GeenCommentaar heeft plek voor gastloggers. Het onderstaande stuk is van Jos van Dijk en verscheen eerder op zijn eigen blog. In de Beurs van Berlage is een tentoonstelling geopend van kunstenaars die zich via hun werken afvragen wat er nu eigenlijk normaal is in deze samenleving. Het affiche met een foto van één van die werken, een beeldhouwwerk van Marc Quin, is al door de NS geweigerd. Men vreest voor negatieve reacties van het publiek. Het station moet een prettige plek zijn om te verblijven, wordt er nog aan toegevoegd. Het beeld op de poster is een afgietsel van een bestaande persoon, de Britse stuntman Stuart Penn, die zijn linkerarm en rechterbeen mist. De NS levert met deze weigering onbedoeld een bijdrage aan de inzet van de kunstenaars die het normale ter discussie stellen. En deze bijdrage is, zoals zo vaak bij bedrijven met een groot publiek, krampachtig en bekrompen. Het niet normale is taboe want het roept vervelende vragen op en het veroorzaakt ongemakkelijke gevoelens. Het normale, het feest der herkenning, is prettig, geruststellend en mag gezien en gehoord worden. Daarmee kan een bedrijf voor de dag komen.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
SP: Roemer: ‘Kaartje gedupeerde treinreizigers vergoeden’
Wisselstoringen, kapotte bovenleidingen en kapot materieel zorgden in de afgelopen winterse dagen voor tal van vertragingen en uitval van treinen. SP-Kamerlid Roemer wijt deze problemen aan de privatisering van het spoorbedrijf en de marktwerking bij het spooronderhoud. Hij eist een onderzoek naar de gevolgen hiervan en wil de belangrijkste taken weer samenvoegen. Ook wil hij dat gedupeerde reizigers hun kaartje gewoon krijgen vergoed. ?De NS beroept zich op een negatief reisadvies, maar dat is mij te makkelijk. Velen hadden geen alternatief. Zij mogen niet de dupe worden van slecht beleid.?
Na 15 jaar internet en zo’n 10 jaar discussieren op het web, is er nog steeds iets merkwaardigs aan de hand in Nederland. Zeker sinds 2001 en het hele gedoe over moslims zijn er twee soorten Nederlanders ontstaan. De linksmensch en de rechtsmensch. Deze mensenrassen lijken soms absoluut en onverenigbaar. Sommige linksmensen menen zelfs dat er speciale sites voor linksmensen moeten zijn. Gelukkig zijn echte mensen niet zo. Nu ook nog in het debat anders gaan gedragen.
De rechtsmensch is een overblijfsel uit de jaren ’80. Toen werd in veel media iedereen die rechtser was dan de PvdA, al bijna extreem-rechts genoemd. Het was de tijd dat Amerika vies was, de VVD eng, de kraker oprecht en de Telegraaf fout. Natuurlijk gold dat lang niet voor iedereen, maar in de media was dat vaak het geval.
Sinds maatschappelijk discussies – godzijdank – op internet worden gevoerd, heeft dat begrip in spiegelbeeld aan populariteit gewonnen. De linksmens is een gevleugeld begrip, niet alleen op Geenstijl, maar op alle discussieplatforms. De linksmens is meestal iedereen die niet tegen moslims is. Maar eigenlijk is het een containerbegrip voor iedereen die níet meegaat in het post-Fortuyniaanse discours van benoemen en anti-establishment gevoelens.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Pssstt, Amerikaanse Zorgwet lezen? [.pdf-alert!]
Als je tijdens de kerstdagen wilt lezen hoe op historische wijze Amerika’s zorgstelsel is vertimmerd!
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Judith Sargentini, Europarlementariër van GroenLinks.
ACTA, dat is een afkorting die met stip zal gaan stijgen in 2010. In de onderhandelingen over deze Anti-Counterfeiting Trade Agreement staan de vrijheden van internetters op het spel. De Europese Unie onderhandelt met de Verenigde Staten en een aantal andere landen over een verdrag tegen namaak. Daarbij gaat het ook over de bestrijding van schendingen van auteursrecht op het internet. Vooral de Amerikaanse regering wil daarin heel ver gaan, zo blijkt uit een uitgelekt document (pdf).
Natte droom van de amusementsindustrie
Als het aan Washington ligt, komen er veel meer strafrechtelijke sancties tegen inbreuken op auteursrecht. Zo worden internetproviders aansprakelijk voor allerhande inbreuken door hun klanten – tot en met hyperlinks aan toe -, met als gevolg dat ze al het internetverkeer moeten gaan filteren. Illegaal downloaden dient tot afsluiting van het internet te kunnen leiden. Voor betaalde downloads interoperabiliteit voorschrijven – zodat bijvoorbeeld liedjes die je online koopt op alle soorten spelers te beluisteren zijn -, dat mogen landen niet meer doen. Het wensenlijstje van de VS, kortom, is de natte droom van de amusementsindustrie.
De EU en haar lidstaten zullen zeker niet zonder slag of stoot toegeven aan de Amerikaanse eisen. Zij willen geen regels vastleggen in ACTA die verder gaan dan de bestaande Europese wetgeving. Dat is het uitgangspunt. De vraag is echter of dat uitgangspunt overeind blijft in het onderhandelingsproces. Te meer daar ook een aantal van de Europese regeringen – de Franse voorop – in de zak zit van de entertainmentindustrie.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Amerikaanse radioshow krijgt onverwachtse beller uit het Witte Huis.
D66: Nieuwe Idee: Europese integratie en nationale identiteit
Dit najaar was het twintig jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel. ‘Oost’ en ‘West’ Europa werden herenigd. Een goed moment om eens stil te staan bij de vraag hoe het ervoor staat met deze hereniging van Europa. Het decembernummer van Idee gaat over Europese integratie en (nationale of Europese?) identiteit.
“Zij gaat ten onder aan de Jeugdzorg. Als bezorgde grootouders hebben we hier lang over gezwegen, maar we kunnen ons nu niet meer stilhouden, omdat we bang zijn dat als de Raad van Kinderbescherming zo door blijft gaan, Laura straks helemaal kapotgemaakt wordt.”
De opa en oma van zeilmeisje Laura Dekker hangen aan de bel. Maar als ze niet bestand is tegen de bemoeials van Jeugdzorg, zou ze dan wel de stress van een solozeiltocht aankunnen?
Welk artikel wordt de “blogparel” van 2009?
250 euro prijzengeld! Dat is meer dan de complete Dutch Bloggies bij elkaar!
Israël gebruikte Palestijnse huid voor transplantaties
Palestijns vel mocht er wel in…
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.