De Financial Times is de ‘Spits’ of ‘Metro’ van de jet-set, als ze de krant al niet in de vertrekhal uitdelen, dan kun je er zeker van zijn dat alsnog een stewardess je er eentje in je maag splitst Deze is al een paar dagen oud, maar bevat een zeer interessante column van de hand van Mark Medish. Over Poetin, Politkovskaya, Pushkin en de Paus... (via Robert Amsterdam)
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Wie vanuit de rest van de wereld het Koninkrijk der Nederlanden wil bezoeken, zal zich moeten melden op een onzer ambassades, van Afghanistan tot Zambia. Aangezien de hele wereld van papier aan elkaar hangt, zul je een visum nodig hebben. Russen natuurlijk ook. Voor een niet al te ingewikkeld bezoek – gewoon wel eens met eigen ogen willen zien of daadwerkelijk iedereen op klompen loopt en hasj rookt – betaal je dan 35 euro aan visum-kosten. Dat weet je dankzij de verblijfswijzer (sic!). Die prijs komt voort uit Schengen-afspraken.
De ambassade of het consulaat kan extra kosten aan u in rekening brengen (bijvoorbeeld faxkosten).
De Nederlandse vertegenwoordiging in Moskou denkt daar sinds vandaag heel anders over. Die contracteren een derde partij, die alles afhandeld. Passpoort en benodigde documenten worden bij het betreffende bedrijf afgegeven, en men regelt verder alles met de ambassade. Daarmee heb je al het gezeur, gezemel en algemeen visum-leed uitbesteed. Het punt is alleen dat deze derde partij kosten in rekening brengt, en die komen niet voor rekening van de ambassade! “This is an extra service, at the moderate cost of 900 RUB per application, besides the normal handling fee”. Daarmee kost een simpel toeristenvisum ruim 60 euro. Welkom in Nederland!
Net terug uit de supermarkt met 4 kilo rijst. Want, na Nederlandse bloemen en Pools vlees, ligt er nu ook een de-facto verbod op rijst. Wacht eens even, rijst komt toch helemaal niet uit ‘politiek gevoelige’ landen? Hoe het ook zij, geen korrel het land meer in! Juridisch is een verbod wat lastig, dus trekken we de import-licenties in. Zei iemand hier iets over Rusland en de WTO?
“The rules of the WTO do not allow import licensing; however, accreditation of suppliers is permitted, although the line between the two procedures is fairly thin.” (Aleksey Likhachev in Kommersant)
En dus vroeg je bed uit om rijst te hamsteren. Ik bel eens met wat vrienden in Nederland om te kijken of ze het woord ‘hamsteren’ nog kennen, behalve uit de reclame van de grootgrutter. Bijna niemand, behalve: “Toen de consumentenbond liet weten dat die Schoondal Rose de beste was!”.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Oleg Klimov is de de huisfotograaf van het NRC Handelsblad voor alles wat met Rusland te maken heeft. De foto op de voorpagina van afgelopen maandag is van zijn hand. Wie moeite heeft de blogrol in het Russich te lezen, moet iets dieper de archieven induiken. Soms treft men iets in het Engels, en heel soms Nederlands. De gelinkte foto hierboven is misschien wel mijn favoriet. Geschoten bij Sochi, waar allicht de Winterspelen in 2014 plaatshebben.
