Nee, dat wordt geen leuk kabinet. Verwacht er geen wonderen van. Laten we eens in diverse kunst- en curiosakabinetten kijken of er kandidaten te vinden zijn voor de diverse ministerposten. En andere nuttige informatie. Een kabinet waar van nature elkaar vijandige schepsels in één lichaam samen komen? Thomas Grünfeld verklaarde in dit interview (2016) over zijn ‘Misfit’- creaties: “Hier zag ik als beeldhouwer de kans om met echte huid, in plaats van steen, brons of andere materialen te werken. Met iets dat een leven heeft gehad. Met het collageprincipe ontwierp ik nieuwe soorten, die het bijvoorbeeld mogelijk maken om vijanden in de natuur in één lichaam te verenigen.” Thomas Grünfeld – Misfits (taxidermie), 1992. Haas en ree Eekhoorn, zwarte kabeljauw en konijn Muskusrat, neusbeertje, wilde eend en ree Wild zwijn, wilde eend en kip Een kabinet met nieuw elan. Of wordt het trekken aan een dood paard? Misschien een ideetje om ter waarschuwing dit boven de vergadertafel van de ministerraad te hangen? Maurizio Cattelan – Novecento, 1997. De curator van het nieuwe kabinet rekent er wel op dat-ie iedereen aan een touwtje heeft. Nicolas Darrot – Injonction (bevel) I, 2008. Uit de serie 'Les Injonctions'. Luisteren naar de mensen. Tegenwoordig is dat de tweets bestuderen. Maar dat zijn er honderden. In het nieuwe kabinet zullen vast en zeker een paar bewindslieden zitten die verlangen naar de tijd dat ze niet meer dan een stuk of zeven insprekers aan de lijn hadden. Polly Morgan – Reciever, 2010. Men moet het ijzer smeden als het heet is. Of het nieuwe kabinet dat gaat lukken? Een kabinet als ‘redder van het volk’. En niet de gier die de mens leegvreet (zie ook de oudgriekse Prometheus). Afke Golsteijn & Floris Bakker (Idiots) – Prometheus, 2013. "Ik heb geprobeerd een gezicht te maken dat zowel communicatief als emotioneel is" (aldus Kate Clark hier). Kijk, zo’n kudu als minister-president wordt vast door ‘gans het volk’ afgelebberd. Kate Clark – Licking the plate, 2014. "Het coalitieakkoord is het script dat het voltallige kabinet dient te volgen. Soms gaat niet alles volgens plan. De professionals struikelen, lachen zelfs om hun eigen mislukte poging tot meesterschap. Als we lachen terwijl Rutte het niet bij elkaar kan houden, ervaren we wat collectieve kwetsbaarheid is, hoe broos akkoord en uitvoering zijn, en hoe verlossend empathische schaamte is" (parafrasering van deze toelichting). Mike Calway-Fagen – Dyramid, 2015-2017. Als in het kabinet alle posten zijn bezet, mag de formateur alweer een record (zijn zesde) op zijn naam schrijven. Zit hij de rit uit dan vestigt hij zijn zevende record. We gaan het zien, we gaan het zien.
VIDEO - Mooi kerstig liedje over de Ezel en de Engel van de hardcore punk band Hard Voor Weinig.
Oe… De Ezel en de Engel
Ah… De Ezel en de Engel
Oe-ah… De Ezel en de Engel
Ahaha
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De muziek? Americana, helemaal, qua look & feel – en geluid. Maar het is Nederlands. Blackbird is de zangeres Merel Koman.
In het Engels is Merel, Blackbird, dus dat is logisch. En het liedje is helemaal perfect, af, percussie, gitaar en de zang natuurlijk. En tussendoor zit nog iets, is het een akkoordverschuiving of zo iets, dat gelijk de melancholieke toon zet.
Wicked Song nog een keer beluisteren dan maar?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Een gelegenheidsband, of hoe noem je zoiets als de muzikanten, die voor de gelegenheidsband zijn samengevoegd, nog een eindje verder gaan? The Good, The Bad And The Queen. Damon Albarn (Blur) op zang, Paul Simonon (The Clash) op gitaar. Wat dan begon in de studio, eindigde op de grote muziekfestivals.
Noot voor de jonge lezer: een muziekfestival was een weide vlak bij een dorp of stadje in de provincie waar, in de zomer, vanaf ongeveer twaalf uur ’s middags tot twaalf uur middernacht op een groot podium muzikanten speelden. En op de weide van een krappe twee hectare, stonden dan ongeveer 50 tot 60 duizend muziekliefhebbers dicht opeengepakt om niks van hun favoriete band te misen.
Je koestert al jarenlang, sinds je jeugd zo ongeveer, de elpee Rock Bottom van Robert Wyatt. Dat is omdat je daarna nooit iets hebt gehoord dat zo klinkt. En toen de cd kwam, heb je Rock Bottom ook op cd gekocht, zo’n fan was je wel.
Weer jaren later, werd je gegrepen door de muziek en de zang van americanamuzikant Will Oldham, omdat het zo ontroerend klonk, die overstuurde zang die er steeds net naast was.
Derek & The Domino’s, Eric Clapton op zang en gitaar. Een liedje met een achtergrond, een liedje over een vrouw. Dan was ze met die, maar zijn vriend werd ook verliefd op haar, moeilijk, moeilijk, maar het leverde gelukkig wel een liedje op.
Ik kwam bij deze song omdat Ben Hoogeboom van de week hier nog voorbij kwam, en Bell Bottom Blues werd destijds, 2012, gespeeld, naast Bach en Byrd, op zijn uitvaart.
Had je dat al gehoord, Richard Rogers is overleden.
-Uh, Richard Rogers, nee, in welke band speelde hij?
Nee, Richard Rogers was een architect.
-Een architect, jahnee, dat hou ik niet echt bij.
Maar hij was de architect van het Centre Pompidou in –
-Parijs! Maar dat ken ik, geweldig gebouw! Ik zag het voor het eerst als puber en was gelijk verkocht. Heerlijk die dwarsliggerij, alles lekker binnenstebuiten, alles andersom. De verwarmingsbuizen, de riolering, gewoon zichtbaar aan de buitenkant. Hoe kom je erop. Ik keek mijn ogen uit. En er was dat dakterras waar ik samen met een vriend, nog een jointje gerookt heb, daarna begreep ik dat gebouw, en de kunst daar, nog beter. En volgens mij begreep dat gebouw mij ook toen wat beter, dacht ik. Fantastisch gebouw. Geweldige architect.
De muziek van Jlin draait om het ritme – snel (vaak gejaagd), wisselend, aritmisch – en op haar tweede album Black Origami is bijna geen enkele melodie te horen (heel soms komen ritmisch vervormde stemmen er bijna bij in de buurt). Haar muziek wordt doorgaans geschaard onder het genre ‘footwork’, een housestijl uit Chicago, waar ze haar eigen draai aan heeft gegeven – een recensent beschrijft Jlin als niet zozeer een muzikant maar een ‘one-woman genre’.
Farai schreeuwt haar poëtische teksten begeleid door een soms naargeestig klinkende mix van post-punk en hiphop. Dat klinkt niet alleen opzwepend maar is ook een prima vorm voor een aanklacht, bijvoorbeeld op het nummer National Gangsters (“bankers are gangsters”) of zoals hier aan de politiek (“Theresa May, do you know how it feels to count days and hours to pay day”). Te vinden op het album Rebirth (2018).
Hoe vaak hoor ik nou Urdu? Arooj Aftab woont in Brooklyn, New York, maar is geboren, en bracht haar jeugd door in Lahore, Pakistan. Wat ze zingt zijn eeuwenoude Soefi-gedichten in het Urdu die opnieuw op muziek zijn gezet. En wat heeft ze een prachtige stem en wat brengt ze het mooi.
Mohabbat karne waale kam na hoñge
Mohabbat karne waale kam na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñgeZamāne bhar ke ġham yā ek terā ġham
Zamāne bhar ke ġham yā ek terā ġham
Ye ġham hogā to kitne ġham na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñgeAgar tū ittifāqan mil bhī jaa.e
Agar tū ittifāqan mil bhī jaa.e
Terī furqat ke sadme kam na hoñge
Terī mehfil meñ lekin ham na hoñgeMohabbat karne waale kam na hoñge
Mohabbat karne waalе kam na hoñge
Terī mehfil mеñ ham na hoñge
Ik word nooit zo door hiphop gegrepen. Het komt wel ‘ns op mijn pad, maar dan valt het mij meestal niet zo op. Op een enkele keer na. Dat ik dan denk, hé, dat klinkt best lekker, de tekst, en de muziek. En dat had ik met Stonefruit van Armand Hammer & The Alchemist. Nee, ik had geen idee wie dat waren, dus zocht ik ze op. Armand Hammer is een hiphopduo bestaande uit rappers Elucid en Billy Woods. En die Alchemist is dus de producer.
De popjournalist die ooit het begrip ‘Ritmetandem’ heeft geïntroduceerd voor de muzikanten (bassist) Robbie Shakepeare en (drummer) Sly Dunbar, die heeft waarschijnlijk in zijn jeugd nooit een vakantie op Terschelling doorgebracht – en daarbij een tandem gehuurd.
Los van dat de metafoor van wel erg Nederlandse makelij is, ik snap wel wat er bedoeld is. De musici gaan gelijk op, op één fiets immers, de één volgt de ander, twee mensen die als één organisme functioneren. De een stuurt en de ander volgt.