Gewoon nee zeggen tegen drugs werkt niet

Kijk eens aan, een bres in het onneembaar geachte Bastion der Journalistiek! Een nieuwe lichting journalisten werkt daar namelijk aan een modernere ethische code voor journalisten. De huidige versie dateert van 1995, en voldoet niet meer aan de eisen van deze multimediale tijd.

De initiatiefnemers voor deze code, Henk Blanken en Bart Brouwers, schrijven in het aankondigingsstuk op de Nieuwe Reporter het volgende: “Opvallend nieuw vertrekpunt is de stelling dat iedereen journalist is die zich journalist noemt en deze code wil onderschrijven, ongeacht of deze persoon daar zijn geld mee verdient.”

Dit is inderdaad opvallend en een trendbreuk met de vorige code, waar een journalist iemand was “die, hetzij in dienstverband, hetzij als zelfstandige, er zijn hoofdberoep van
maakt mede te werken aan de redactionele leiding of redactionele samenstelling van
publiciteitsmedia“. In deze code vervalt het onderscheid tussen bloggers journalisten dus in belangrijke mate.

Daarnaast besteedt de nieuwe code aandacht aan de toegenomen digitalisering van de samenleving. Er zijn nu bijvoorbeeld nieuwe soorten bronnen, zoals databases en online opiniepeilingen. Ook gaat de code in op verouderde richtlijnen, zoals het afkorten van achternamen, terwijl die namen nu al overal op het internet te vinden zijn.

Een ander nieuw punt in de code, dat de buren bij GeenStijl leuk zullen vinden, is dat niemand journalist genoemd zal worden zonder dat hij of zij dat wil. De nieuwe code zal dus niet van toepassing zijn op mensen die niet pretenderen journalistiek te bedrijven.

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor Christian Jongeneel, wetenschapsjournalist en onder meer redacteur van De Linker Wang, tijdschrift voor geloof en politiek.

Op mijn bureau belandde het najaarsnummer van Beweging, het tijdschrift van de stichting voor reformatorische wijsbegeerte. ‘Islam en technologie’ stond er met grote letters op de omslag. Dat wilde ik wel lezen. Het bleek te gaan om de afscheidsrede van Egbert Schuurman als hoogleraar filosofie in Wageningen. In Delft en Eindhoven, waar hij ook prof was, had hij vijf jaar geleden al afscheid genomen.

Schuurman onderscheidt drie stromingen binnen de islam, al naar gelang hun reactie op westerse technologie. Ten eerste zijn er de fundamentalisten, die zowel de technologie als westerse ideologie van de Verlichting afwijzen. Daartegenover staan degenen die op beide fronten open staan, meestal de politieke en economische elite. En dan is er nog een middengroep, die geen tegenstander is van technologische vernieuwing, maar wel vindt dat die gepaard moet gaan met spirituele vasthoudendheid. Westerse invloeden mogen de grondvesten van de islam niet aantasten, vinden zij.

Zoals bij wel meer mensen vandaag de dag gaat Schuurmans aandacht vervolgens voor een belangrijk deel uit naar de fundamentalisten. Daarbij vat hij op een fraaie manier de analyse samen van de Brits-Nederlandse all-round academicus Ian Buruma.