GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we overnemen van andere weblogs, zoals het stuk hieronder van Rutger Schimmel, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.
‘Baby of the House’ wordt ze genoemd: Kirsten Gillibrand. Ze is het jongste lid van de Amerikaanse Senaat en is net aangetreden. Leeftijd: 42 jaar. Ervaring: drie jaar in het Huis van Afgevaardigden, vijftien jaar topjurist. Natuurlijk met een doctoraat in de rechtsgeleerdheid.
Ze is de jongste niet meer, maar heeft net als haar collega in Amerika in het parlement het minste aantal dagen erop zitten. Patricia Linhard is vorige week beëdigd als PvdA-lid van de Tweede Kamer. De nieuwe volksvertegenwoordiger is tot nu toe eigenaar geweest van een… damesmodezaak. Een studie heeft ze niet afgemaakt. Politieke ervaring: nul.
Waar het begrip in Amerika duidelijk ironisch bedoeld is, zou ‘Baby of the House’ in Nederland een treffende benaming zijn voor het jongste Kamerlid. Farshad Bashir is eenentwintig: bij aantreden was hij net twintig. Vanzelfsprekend zonder diploma of noemenswaardige ervaring in bestuur, academie of samenleving. Maar goed, zijn afkomst maakt veel goed, en zijn jeugdigheid trekt eens wat andere kiezers dan norse arbeiders uit Oss aan. Genoeg reden om het broekje een blauwe zetel te gunnen in de tempel van de democratie.
In de VS is de minimumleeftijd voor zitting in het Huis van Afgevaardigden 25 jaar, de Senaat 30 jaar. Toch is het zeldzaam dat iemand onder de veertig verkozen wordt. Men moet de sporen ruimschoots verdiend hebben in de regionale politiek, en anders wel in bijvoorbeeld de advocatuur of diplomatieke dienst. De kiezer wil vertegenwoordigd worden door iemand met levenservaring, die weet hoe de wereld in elkaar zit. Je senator is immers degene naar wie je schrijft als je onderneming door de overheid weg geconcurreerd wordt.