met zijn alarmerende bericht over een zondvloed aan Eritrese asielzoekers die ons land dreigen te overspoelen.
Dat betoogt politiek commentator Kees Boonman in het radioprogramma Radio EenVandaag.
Dit is een voorbeeld van politieke framing. Op een gegeven moment is er een discussie over het Kinderpardon. Eigenlijk vindt niemand het juist dat je kinderen die hier al heel wonen, en eigenlijk niet de juiste papieren hebben, toch terugstuurt naar een vreselijk land waar ze vandaan komen. (…)
En Teeven kreeg daar eigenlijk een beetje de wind van voren, vooral van de Partij van de Arbeid. In het Kabinet is daar afgelopen vrijdag een ontzettende heisa over ontstaan. De Partij van de Arbeid ligt sowieso een beetje op z’n rug en is heel gevoelig, zo voor de verkiezingen, voor nare onderwerpen. (…)
Nou, wat is er nou plots gebeurd? Is er een enorme migratiestroom uit Noord-Afrika, binnenkomend bij Italië, en die mensen reizen door naar Nederland, en er schijnen zo’n duizend asielzoekers per week hier het land binnen te komen.
Termen als ‘problemen’, ‘migratiestromen’, ‘alarmerend’: dat zijn begrippen die door de staatssecretaris ineens in een interview met Sven Kockelmann in het programma Een op Een heel duidelijk naar voren werden gebracht. Iedereen is zich doodgeschrokken. Het onderwerp ‘Kinderpardon’ – gevoelig onderwerp – is totaal verdwenen, en iedereen kijkt naar Teeven: ‘Doe iets! Doe iets want het loopt helemaal uit de hand!’
Nou, dat heet framing. Alle journalisten praten het na.
DATA - De keuze voor een partij in Nederland betekent ook automatisch een keuze voor een bepaalde groep in het Europees Parlement. Hoe staat het met de keuzemogelijkheden in de diverse landen? Een kort overzicht.
De verschillende groepen in het Europees Parlement verschillen nogal qua grootte en dus invloed. Afgezien van de PVV (Non-Inscrits = Niet gebonden partijen) hebben alle Nederlandse politieke partijen die vertegenwoordigd zijn, zich aangesloten bij een fractie/groep:
Het is in ieder geval duidelijk dat je de Europese Volkspartij en de Sociaal Democraten lastig kunt passeren om iets door het Europees Parlement goedgekeurd te krijgen. Voor Nederland is er in elke groep wel een partij vertegenwoordigd. Dit is echter niet voor alle landen het geval:
Zoals is te zien, kan in een behoorlijk aantal landen je stem niet in een bepaalde groep worden vertegenwoordigd (stippellijn = geen partij die onderdeel uitmaakt van de betreffende groep). In Polen is er bijvoorbeeld geen partij die deelneemt in de liberale, groene of de socialistische groep of op een niet bij een groep aangesloten partij. In 19 andere landen is ook meer dan één groep niet vertegenwoordigd.
Dat lijkt toch op een tekortkoming in de democratische legitimiteit van het Europees Parlement. Kiezers hebben immers geen invloed op de keuze voor een groep door een partij. Het kan natuurlijk zo zijn dat bepaalde politieke stromingen niet op nationaal zijn vertegenwoordigd of dat bepaalde partijen niet voldoende stemmen hebben gekregen. Het is echter onwaarschijnlijk dat dit laatste van toepassing is op meerdere partijen in meerdere landen (20). Is voor deze ondervertegenwoordiging wellicht een andere oorzaak aan te wijzen?
ELDERS - De opiniepeilingen voor de Europese verkiezingen voorspellen winst voor extreem rechts.
Volgens de laatste pan-Europese peiling van PollWatch2014 is nog niet met zekerheid te zeggen of de Sociaaldemocratische Partij van parlementsvoorzitter Schulz of de Europese Volkspartij van de voormalige premier van Luxemburg Juncker de grootste gaat worden. Wel ziet het er naar uit dat de uiterst rechtse kant van het parlement flink gaat groeien. Zie voor de vergelijking de resultaten van 2009.
Maar rechts is niet overal hetzelfde. In Duitsland gooit Alternative für Deutschland hoge ogen. In september, bij de Bondsdag verkiezingen, behaalde de partij net niet de kiesdrempel van 5%. Nu zou AfD daar met gemak overheen komen. Het afschaffen van de kiesdrempel voor de Europese verkiezingen kan daarbij geholpen hebben. AfD wil zichzelf niet direct als rechts afficheren. Conservatief, zoiets als de Britse Conservatieven, dat klinkt de professoren die de partij hebben opgericht beter in de oren. Het gaat hen vooral om afschaffing van de euro. Niet om het verlaten van de EU. Nationalistisch is AfD wel en het is niet onmogelijk dat extremer rechts op de vleugels van AfD gaat meeliften. Al is er ook nog de mogelijkheid voor neonazi’s om -nu de kiesdrempel is opgeheven- dit keer te gokken op een zetel voor de Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD). De AfD heeft bij de nationale verkiezingen afstand genomen van alle extreemrechtse groepen, inclusief de Duitse PVV en andere anti-islamgroepen. Onlangs kwam de jongerenorganisatie van de AfD in het nieuws vanwege dubieuze uitspraken over eigenrichting bij de bestrijding van criminaliteit. De AfD ziet in elk geval niets in samenwerking met andere eurosceptische partijen zoals de Britse UKIP.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Als Edith Schippers haar zin krijgt tenminste.
Zorgverzekeraars hebben bij zogeheten ‘natura’-verzekeringen nu al een stevige vinger in de pap over de artsenkeuze van hun patiënt, al zijn ze wettelijk verplicht tachtig procent van de kosten van een behandeling te dekken. Schippers wil deze bepaling nu uit de wet schrappen, om zo de medische kosten (in de eerste plaats voor de verzekeraar) te drukken.
In principe geldt dit overigens alleen voor natura-verzekerden, mensen die vergoed worden in zorg, niet in geld. Mensen die bereid zijn iets meer te betalen voor een restitutiepolis, aldus Schippers, kunnen gewoon nog hun eigen behandelaar kiezen. Maar hoe lang nog, is onduidelijk. In het regeerakkoord is ook het voornemen opgenomen om de restitutiepolis te laten verdwijnen uit het zorglandschap, waarmee vrije artsenkeuze definitief verleden tijd lijkt.
Dat vindt althans Bernard Wientjes, voorzitter van werkgeversorganisatie VNO-NCW.
Dat gepraat over politieke integratie en soevereiniteitsoverdracht leidt immers alleen maar af van waar het echt om draait: geld verdienen. Wientjes:
Sinds de oprichting van de EU is er al sprake van soevereiniteitsoverdracht, dat is nooit anders zo geweest. Het is echt onzin dat het daar nu steeds over gaat. […]
In de politiek krijg je nooit iets voor niets, het is een soort uitruil. Het is onze eigen beslissing geweest om bevoegdheden over te dragen aan Europa. Als je daar geld en banen voor terugkrijgt is dat een goede investering.
Ondertussen prijst Wientjes de VVD en kraakt hij GroenLinks:
“Ik las op een VVD-verkiezingsposter ‘Meer banen voor Schiphol’. Toen dacht ik: ja, daar gaat het over. Europa brengt ons meer banen.”
GroenLinks creëert volgens Wientjes met zijn Europa-slogan juist een gezochte tegenstelling. Op de pamfletten van de politieke partij valt te lezen: ‘Het gaat om mensen. Niet om cijfers’. Wientjes: “Banen gaan toch ook over mensen?”
GroenLinks lijsttrekker Bas Eickhout reageert:
Sinds 2000 is de gemiddelde vennootschapsbelasting verlaagd van 32 procent naar 23 procent in 2013.
Maar ook dat is natuurlijk goed voor de werkgelegenheid. Dus waar zeuren we over?
RECENSIE - De Vlaamse journalist Daan Ballegeer probeert te achterhalen waar het mis ging met de Europese samenwerking. Een leerzame exercitie.
In deze weken vlak voor de Europese verkiezingen valt er veel te horen en te lezen over wat er allemaal mankeert aan de Europese Unie. Daan Ballegeer, voormalig economisch journalist van het Belgische dagblad De Tijd vertelt in zijn eerste boek Ons Europa is niet dat van hen hoe het allemaal zo gekomen is. Heel nuttig en leerzaam als je, zoals de ondertitel aangeeft, op zoek bent naar een toekomst voor Europa. De Europese samenwerking is een grillige geschiedenis van vallen en opstaan, een aaneenschakeling van min of meer toevallige onderhandelingsresultaten van pragmatische politici die hun uiterste best deden niet te falen. Want ze wilden zo graag met een mooi verhaal thuis komen. Zo langzamerhand wordt het duidelijk dat de toekomst niet gevonden kan worden in mooie verhalen.
Het mooie verhaal is misschien wel het grootste probleem achter de huidige scepsis bij de Europese burgers. Lang kwamen de Europese leiders er mee weg. Mensen als Monnet, Spaak, Spinelli, Schuman, Adenauer, De Gaulle en later Mitterand, Kohl en Delors genoten een enorm vertrouwen bij hun achterban. Zij konden als politieke elite zonder veel verzet de Europese samenwerking vanuit de top vorm geven. De grondgedachte, vrede in Europa door economische samenwerking, werd in de zes landen die in 1951 startten met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS) breed gedeeld. En dat de Duits-Franse samenwerking de spil moest vormen van het nieuwe Europa was iedereen ook van begin af aan duidelijk. De herinnering aan de oorlog was in die dagen nog vers.
ONDERZOEK - Miko Flohr dook eens in de resultaten van de Eurobarometer (in Nederland gehouden door TNS-Nipo) en duikt een aantal opmerkelijke resultaten op.
Als je de retoriek van anti-Europapartijen zou geloven, wil ‘het volk’ massaal een uittreding uit de Europese Unie en de Eurozone. Maar dat blijkt bepaald niet zo te zijn:
71 procent van de Nederlanders is vóórstander van de Euro, 23 procent is tegen (p.35) – een van de meest pro-europese scores van zowel EU als Eurozone.
48 procent van de Nederlanders is tevreden over hoe de democratie binnen de EU werkt, 42 procent is ontevreden (p. 38).
73 procent van de Nederlanders is grotendeels of geheel tegen een vertrek uit de EU, slechts 21 procent is daarvóór (gedeeld laagste score van alle landen, p. 41).
63 procent van de Nederlanders is optimistisch over de toekomst van de EU; 33 procent pessimistisch (p. 45).
Tot slot, speciaal voor onze vrienden van Artikel 50 en de PVV: Nederlanders koesteren minder wantrouwen jegens EU, Europarlement, Europese Commissie, en Europese Centrale Bank dan jegens kabinet en politieke partijen (p. 23-27; 32-34). Er zijn meer Nederlanders die het parlement wantrouwen, dan dat er Nederlanders zijn die de Europese Commissie wantrouwen.
Eat that, Geert Wilders.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Volgens het Turkse ministerie van Arbeid is de mijn sinds 2012 vijf keer geïnspecteerd. De laatste keer was in maart en toen zijn er geen gebreken aan het licht gekomen, aldus het ministerie.
MHP Manisa Deputy Erkan Akçay gave statistics from mine disasters in Soma during a parliamentary session on April 29.
“In 2013, 5,000 occupational accidents took place in Soma district. Ninety percent of these accidents took place in mines…”
The main opposition Republican People’s Party (CHP) submitted a motion to Parliament last year to investigate work-related accidents at coal mines in Soma, only for the proposal to be rejected with votes from the ruling Justice and Development Party (AKP) around two weeks ago.
Dan snapt u wat beter waarom de mensen in opstand komen. Met alleen het Nederlandse nieuws mist u de juiste context.
Overigens zaten de parlementariërs tijdens bovengenoemd debat door de speech van de oppositie heen te kletsen. (via)
