De permanente crisis in de Staat der Nederlanden
2008 is amper een week oud of een nieuwsbericht leidt alweer tot een spoeddebat. De gehackte OV-chipkaart is aanleiding om volgende week de minister op het matje te roepen.
In mijn leven heb ik best vaak meegemaakt dat er in bedrijf op zeer korte termijn ineens een belangrijk overleg werd ingelast. Maar in vrijwel al die situaties was er dan ook iets aan de hand waarbij een snelle beslissing gevraagd werd zodat bepaalde doelen niet in gevaar kwamen. Indien er geen accuut probleem was, werd meestal eerst wat nader onderzoek verricht voordat iedereen uit de normale werkzaamheden gerukt werd met alle gevolgen van dien.
De Tweede Kamer lijkt niet gevuld te zijn met mensen die deze ervaring delen. Media aandacht is belangrijker dan goed besturen.
Ik heb voor u de spoeddebatten van het laatste kwartaal 2007 even op een rijtje gezet (zover ik ze kon vinden).
11 oktober: Vertraging A73
11 oktober: Gehandicaptenvervoer
11 oktober: Aftrekregeling buitengewone uitgaven
16 oktober: Veetransporten
17 oktober: Vertrekpremie ABN AMRO topman
17 oktober: Afschaffing basisbeurs
30 oktober: Taxitarieven (vervallen)
7 november: Ontslagrecht
8 november: Het uitvoeren van een motie over drukjacht
8 november: Toegang publicaties GPD
13 november: Sluiting Unilever vestigingen
21 november: Onomkeerbare stappen kilometerheffing
21 november: Belastingplan
28 november: 1040 urennorm
Dat zijn dus 14 spoeddebatten (waarvan 1 vervallen), een gemiddelde van 1 per week. Maar belangrijker nog zijn de onderwerpen die kennelijk een spoeddebat rechtvaardigden. Zover ik kan nagaan zijn er slechts twee onderwerpen die mogelijk op korte termijn nog iets aan de situatie hadden kunnen veranderen (unilever en drukjacht).
Het steeds aanvragen van spoeddebatten roept het gevoel van een permanente crisis op. Er is altijd wel iets waarvoor de regering met spoed naar de kamer moet. Alsof er sprake is van een aaneenschakeling van fouten. Het vertrouwen in de politiek is hier niet echt mee gediend.