Kolonel Muammar al-Ghadaffi werd afgelopen week voor een jaar gekozen tot voorzitter van de Afrikaanse Unie en besloot meteen maar even door te pakken: gans Afrika moet één regering krijgen volgens een Libisch politiek model en een koning der koningen aan het hoofd die Muammar al-Ghadaffi heet. Dat viel niet helemaal goed bij de andere 52 landen. Ghadaffi kreeg zelfs een veeg uit de pan van zijn goede vriend Yoweri Museveni, de president van Uganda die hij zelf nog in het zadel heeft geholpen. Of hij voor- taan de mening van de Afrikaanse Unie wil verkondigen in plaats van zijn eigen. Bij wijze van compromis wordt er nu een commissie ingesteld. Sommige commenta- toren vermoeden dat dit een manier is om het plan op de lange baan te schuiven, maar Ghadaffi zelf ziet grote vooruitgang in de strijd tegen de democratie, een desastreuze erfenis van het kolonialisme.
“We moeten blijven concurreren, dus zorgen dat Schiphol stevig doorgroeit.”
Minister Camiel Eurlings geeft aan in welk een spagaat Neder- land zit betreffende Schiphol. Schiphol moet groeien, maar ook weer niet gezien de overlast. Nu de luchthaven minder vluchten te verwerken krijgt moet er “iets” gedaan worden. Over twee maanden weten we meer, en ook de vliegtax is niet heilig.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Na aanslagen in wereldsteden als London, Bali, Madrid en natuurlijk New York is er onder Duitse politici onlangs opgemerkt dat Duitsland volledig buiten schot lijkt te blijven. Klaus Wowereit, burgemeester van Berlijn, heeft in een interview aangegeven ’teleurgesteld te zijn’ in het gebrek aan serieuze aanslagpogingen op zijn stad.
“Begrijp me niet verkeerd,” aldus de burger- vader, “terreur is iets verschrikkelijks, en wij proberen het koste wat het kost te vermijden. Maar toch steekt het. Er is hier nog niets geprobeerd. Nog niets! Berlijn is toch een wereldstad? Een politiek epicentrum? Behalve een wat tegenvallende incident in 2000 hebben we in dit opzicht weinig om trots op te zijn. Nu wil ik niet zeggen dat we op een aanslag hopen, absoluut niet. Maar aan de andere kant zien wij ook het belang van het hebben van een invloedrijk profiel. En dit zegt toch iets over ons.”
‘Wowi’, zoals de eerste burger van de wereldstad ook wel liefkozend genoemd wordt, ziet naast de bekende nadelen een aantal potentiële voordelen. “Iedereen weet dat Berlijn financieel niet al te lekker draait. En je staat verbaasd hoeveel middelen er ineens vrijkomen als je alleen al een terreurdreiging hebt.”
Crosspost: Het nu volgende stuk van Steeph verschijnt simultaan op Sargasso en GeenCommentaar.
Het land in rep en roer! PvdA heeft eindelijk een integratienota waarmee ze lijken te breken met de softe, tolerante houding van de laatste twintig jaar. Andere partijen waren hun al voorgegaan in de ‘omslag’, mede gedreven door het succes van wat meer uitgesproken politici op rechts. Dus nu gaat iedereen zich verheugen op de mogelijkheid het probleem van de integratie nu eens werkelijk aan te pakken. Jammer alleen dat dit komende debat waarschijnlijk al achterhaald is voor ze straks goed en wel vruchten begint af te werpen. Over een jaar interesseert het helemaal niemand meer hoeveel nieuwkomers een inbur- geringscursus hebben gedaan of hoeveel woordjes een derde generatie allochtoon toch minimaal moet beheersen voor groep 5 van de basisschool. Over een jaar is men bezig om een opstand te onderdrukken die men nu al aan kan zien komen. Maar waarom gaat die opstand er dan komen? Het antwoord is in de basis eenvoudig: De kredietcrisis. Maar om het goed te duiden moeten we ook kijken naar de recente geschiedenis.
Eerst maar eens de relevante ontwikkelingen de komende tijd schetsen om uit te leggen waar het pijn gaat doen. De kredietcrisis begint er stevig in te hakken. Een van de belangrijkste effecten is die op de werkgelegenheid. Bedrijven grijpen snel het wapen van ontslag om de kosten te reduceren. In diverse landen is de stijging al stevig ingezet. In Nederland komt het wat langzaam op gang. Maar omdat wij voor een stevig deel weer afhankelijk zijn van het buitenland voor onze export en handel, is het niet onwaarschijnlijk dat ook wij over een jaar minimaal 50% meer werklozen zullen hebben, als het geen verdubbeling wordt.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“Is er echt iemand die serieus denkt dat deze mensen, die allemaal een carriere achter zich hebben en een goede reputatie te verliezen, is er echt iemand die denkt dat zij zich zouden lenen voor vriendjespolitiek?” (minister van Financiën Wouter Bos op z’n blog Bosblog).
Wouter Bos steunt Balkenende en zijn commissie-Davids door en door. Sterker: hij prijst de minister-president voor zijn genereuze houding tegenover de PvdA in het Irak-debat. Lees verder hier hoe Bos denkt over parlementaire enquêtes.
Zou hij dan toch achter de schermen gepiepeld worden door JPB? Of is het: door JPB’s broer, de geheimzinnige Roland van dat geheimzinnige bedrijf Tenaris?
[i]GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukken zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Eddy Bonte.[/i]
In de Vlaamse pers wist Michaël Freilich, hoofdredacteur van het blad ‘Joods Actueel’, te vertellen dat veel protest tegen het optreden van Israël in Gaza blijk geeft van ‘selectieve verontwaardiging’. Dat begrip klinkt lekker in een demago- gisch stukje, maar is verder even onbruikbaar als ‘disproportioneel geweld’. Het helpt de discussie dus geen meter verder.
Wanneer iemand als Freilich beweert dat de verontwaardiging van sommige per- sonen en groepen over Israël in Gaza selectief is, dan wordt hiermee aangegeven dat deze personen en groepen ook verontwaardigd dienen te zijn (of hadden moeten zijn) over andere toestanden. En dat dus niet zijn of geweest zijn. Freilich verwijst naar het NAVO-optreden in Kosovo en vraagt zich af waarom ‘men’ dààrover niet verontwaardigd heeft gedaan?* Hierdoor wordt gesuggereerd dat die andere toestanden vergelijkbaar zijn, dermate vergelijkbaar dat het niet correct is ze buiten bedschouwing te laten. Freilich e.a. insisteren op het ‘com- paratieve’, maar deze (veronderstelde) vergelijkbaarheid is nu precies de zwakke plek van het argument ‘selectieve verontwaardiging’.
Geen conclusie mogelijk
Want hoe luidt Freilichs conclusie nu eigenlijk? Blijkt uit de vergelijking dat de selectieve verontwaardiging over Israël in Gaza onterecht is en Israël vrijuit gaat? In dat geval zou men beter niet van selectieve verontwaardiging spreken, maar argumenteren dat de aanklagers van Israël ten gronde fout zijn, punt. Of leert de vergelijking ons dat Israël in Gaza even afkeurenswaardig is als de NAVO in Kosovo? Anders gezegd: dat de selectieve verontwaardiging over Israël in Gaza alléén onterecht is, omdat wel méér vergelijkbare toestanden bestaan waarover men zich beter evenzeer verontwaardigd zou tonen? Kortom, dat de verontwaardiging over Israël misschien een proces op gang kan trekken dat nog wel meer inter- venties veroordeelt?
Minister Guusje ter Horst gaat zich binnen het kabinet sterk maken voor een bindend correctief referendum. Een referendum dat kan worden aangevraagd door het volk, waarbij de besluiten van de overheid kunnen worden teruggedraaid.
Ik ben altijd een beetje huiverig voor dit initiatief geweest. Allereerst omdat het soms simpelweg nodig is om impopulaire maatregelen door te voeren, ook al is bijna niemand er gelukkig mee. Anderzijds kan het gebeuren dat bijvoorbeeld een religieuze gek of bedrijf met teveel geld ermee vandoor gaat, een internetpagina bouwt en voor je het weet kan je met z’n allen naar het stemhokje om het recht op het homohuwelijk of abortus te verdedigen of nog erger, ben je aan het meewerken aan het terugdraaien van ziekenhuisbeleid dat een paar farmaceutische bedrijven dwars zit. Een triomf voor de democratie? Misschien, maar een (groot?) deel van zulke referenda zal een lage opkomst kennen, aangezien het buiten de doelgroep niemand kan interesseren. En een te lage opkomst betekent over het algemeen dat de politiek zich er -terecht – niets van aan zal trekken. Iets wat ongetwijfeld kwaad bloed zal zetten in het huidige politieke klimaat.
Om te voorkomen dat er teveel van dit soort referenda komen zullen er dus een aantal serieuze drempels moeten worden opgeworpen. En deze tijd van lage actiebereidheid, maar hoge bereidheid om even ergens je digitale handtekening onder te zetten, al of niet wetend wát je ondertekent, houdt in dat de limiet hoger moet zijn dan menig politicus zal beseffen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Voor alle mensen die zich afvragen waar Verdonk gisteren was tijdens het Irak-debat, hier een still uit een item van omroep flevoland:
Right. Mevrouw moest haar eigen tulp dopen. Vanaf nu heet die specifieke tulpenvariant dus ‘Dutch Pride’. Het is maar wat je belangrijk vindt.
“Als het landsbelang in het geding is, mag iedere minister ons op zondag bellen. Maar deze situatie waar we nu wereld- wijd in zitten, moet op een meer afgewogen manier worden behandeld dan waar de zondagavond ons ruimte voor biedt. [..] De minister mag mij altijd bellen, 24 uur per dag. Maar ik ga er wel vanuit dat hij een juiste inschatting maakt van de urgentie van zijn telefoontje. Hij weet dat zondagsrust ons een lief ding waard is.”
Kamerlid Ernst Cramer, woordvoerder Financiën van de ChristenUnie stelde het niet op prijs dat hij op zondag persoonlijk werd geïnformeerd over het nieuwe steunplan voor de ING. Volgens hem was er geen sprake van een noodsituatie omdat het onderwerp al enkele weken speelde.
[i]GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukken zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Eddy Bonte.[/i]
Mevr. Sonja Eggerickx, voorzitster van de Unie Vrijzinnige Verenigingen, laat de Vlaamse pers weten (zie o.a. De Standaard 22/01) blij te zijn dat President Obama de ‘ongelovigen’ heeft vermeld in zijn inauguratietoespraak. Nieuw voor Amerika, volgens de UVV-voorzitster. Dat klopt, maar kunnen we als atheïst nu echt opgetogen zijn? Neen, als we ook de rest van de context bekijken.
Samen met een reeks niet-christelijke godsdiensten, word ik als atheïst door Obama enkel vernoemd in een passage over de sterkte van verscheidenheid, duidelijk als onderdeeltje van een strategisch plan waarbij “Amerika zijn rol moet spelen om een nieuw tijdperk van vrede te introduceren.” Dat is alles en de rest is hiermee in flagrante tegenspraak. Overigens: exporteurs van vrede, dat verhaal kennen we nog van Somalië, Afghanistan, Viëtnam en zowat heel Zuid-Amerika. Nog nooit voerde Amerika de ‘vrede’ uit zonder wapens, zonder haar uniculturele kijk op parlementaire democratie, annex cultuur en ‘waarden’ ? zoals godsdienst.
Ik word als atheïst op mijn plicht aangesproken door de president van een rechtsstaat en niet-theocratische republiek, die de eed aflegt op de Bijbel, de inauguratie laat gepaard gaan met een eredienst, de lunch laat voorafgaan door een gebed en een tweede eredienst laat opvoeren ? dit alles per definitie van christelijke inspiratie.
Misschien vormt dit voor de leiders van andere religies – met name de joodse en de islamitische – een sympathiek gebaar, een herkenningsmoment dat diploma- tieke goodwill oproept ‘onder gelovigen’. Atheïsten hebben daar geen boodschap aan. Voor hetzelfde geld zien theocratische leiders van een andere religie, bijvoorbeeld de islamieten van Gaza, Afghanistan en Iran, die christelijke outing als een zoveelste bewijs dat Amerika een land is van aanhangers van het foute geloof en dus een bedreiging vormt voor het ware geloof. En daar heb ik als atheïst al helemaal niets aan, want het bedreigt bovendien de vrede die Obama wenst te exporteren. Monotheïsten hebben de onhebbelijke gewoonte elkaar naar het leven te staan, ook binnen één strekking (zie Ierland en Irak).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Barack Obama is er vandaag opnieuw in geslaagd om een frisse trend in te zetten. Waar de heren Bush en Cheney er ook vier, vijf, zes of zeven jaar later niet in slaagden om excuses te maken voor hun diverse missers (en hoogstens zoiets zeiden als ‘Mistakes were made’ daarmee de verantwoordelijkheid op anderen afschuivend), daar maakt Obama nu, amper twee weken na zijn ambtsaanvaarding, links en rechts excuses. ‘I screwed up‘, heeft hij openlijk gezegd. Dit verwijst naar de problemen met zijn beoogde ‘Health Secretary’, Tom Daschle, die terug heeft moeten treden wegens een belastingschuld. Obama treedt hiermee in de voetsporen van een Democratische voorganger, Harry Truman, die het motto ‘The Buck Stops Here!‘ hanteerde. Nooit iets afschuiven, nergens omheen draaien. Als je een fout hebt gemaakt, geef dat dan toe!
Dit mag ik me ook aantrekken. Ik heb namelijk niet al te lang geleden zelf een stuk geschreven waarin ik deze Tom Daschle de hemel in heb geprezen. En zoals Obama een verantwoordelijkheid heeft tegenover het Amerikaanse volk, zo heb ik een verantwoordelijkheid tegenover mijn mede-redacteuren, en natuurlijk niet in de laatste plaats tegenover de argeloze GC-lezer, die immers blind moet kunnen varen op mijn wijsheid en inzicht. En dus, ik zal het gewoon eerlijk toegeven: