Het tribale denken in Nederland Soms helpt het voor de nuchtere analyse om eens te kijken hoe anderen tegen je aankijken. Dat geldt ook voor regeringen. Zo vinden iedereen buiten Italië Silvio Berlusconi een witteboordencrimineel en waren de enige mensen buiten het Midwesten van de VS die George Bush jr. geen imbeciel vonden te vinden op Het Vrije Volk. Op dit moment kan zoiets ook gezegd worden over Nederland: alleen een groot deel van de Nederlanders vindt de PVV geen extreem-rechtse partij. De vraag is dan of zoveel Nederlanders er extreem-rechtse ideeën op nahouden. Het geijkte antwoord daarop is op dit moment: "Nee." Volgens dat discours protesteert de PVV-kiezer tegen de mondialisering en de onzekerheden die dat met zich meebrengt. De PVV-stemmer wil in een veilige, rustige wijk wonen met in een huis met een tuin erachter betaald met een baan met een vast contract, dat eindigt bij 65 (of het liefst iets eerder). De anti-islamretoriek van Wilders is bijzaak, getuige ook het succes van de partij in gebieden waar helemaal niet veel moslims wonen. Akkoord, PVV'ers houden niet van immigranten, want die brengen rommeligheid met zich mee. Maar het zijn in overgrote meerderheid geen harde islambestrijders die kwistig met aanstootgevende soera's rondstrooien.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Voor Sargasso snoep ik af en toe wat tijd af van mijn werkgever. Dit is een goedmakertje. Zeg maar een mini-advertorial.
Zelf ben ik geen echte voetbalfan. Alleen als Oranje een eindronde van een groot toernooi nadert, begint het wat te kriebelen. In mijn privé omgeving ken ik ook maar weinig echte voetbalfans. Je zou bijna kunnen zeggen dat mijn beeld van voetbalfans daardoor gedomineerd werd door de relschoppers die de TV halen. Geheel onterecht natuurlijk.
Maar het leven neemt vreemde wendingen. Zo zijn ze op mijn werk de laatste anderhalf jaar keihard aan het bouwen aan een online gemeenschap speciaal voor die voetbalfans. In het begin vroeg ik me nog af wat die stenengooiers online in hemelsnaam zouden moeten doen. Maar allengs ging er een nieuwe wereld voor me open. Blijken er toch wereldwijd enorm veel echte voetbalfans te zijn.
Niet het soort waarbij een wedstrijd een kortstondige emotionele opleving is, gefaciliteerd door grote hoeveelheden drank. Maar het soort dat met liefde en passie alle wedstrijden van zijn of haar club volgt en het soort dat ongeacht de club zoveel mogelijk mooie, belangrijke en interessante wedstrijden all over the world probeert te bezoeken.
En om de openbaring voor mij compleet te maken, bleken deze echte fans er ook nog eens heel veel tijd en energie in te steken om al die bezoekjes te documenteren en met elkaar te delen. Zeg maar een soort verzamelaars in wedstrijden. Bleek zelfs een apart woord voor te bestaan: Groundhoppers.
Ik mocht als “social media” expert zijdelings aan het project meewerken. Maar het bleek al snel dat ik meer leerde over hun wereld dan ik ze kon bijbrengen over mijn wereld. Het zit gewoon in de aard van de groundhoppers om zoveel mogelijk informatie te verzamelen en te delen over hun hobby. Het was alleen tot nu toe zo dat ze dat op honderden verschillende sites over de hele wereld moesten doen op soms heel krakkemikkige wijze. Dus werd het initiatief van mijn collega’s tijdens de proefperiode al heel snel omarmt.
Groundhoppers uit verschillende landen hadden in no time tienduizend wedstrijdbezoeken vastgelegd en van foto’s, kaartjes en verslagen voorzien.
Op France24 Observers maakt men zich druk over Afrikaanse stereotypen in de internationale commercials voor het wereldkampioenschap voetbal. Ook de Nederlandse ING commercial krijgt ervan langs: “Masaï voetballen helegaar niet, laat staan leeuwen …en township kinderen zien trouwens nooit een wildpark van dichtbij”. Hoe schokkend… heeft het Fa-Meisje dan ook nooit bestaan?! Afijn: vier WK commercials ter verveelink ende vermaeck waarvan eigenlijk alleen de Australische kippenvangende krokodillen de moeite waard zijn.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Doelpunten zijn als ketchup. Als ze een keer komen, komen ze allemaal ineens.”
(Christiano Ronaldo in Voetbal International)
Een tikkeltje filosofische kant openbaarde zich bij de voetbalster, die vertelde dat hij zich bij zijn ontboezeming baseerde op een uitspraak van vroegere ploeggenoot Ruud van Nistelrooy. Of is Christiano Ronaldo gewoon blasé? Zelf moest ik hierbij meteen denken aan een patroon dat ik al jaren bij de wachttijden van bussen en trams meen waar te nemen: als er eenmaal eentje langs komt, komen er snel ook andere (gesteld dat je bij een halte wacht waar meerdere lijnen langskomen). Vervolgens schoot me ook nog het evangelie van Markus te binnen: ‘Want zo wie heeft, dien zal gegeven worden; en wie niet heeft, van dien zal genomen worden.’ Alsof het universum bij allerlei verschijnselen een neiging tot clustervorming vertoont. Wat heel oneerlijk kan aanvoelen als je financieel gezien vooral bij de cluster van de niet-hebbers behoort.
FC Twente is kampioen geworden door het lef om ondanks het feit dat je ‘uit de provincie komt’ toch groot te denken.
Twente wordt voorgesteld als een zuinige kampioen. Waar Ajax 106 doelpunten scoorde en 14 wedstrijden op rij won, was dat – o grootstedelijke verbijstering – nog niet genoeg. Twente schopte er slechts 63 in maar eindigde gewoon met een wedstrijdpuntje meer – ja bedankt, en we blijven gewoon nuchter hoor. Maar alleen maar nuchterheid is geen verklaring. Nuchterheid is namelijk helemaal niet schaars in Nederland.
Nee, het gaat om groter durven denken. Kijk maar eens naar enkele belangrijke feiten. In 2008 ging het Arke Stadion van zo’n 13.000 naar 24.000, ongeveer een verdubbeling. Er zijn uitbreidingsplannen naar 40.000 plaatsen en mocht dat WK van 2018 er komen dan heeft de gemeente Enschede zich alvast als kandidaat speelstad aangemeld, waarbij een van de eisen een stadion met minimaal 44.000 zitplaatsen is. En dan te bedenken dat er ooit mensen waren die zich afvroegen of ze dat Arke Stadion wel vol zouden krijgen. Ook schroomde FC Twente er niet voor om met het aantrekken van Steve McLaren gewoon de beste trainer in huis te halen die ze maar krijgen konden. Hoezo klein denken? En deze McLaren schroomde niet om op belangrijke momenten een in de begeleiding van topsporters ervaren sportpsycholoog te laten invliegen. En nee, zo gewoon is dit niet bij andere voetbalclubs in het land van ‘doe maar gewoon’.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.