Spanje is de afgelopen jaren het toneel geweest van vele, vaak massale demonstraties tegen het beleid van de rechtse regering van de Partido Popular. In het zicht van de verkiezingen in 2015 probeert de PP het protest op voorhand in te perken. Het heet een wet te zijn die de veiligheid van burgers moet garanderen, maar het is volgens de oppositie een vergaande inperking van de vrijheid van meningsuiting. De wet verbiedt demonstraties bij overheidsgebouwen, als er geen officiële toestemming is gegeven. De demonstranten riskeren een boete van maximaal 600.000 euro. Boetes kunnen rechtstreeks zonder rechterlijke tussenkomst worden opgelegd door de politie. Ook in het geval van beledigingen van autoriteiten. Buiten de PP is er geen steun voor de wet en onder de kiezers is de steun voor de regeringspartij inmiddels tot een minimum gedaald. Een opiniepeiling bracht aan het licht dat 82% de wet afwijst. Oppositiepartij PSOE kondigde aan de wet in te trekken als de partij daar na de verkiezingen de kans voor krijgt.
COLUMN - Beetje chaotisch stukje, maar alle elementen komen in hoog tempo voorbij. Als je daarna nog serieus een voorstel doet voor online of elektronisch stemmen… dan moet je wel met extreem goede argumenten komen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
ACHTERGROND - Hoe vaak komt dit voor en wat zijn daarvan de electorale gevolgen, zo vraagt Gijs Schumacher zich af.
Heeft de Eerste Kamer het weer voor elkaar? De Nacht van Wiegel bracht Kok-II (tijdelijk) aan het wankelen. Wankelt Rutte II door de Middag van DHL (Duivesteijn, ter Horst en Linthorst) – de afwijzing van het recht op vrije artsenkeuze door de Eerste Kamer mede dankzij deze drie PvdA senatoren? Waarschijnlijk niet. Gezien de peilingen is het niet bepaald opportuun voor PvdA en VVD om verkiezingen uit te schrijven. Een andere vraag is: waarom stemden DHL tegen het voorstel? Of algemener, waarom stemmen parlementariërs überhaupt tegen de partijlijn en komt dit vaak voor?
Hoe vaak stemmen parlementariërs tegen de partijlijn in?
Om met de laatste vraag te beginnen: Nederlandse parlementariërs stemmen zeer zelden tegen de partijlijn. Tussen 1998 en 2008 stemden slechts in 0.46% van de stemmingen een of meer parlementariërs tegen hun partij, aldus Simon Otjes in dit artikel van Rudy Andeweg en Jacques Thomassen. Dit betreft wel stemmingen in de Tweede Kamer, van de Eerste Kamer is – zover ik weet – niet bekend hoe vaak senatoren tegen de partijlijn stemmen.
In vergelijkend perspectief zijn de Nederlandse parlementariërs bijzonder braaf en vergelijkbaar met hun collega’s in Denemarken en het Verenigd Koninkrijk. De Finnen en Nieuw-Zeelanders daarentegen zijn een stuk dwarser (respectievelijk 12% tot 5% van de stemmingen waarbij één of meer parlementariërs tegen de partijlijn stemmen).
ANALYSE - Een begin van het antwoord vinden we hier:
Voor de VVD-minister is de nieuwe zorgwet een fundamenteel belangrijke stelselwijziging die verspilling in de zorg moet tegengaan.
Maar welke fundamentele veranderingen zou de inperking van de vrije artsenkeuze – waarbij verzekeraars de zorg van niet-gecontracteerde zorgverleners helemaal* niet meer hoeven te vergoeden – met zich meebrengen?
Dit is immers ‘slechts’ een nieuwe optie bij een beperkt aantal budgetpolissen. Reguliere zorgverzekeringspolissen met vrije artsenkeuze zouden gewoon blijven bestaan.
De verwachting is echter dat deze stelselwijziging behoorlijk wat consumenten naar die goedkopere polissen zal lokken. En zo ontstaat een steeds groter deel van de zorgmarkt waar de macht van zorgverzekeraars toeneemt.
Vervolgens is de verwachting dat dit – dankzij de tucht van de markt – de zorgkosten verlaagt, waardoor de budgetpolissen nog goedkoper kunnen, waardoor nog meer consumenten worden verleid over te stappen naar een budgetpolis, waardoor de macht van de zorgverzekeraars (zijnde marktpartijen met een commerciële insteek) nog meer toeneemt, waardoor de kosten nog meer omlaag kunnen, enzovoort, enzovoort.
Bijkomend effect: steeds minder mensen zullen bereid zijn te betalen voor de duurdere polissen met vrije artsenkeuze. Dit maakt het vervolgens in de toekomst makkelijker om dergelijke polissen duurder te maken – zoals in feite nu al gebeurt.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Hij krijgt in eerste instantie, hoogst ongebruikelijk, niet eens voldoende steun om de motie te mogen indienen, maar na een flinke woordenwisseling uiteindelijk wel.
Ik ben volksvertegenwoordiger van het Nederlandse volk! De afgelopen acht jaar heb ik altijd gelijk gekregen. Dat ga ik hier ook krijgen.
Noot: “Moslimpaspoort” is geen quote van Graus.
ACHTERGROND - De meerderheid van de Eerste Kamer verwerpt de nieuwe zorgverzekeringswet en de daarin neergelegde mogelijkheid van beperkingen van vrije artsenkeuze in goedkope(re) polissen. Die verwerping komt uiteraard mede op de naam van drie dissidente PvdA senatoren (Ter Horst, Linthorst en Duijvestein).
Ik las vanmorgen al blogs waarin de tegenstem van Ter Horst geweten wordt aan haar nieuwe voorzitterschap van het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie, KNGF, dat immers fel tegenstander van het wetsvoorstel is. Dat is inderdaad een lastige nevenfunctie in dit verband.
Hoe dan ook, het is betrekkelijk uniek en merkwaardig dat leden van een fractie stemmen tegen een voorstel dat voortvloeit uit het eigen regeerakkoord, en waarvoor de eigen coalitie ook nog eens met drie oppositiefracties een akkoord had gesloten. Die drie oppositiefracties leverden wel in de Eerste Kamer, maar de PvdA dankzij deze drie dissenters niet. Wat is nu de PvdA lijn? Politiek gezien lijkt mij dit rampzalig, met de aanstaande Provinciale Staten en Eerste Kamer verkiezingen voor de deur.
Fractiediscipline
Nu kun je tegenwerpen dat de Eerste Kamer en dus de EK leden niet gebonden zijn aan het regeerakkoord. Dat klopt inderdaad, omdat de coalitievorming en de instemming met het regeerakkoord vooral in en met de Tweede Kamerfracties hadden plaatsgevonden. Maar ja, het is wel heel erg verwarrend, als er binnen één partij over een cruciaal onderdeel van kabinetsbeleid niet hetzelfde wordt gedacht en gestemd. Weer een probleem voor de PvdA, dus. Niet dankzij de oppositie, maar als intern probleem.
COLUMN - Om de zorgkosten beheersbaar te houden zou kwaliteit beloond moeten worden in plaats van kwantiteit.
Lekker op dreef, dit kabinet. De volgende stap in het vernielen van onze verzorgingsstaat ten gunste van de neoliberale heilstaat is definitief: volgende week wordt de vrije artsenkeuze ten grave gedragen.
Verzekeraars kunnen vanaf 1 januari 2016 met een budgetpolis komen, waarbij de patiënt en de huisarts zwaar beperkt worden in hun keuze voor een medisch specialist. Het idee hierachter is dat mensen dan niet zomaar naar een of andere dure kwakzalver gaan, omdat de zorgverzekeraar dat ballonnetje dan doorprikt. De helende kracht van marktwerking.
Er gaat juist met die marktwerking echter een aantal dingen fundamenteel mis.
Momenteel verwijst de huisarts door, op basis van zijn kennis van zijn patiënt en zijn medische kennis. De zorgverzekeraar mist beide. Mensen met een budgetpolis zullen naar specialisten met het laagste uurloon en de goedkoopste behandelingen worden gestuurd, zonder medische garantie dat dit ook de beste behandelingen zijn. Laat staan de meest comfortabele. De zorg wordt kortom puur op prijs geselecteerd, en niet meer op kwaliteit.
Het cynische is dat hiermee ook de polissen met complete dekking duurder zullen gaan uitvallen dan de huidige polissen. Zo werkt dat immers met verzekeringen: wanneer er differentiatie optreedt, bloeden de mensen die het meest vragen dubbelop, omdat de solidariteit afneemt.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Zo melden ‘betrokkenen’ tegenover nu.nl.
Nieuwe verkiezingen in het voorjaar?
Het begrip werkloosheid zou wellicht afgeschaft kunnen worden: bij een uitkering hoort altijd sociale dienstverlening.
Als het aan het CDA ligt, is binnenkort nooit meer iemand werkloos, zo blijkt uit een rapport over ‘waarden’ dat werd geschreven door een CDA-werkgroep:
Iedereen zal de handen uit de mouwen moeten steken […] Behalve betaald werk wordt inmiddels van niemand meer iets gevraagd. Terwijl wie alleen al naar de zorg kijkt, beseft dat binnen enkele jaren, naast de betaalbaarheid het gebrek aan arbeidskrachten het grootste probleem wordt.
Drie PvdA-senatoren stemden tegen.
Met als gevolg topberaad in het kabinet.
Ik snap wel waarom de Nederlanders het niet snappen […] Er zijn daar immers nauwelijks vakbonden. In België zijn de meeste werknemers lid van een bond. Wat nu door de regering is besloten, pikken ze niet. En ze hebben gelijk.
Zo verklaart ‘befaamd Brusselaar’ en schrijver Geert van Istendael, naar aanleiding van de grootschalige stakingen die België vandaag lamleggen, tegenover Trouw.
De nieuwe, rechtse Belgische regering wil namelijk hervormen. Lees: bezuinigen. Min of meer op precies dezelfde wijze als omringende landen is gebeurt. Dus waar zeuren die gekke Belgen over?
Gemekker aan de zijlijn’ noemde de liberaal Bolkestein in september 2001, enkele dagen na de aanslagen in New York en Washington, de oproep van premier Kok aan de Amerikaanse regering ‘met democratische waardigheid’ op deze terreur te reageren. In zijn ogen had Kok de Amerikanen dat vertrouwen stilzwijgend moeten geven. Zou Bolkestein zich deze week na de onthulling van de martelpraktijken van de CIA even achter de oren hebben gekrabd? […]
Zo onderzoekt minister Asscher thans op verzoek van de Kamer de mogelijkheden om groeperingen te verbieden die het op onze democratische rechtsorde hebben voorzien. Het CDA, dat de bewuste motie indiende, noemde hierbij als voorbeeld partijen die de sharia willen invoeren. De kwestie is een welkome toetssteen voor de huidige verdeling van de gewichten in het spanningsveld dat Kok en Bolkestein in 2001 tegenover elkaar bracht. Hoe tolerant moet de democratie zijn tegenover intolerantie? Hoe zwaar kan de last van de beschaving worden? […]
De sociaal-democraat Thijs Wöltgens (1943-2008) gaf op deze vraag een visie waarmee ik u graag de Kerstdagen in stuur. Hij schreef tien jaar terug dat de democratie moet uitkijken zich aan te passen aan de strijdwijze van fundamentalisten zonder scrupules. Doet zij dat, dan wordt zij zelf fundamentalistisch en is er voor verscheidenheid van culturen geen plaats meer.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
