En toen was er weer gedonder met drones. Een zwerm drones attaqueerde olie-installaties. Reden voor Trump om een zwerm soldaten op pad te sturen. Maar jongens toch, jullie kunnen zoveel leukere dingen doen met drones…. Bijvoorbeeld dit werk van Daito Manabe (a.k.a. Rhizomatiks): Elevenplay and Rhizomatiks Research - “24 drones”, 2015 (2 min 45”). https://www.youtube.com/watch?v=cYWvKudIIJ8 Dansen met drones is veruit te prefereren boven donderstralen met drones.
Zowel de componist als de video-artiest van bovenstaande clip heeft ter dege kennis genomen van Bohemian Rhapsody, maar toch is er genoeg om met open mond naar te kijken in deze performance van de Japanse meidengroep Shiritsu Ebisu Chuugaku.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De term ‘Vliegende Hollander’ is tegenwoordig zo meerduidig, dat je er alle kanten mee op kunt. Eén van de hoofdpersonen uit de eerste drie speelfilms van ‘Pirates of the Caribbean’, Davy Jones, de kapitein van de Flying Dutchman, verwijst tenminste nog naar de oorspronkelijke sage. De gelijknamige attractie in de Efteling doet dat in zekere zin ook, maar is gebaseerd op het boek van Frederick Marryat: The Phantom Ship (1837), dat het onverwoestbare broodjeaapverhaal de wereld in heeft geholpen dat de kapitein van de Vliegende Hollander uit Terneuzen afkomstig is, maar daarover in het tweede deel van deze column meer.
Nu is het natuurlijk flauw om een kinderattractie in een sprookjespark historische onjuistheden te verwijten en bovendien worden op bekende motieven wel meer hele ‘invented traditions’ gebouwd, zoals ik bijvoorbeeld in mijn verhaal over de Golem heb laten zien. Aan de genoemde Eftelingattractie heeft Elske Tjepkema in haar masterscriptie ‘De verbeelding van de Efteling’ (Radboud Universiteit Nijmegen, z.j.) enige aandacht besteed. Zij concludeert:
Deze attractie illustreert hoe de Efteling een mythe aanpast aan de beleveniswereld van de Efteling, terwijl zij tegelijkertijd de kern van de sage intact houdt.
Uiteraard, want zonder deze ‘kern’ was de hele attractie in de lucht komen te hangen. In 2013 is aan dezelfde universiteit M.E.J. Hover gepromoveerd op de dissertatie ‘De Efteling als “verteller” van sprookjes’. Daarin wordt helaas de Vliegende Hollander alleen als attractie in een bijlage genoemd, maar de Vliegende Hollander is dan ook geen sprookje.
Deze week ging ik twee dagen kerken kijken in Keulen, waar behalve een beroemde Dom ook twaalf kerken zijn te zien uit de romaanse tijd, dus zeg maar 1000-1200 plus of min wat decennia. Met een oppervlak van 400 hectare was Keulen destijds een van de belangrijkste steden in Europa. Ter vergelijking: Utrecht was met 100 hectare de grootste stad in Nederland.
De aartsbisschop van Keulen was een van de zeven keurvorsten en kroonde de koning van Duitsland (die zich vervolgens in Rome liet kronen tot keizer). De stad had het muntrecht en was de basis voor de Eerste Kruistocht. Na 1164 werd de stad ook nog een van de belangrijkste pelgrimsoorden, toen aartsbisschop Reinald van Dassel het gebeente van de Drie Koningen – uiteraard net zo echt als andere middeleeuwse relikwieën – vanuit Milaan overbracht naar de Keulse Dom.
In al die kerken, waarover ik vorige week op mijn eigen blog schreef (1, 2), waren allemaal kunstvoorwerpen te zien, die momenteel voor een deel zijn overgebracht naar het Schnütgen-museum in de St. Cäcilien-kerk, dat zich bevindt tegenover het ingestorte stedelijke archief, waar ooit de archiefstukken lagen uit diezelfde tijd.
Ik toon wat stukken uit de jaren 1160-1200. Eerst een geëmailleerd plaatje uit pakweg 1165.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Grensplaats Tijuana is de geboortegrond van het Nortec Collective, dat in wisselende samenstellingen muziek maakt die een combinatie is van norteño en elektronica. Deze keer met een lekkere scheut ska.
Dit is een bijzonder bandje. To say the least. De naam alleen al spreekt boekdelen: The Dead South lijken een parodie op het leven in het zuiden van de VS. Ze zien eruit als een soort Amish, met die hoeden en de baarden, de zwart-witte kleding, compleet met bretels. Ook hun teksten steken ontzettend de draak met het stereotype beeld dat we van die regio hebben; zwaar christelijk, vrouwonvriendelijk en gewelddadig.
Voor de duidelijkheid; de mannen zijn Canadees. Dat geeft het een venijnig randje. Vooral ook omdat de muziek zonder meer van grote klasse is. Ook als je niet van folk houdt, kun je niet ontkennen dat wat ze hier neerzetten goed is doordacht. En die clip! Ik ben onder de indruk, van zowel de humor als de muzikaliteit.
In Hell I’ll Be In Good Company. Zeker weten, als we daar The Dead South tegenkomen. Dat wordt line-dancing tot het einde der tijden. Zo lang ik er een biertje bij krijg, heb ik daar geen bezwaar tegen.
RECENSIE - Bijna iedereen die een jaar of 10 of ouder was in 1982, herinnert zich de magische poppenfilm The Dark Crystal, een pareltje uit de stal van Jim Henson. Na zijn overlijden werd zijn bedrijf voortgezet door zijn kinderen, die – ik neem aan noodgedwongen door financiële problemen – in 2004 een aantal rechten, waaronder die van The Muppets, aan Disney verkochten. Ze houden zich allang niet meer bezig met ouderwets poppenspelen, maar het bloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan; in de nieuwe serie The Dark Crystal: Age of Resistance (Netflix) wordt het opnieuw tot leven gewekte land Thra, bijna geheel bevolkt door creatures, aangestuurd door hele horden poppenspelers.
En het werkt! Goed, ik vond de openingsscène met de foute heersers de Skeksis wel wat kinderachtig aan doen. Maar na 10 minuten zat ik er al helemaal in en zag ik de poppen als volwaardige karakters. Natuurlijk is er ook wel digitaal gesleuteld, maar dat mag de nostalgische pret niet drukken. Het moet evengoed een hels (en duur!) karwei zijn geweest. Al die poppen maken, al die poppenspelers en stemacteurs optrommelen en decors bouwen. De aftiteling liegt er niet om. Daarop is te zien dat Sigourny Weaver de voice-over verzorgt, en er vliegen nog een aantal bekende namen voorbij.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De muziek van de Altai, waar de Turkse en Chinese tradities elkaar ontmoeten, kwam al eerder voorbij in Closing Time. Bovenstaand een verzameling door onbekende artiesten uit een aantal verschillende deeltradities. Luister in elk geval tot rond 2,5 minuten de mondharp binnen komt vallen.
Lukas Nelson is de zoon van Willie, en de appel valt niet ver van de boom. Dat ruige uiterlijk, die stem en natuurlijk het muziekgenre liggen verdomd dicht bij dat van paps. Ze doen ook wel eens wat samen. Met zijn band Promise of the Real gooit hij hoge ogen in de States. Als begeleidingsband van Neil Young, maar ook zonder deze held boeren ze behoorlijk goed. Dat kan ook niet anders, als Neil je vraagt hem te begeleiden dan zit je gebakken.
Bij een eerdere Closing Time kreeg ik in de reacties een aantal verwijten, die erop neerkomen dat ik niet origineel genoeg ben. Allemaal mainstream, dertien in een dozijn, en ik moest er maar eens dieper induiken, of zoiets.
De grap (voor mij) is dat ik bij het andere blog waar ik voor schrijf, waar ik ook een muziekrubriek heb geïntroduceerd, gezien wordt als degene die nieuwigheidjes inbreng. Kwestie van perceptie dus. Blijkbaar zijn de lezers van Sargasso allemaal heel erg into muzikale niches. Dat had ik trouwens al eerder opgemerkt, toen ik een serie deed over mijn muzikale ontwikkeling. Het verhaal over mijn keuze deed er niet toe, nee, die keuze was “een afgelikte boterham”.
Ik ben geen hiphop-fan, al heb ik geen bezwaar tegen een goed getimede rap op zijn tijd. Maar De La Soul zou ik vast niet snel vinden in de suggesties op YouTube. Dus ik nam aan dat Tom Misch meer in mijn straatje ligt, al kende ik die ook helemaal niet. Een snelle scan van een paar van zijn nummers, leert me dat ik hem toch wat eentonig vind.
Caterina Barbieri gebruikt muziek om tijd en ruimte te vervormen, specifiek de perceptie van tijd van de luisteraar. Op haar nieuwste album Ecstatic Computation creëert ze muzikale patronen die het gevoel moeten geven dat de tijd zowel in beweging is als stilstaat.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.