Een gedegen analyse van BZV
DATA - Boer Zoekt Vrouw is weer bijna voorbij. Sargasso gaat natuurlijk niet mee met dat emotionele gedoe (nou ja, een beetje dan) en brengt de keiharde feiten.
Ik ben een betrekkelijke newbie wat BZV betreft. Ik schakelde vorig seizoen pas in toen ik hoorde dat er een knappe boer die ook nog eens in de Randstad woonde (boer Gijsbert uit Abcoude) meedeed. Maar sinds die eerste aflevering in 2010 ben ik een groupie. Of het nou gaat om boer Aad en z’n onverstaanbare gebrabbel, de woest klapperende eierstokken van Yoni (die nog even door moeten klapperen, want boer Henk koos voor Fiona), of om de macrobiotische zorgboerderij van homoboer Willem: ik wil het meemaken. Thuis vanaf de bank.
Nu het zesde seizoen op z’n einde loopt, wordt het tijd eens de balans op te maken voor het hele BZV-oeuvre. Sargasso zou Sargasso niet zijn als we ook bij iets ogenschijnlijks futiels en verwaarloosbaars als Boer Zoekt Vrouw geen datavisualisatie hadden gemaakt.
Knappe kaaskoppen
De jonge knappe kaaskoppen krijgen altijd de meeste brieven. Dat dacht ik toen ik naar die arme Henk (26) keek, die 1109 brieven kreeg en moest doorlezen. Maar hij had dan ook een dramatisch verhaal: zijn vorige vriendin was twee jaar geleden omgekomen bij een auto-ongeluk. Hij wilde zich nu weer openen voor de liefde door mee te doen aan Boer Zoekt Vrouw.
Het jaar daarvoor deed Frank (toen 26) het ook niet slecht bij de jonge vrouwen. Hij had voor zover ik me kan herinneren geen dramatisch verhaal, wel heel veel witte geiten. Hij had alleen nog geen geitje voor zichzelf, maar daar brachten 1029 brieven verandering in. Hij eindigde met het meisje dat drie boerderijen verderop woonde, Anita.
Het idee dat de jonge goden de meeste brieven krijgen klopt wel een beetje. Enige uitzondering is misschien Jos Sloot (toen 49) uit seizoen vier: hij kreeg 831 brieven. Terwijl je zou denken dat al die vrouwkes die schrijven op de jonge boeren ook wel een vent kunnen vinden in de nabijgelegen buurtkroeg. Blijkbaar is het minder eng om te daten in een programma waar miljoenen mensen naar kijken dan om op iemand af te stappen in de kroeg. Getuige Frank en Anita uit seizoen vijf.
Overal behalve Zeeland
Wat geografische spreiding betreft, moeten we concluderen dat het allemaal niet veel uitmaakt waar je boerderijtje staat. Als het maar niet in westelijk Brabant of Zeeland is. Daar krijg je niet veel brieven. Of: er zijn daar weinig boeren die zich überhaupt opgeven voor het programma. Het verbaast mij sowieso hoe ze elk jaar weer een groep boeren uit de aarde trekken die met hun kop op tv willen vertellen over hoe eenzaam ze zijn, en hoe graag ze iemand in huis zouden hebben die het eten klaar heeft als de koeien gemolken zijn.
Wat ook opvalt is dat er bij de latere seizoenen veel meer brieven werden geschreven dan bij de eerdere seizoenen. In seizoen een werden er in totaal 902 brieven geschreven. Henk haalde er in seizoen zes al meer in z’n eentje. Alle boeren van 2012 bij elkaar haalden 1720 brieven op. Bijna een verdubbeling dus. Als je kijkt naar de kijkcijfers is dat niet zo gek: het afgelopen seizoen trokken Yvon en haar boeren wekelijks vier miljoen kijkers. Het hoogtepunt was in 2010. Toen trok de aflevering waarin boer Marcel het hart van Sonja brak 5,8 miljoen kijkers. Dat is bijna eenderde van de Nederlandse bevolking.
Lang en gelukkig leven
Deze zondag gaan we zien welke boeren uit seizoen zes de liefde gevonden én gehouden hebben. Dat het niets wordt tussen Bert en Henrieke wisten we sinds het befaamde theekopjesincident allang. Ook Willem en Klaas krijgen het moeilijk, want Klaas wil vrijheid en Willem wil het liefst 24/7 aan Klaas vastgeplakt zitten. Aad en Jeannet groeien stukkie bij stukkie naar mekaar toe. De echte lovebirds van het afgelopen seizoen zijn natuurlijk Henk & Fiona en Martin & Wilma. Dat ze nog maar lang en gelukkig mogen leven.
