http://www.youtube.com/szigetofficial?feature=inp-lt-szn

Sziget 2012

Terwijl de moessons een Nederlands dagje aan het strand of een picknick in het park onmogelijk maken, vieren tienduizenden jongeren in hartje Boedapest een feestje op het Óbudai-eiland. Sziget is de Hongaarse variant van Pinkpop, en werd vorig jaar uitgeroepen tot ‘Best Major Festival’ bij de European Festival Awards.

Voor wie zich afvraagt waarom ‘ie deze week niet naar het zonnige Boedapest is vertrokken, of zich al teveel een oude lul voelt om in een eenpersoonstentje te slapen en door de modder te hossen, is er gelukkig de live-feed.

Main stage


A38 stage

OTP Bank / World Music stage

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Good Italy, Bad Italy

Voor Griekenland is het inmiddels buigen of barsten, Spanje kraakt. Aan de hand van het dit jaar verschenen boek ‘Good Italy, Bad Italy’ schetst Charles Grant, directeur van het Centre for European Reform wat de prognoses zijn voor Italië. Niet zo goed, volgens hem.

Meer dan waar ook zullen de beslissende gevechten om het voortbestaan van de euro geleverd worden in Italië. Mario Monti’s technocratische regering ploetert er om voldoende hervormingen doorheen gedrukt te krijgen om de financiële markten te overtuigen dat de economische groei zal wederkeren en zodoende de berg aan publieke schulden zal doen slinken.

Tenzij EU-instituties ingrijpen in de markt in overheidsobligaties om de kosten van het land om geld te lenen naar beneden te drukken, zou Italië wel eens op korte termijn die markten uitgevroren kunnen worden. De Europese noodfondsen hebben misschien net genoeg geld om tegemoet te komen aan Spanjes behoeften aan financiëring in de komende paar jaar, maar dan zouden ze geen restvermogen hebben om de, grotere, Italiaanse economie te redden.

Zodoende kan Italië’s onvermogen om te lenen wel eens kunnen leiden tot de ontrafeling van de euro – tenzij de Duitsers plotsklaps instemmen met grotere noodfondsen of het wederkerig maken van de schulden in de Eurozone.

The Outsourced Self

I have long been a fan of Arlie Hochschild’s work ever since I read The Second Shift. I think she has been one of the most readable professional sociologists, combining great insights on gender, labor and family dynamics. Her book co-authored and co-edited with Barbara Ehrenreich, Global Woman, is a brilliant piece of work delineating the way globalization finds its way into family structures in the larger context of workplace changes. So, needless to say, I was eager to grab a copy of The Outsourced Self – Intimate Life in Market Times.

I have to say that I ended up a bit disappointed. As always, the book is very well written and very accessible to an audience broader than academics but there is only one idea in this book and it is contained in the title: the fact that individuals and families can now outsource to the market and the private sector a series of functions that used to be fulfilled by relatives, neighbors or community members.

[I read the book in Kindle edition hence the locations]

“The trend has accelerated particularly in the last forty years, a period when the market came to dominate American life as never before. Voices calling for larger market control— for deregulation, privatization, cuts to government services— grew louder. 15 Accordingly, many aspects of post-1970s American life slipped from the realms of community, commons, and government into the market. Prisons, parks, libraries, sectors of the armed forces, security services, schools, universities— these have moved, in full or part, into for-profit hands. The market, it is said, can do things better— even in the home.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

The Killing zet kijker op het puntje van zijn stoel

Nanna Birk Larsen, Sarah Lund, Troels Hartmann. Indien die namen u niets zeggen, bent u de krimi-thriller The Killing (Forbrydelsen) aan het missen, die de KRO deze weken dagelijks uitzendt. En daarmee doet u zichzelf ernstig te kort, want deze detectiveserie valt ronduit briljant te noemen.

Ik ben niet de enige die dat laatste vindt. De Amerikaanse zender AMC liet een hele Engelstalige remake produceren, die eveneens lovende kritieken kreeg; en de Britten vraten de originele serie, ondertiteld en al, als ware het fish & chips. The Killing wist daar zelfs meer kijkers te trekken dan Mad Men, en schopte het tot een sketch in de jubileumuitzending van Absolutely Fabulous, waarin Edina zo verslaafd is aan de serie, dat ze ’s nachts droomt dat inspecteur Sarah Lund (Sofie Gråbøl) haar kamer binnenloopt. Voor die scène werd de Deense actrice speciaal ingevlogen.

Forbrydelsen stamt alweer uit 2007, maar ze oogt geen moment gedateerd. De plotlijnen zijn spannend en divers, het acteerwerk is naturel en indringend, de cinematografie is verbluffend: koel en beklemmend waar nodig, sfeervol en intiem waar het past. De stad oogt smoezelig en realistisch, de gezichten alsof je met de personages in dezelfde ruimte staat.

Innerlijke godin

‘Vijftig Tinten Grijs’ is natuurlijk een erotische bestseller, maar is het nu ook daadwerkelijk een boek waar je seksueel opgewonden van raakt?, vraagt Luna van het weblog Climaximaal zich af

De verkering en ik liggen in bed. Hij kijkt televisie (zie mijn eerdere column over een televisie op de slaapkamer en hoe alles op de een of andere manier toch helemaal is gegaan zoals ik van tevoren al gedacht had; het eerste wat gebeurt als we gaan slapen is het aanzetten van de televisie, bloody fucking killing for your sexlife!). Ik lees weer verder in ‘Vijftig Tinten Grijs’ van E.L. James.

“Ja, maar krijg je nou een natte kut van dat boek?”, vraagt de verkering.
“Ja, net nog wel, maar het begint een beetje te vervelen en het is ook best wel slecht geschreven”, zeg ik.
“Wat dan?”
“Ja, nou, op elke bladzijde heeft ze het wel over haar innerlijke godin en over dat ze in 1000 stukjes uit elkaar spat als ze klaarkomt en over z’n broek die op een bepaalde manier op z’n heupen hangt en daarna gaat ze weer over z’n grijze ogen dromen.”
“Op elke bladzijde?”
“Nee, natuurlijk niet op elke bladzijde maar de woorden ‘innerlijke godin’, ‘grijze ogen’, ‘heupen’ en ‘uit elkaar spatten’ komen mij iets te vaak voor.”
“Ja, maar krijg je er nou een natte kut van?”
“Half, een beetje, misschien.”
“Hmmm.”
“Oh, wacht hier staat het weer… innerlijke godin.”
“Als de woorden ‘innerlijke godin’ op de komende 2 pagina’s nog een keer voorkomen, gaan we dan neuken ?”
“Eh, okay.”

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Kunst op Zondag | Polders

Sargasso duikt deze zomer de polder in. Per aflevering van de zomerserie vertelt een lezer over zijn of haar favoriete polder. De redactie van KOZ ontdekte een paar opvallende expressies van het poldermodel.

De Nederlandse polders zijn internationaal beroemd. In het buitenland oogsten de polders misschien zelfs meer bewondering dan binnen de dijken. Pas als de overheid besluit die prachtige polders weer terug te geven aan het water, mogen sommige polders zich weer in enige belangstelling verheugen.

Net zo min als huidige generaties een idee hebben van het plakje varken op hun brood,  zo weinig realiseren zij zich hoe de grond onder hun voeten is drooggelegd en droog wordt gehouden. Dat geldt waarschijnlijk het meest in de polders, waar de weidse blik is gevinexeerd.

Zoals Nesselande, de laatste gerealiseerde wijk in de Prins Alexander polder, waarmee Sargasso’s polderserie van start ging. Nesselande kent een Laan van Magisch Realisme, een Laan van Avant-garde, een Laan van het Surrealisme en een Laan van Dada, omgeven door straten die naar kunstenaars uit deze stromingen zijn genoemd. Aan de zo karakteristieke vinex-bebouwing zie je dat kunstzinnig elan niet af. Planologen en architecten hebben hier een enorme kans gemist.

Wordt dat goedgemaakt worden door het kunstenplan “De zeespiegel en de polder”?  Uitgevoerd door het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam (CBK), op verzoek van de deelgemeente Prins Alexander. Het CBK heeft het poldermodel hoog en laat bij elke kunstenplan voor de openbare ruimte  onderzoek doen naar de locatie en naar wie er (gaan) wonen, alvorens kunstenaars een opdracht toe te bedelen. Dat ging goed en ‘Hydra’ van Moritz Ebinger rees op uit het water van het Rietveldpark.

The Dark Knight Rises stelt toch een beetje teleur

Mark Kermode is een van mijn favoriete filmrecensenten van dit moment (The Observer, BBC Radio 5). Hij heeft meestal wel een invalshoek of een inzicht waar je zelf nog niet op was gekomen. En zelfs als je er wel aan had gedacht, weet hij films tenminste met verve af te kraken, vaak om dezelfde dingen waar ik mij zelf ook al aan stoorde.

Kermode is lyrisch over zo’n beetje alles wat Christopher Nolan maakt, en dat geldt ook voor The Dark Knight Rises.

Nolan laat zien dat je het grote publiek best complexe films kunt voorzetten, met verschillende verhaallijnen en een ingewikkeld plot waar je je hoofd bij moet houden om de draad niet te verliezen. Het hoeft niet allemaal voorgekauwd te worden, en er mag de tijd genomen worden om karakters emotioneel uit te diepen voordat alle pief-paf-poef losbarst. Een verademing, meent Kermode.

Batman Begins, The Dark Knight en Inception bewijzen dat het popcornpubliek best bereid is te kauwen op een arthousefilm, zolang je het maar goed verpakt, aldus Kermode, en dat lang niet iedereen zit te wachten op Transformers deel numero zoveel.

Toegegeven, wanneer we Nolans Dark Knight-trilogie vergelijken met de Batmanversie van Tim Burton of het campy aftreksel dat Joel Schumacher daarvan maakte, dan lijken de eerdere films inmiddels cartooneske karikaturen. Nolans visie op Batman is duister, groezelig en in overeenstemming met de wetten van de fysica, voor zover dat laatste tenminste kan in een superheldenfilm.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Kunst op Zondag | Zand

Wanneer is een kunstje ook Kunst? Een discussie waarvan we eens moeten zeggen: zand erover?

In de vorige afleveringen van Kunst op Zondag zijn diverse zomerexposities aan bod geweest. De associatie “zomer –  strand –  zand”  is gauw gemaakt, al is het op sommige dagen niet meer dan een verlangen.
Wie met de vingers wat door het zand zit te harken, zal het beeld niet snel kunst noemen, net zo min als zandkasteeltjes niet tot grootmeesterlijke architectuur gerekend wordt. Uw zandbeelden krijgen ook weinig kans ontdekt te worden als kunst, want het vervliegt, of spoelt weg en daarmee ook uw potentiële eeuwige roem als kunstenaar.

Er worden met zand wel dingen uitgehaald, waarvan niet snel gezegd kan worden dat uw vierjarige zoontje het ook kan. Het is knap wat er op de vele zandsculptuurfestivals te zien is. De bouwers worden zandkunstenaars genoemd, die het tegen elkaar opnemen op wereldkampioenschappen of op het Europees Kampioenschap, dat van 25 tot en met 31 augustus in Zandvoort wordt gehouden.

De Nederlander Martijn Rijerse en de Belgische Hanneke Supply, samenwerkend als 2shape, wonnen goud op het Wereldkampioenschap in Federal Way (USA) met “Distance gives perspective”.

Wie je niet op zo’n kampioenschap zal zien is amateur Matt Dribble, die als Sandcastle Matt zijn kunstjes op Flickr exposeert. Hij druppelt nat zand op palmbladeren en stokken en tart de zwaartekracht met zijn bizarre sculpturen.
Sandcastle Matt 1.

Vorige Volgende