Eerst een plaatje, dan een praatje:
“Er komt een dag dat we wakker worden en dat Bagdad bezet zal zijn door ex-parlementariërs?.”
Commentaar van een anonieme Iraki op het nieuws dat de regering de komende verkiezingen gered heeft door de koek te vergroten: voortaan 325 zetels in het parlement in plaats van 275.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
‘Wachtgeld’ is een beetje het vieze woord in Den Haag. Een aantal politieke partijen wil er vanaf, en in het land heerst de mening dat het zuiver een maatregel is van de hoge heren politici om zichzelf lekker wat extra’s toe te schuiven.
En, het moet gezegd, de wachtgeldregeling in het algemeen is wat doorgeschoten en mag wel wat soberder. Maar ondanks dat heeft de regeling wél een nut en herbergt het ‘degraderen’ van politici tot gewone burgers risico’s.
Het nut ligt in het onafhankelijk functioneren van ons parlement. In onze parlementaire democratie komt het voor dat de volksvertegenwoordiging het kabinet naar huis stuurt. Er moeten dan meestal nieuwe verkiezingen worden uitgeschreven. Feitelijk komt het er op neer dat je als volksvertegenwoordiger jezelf ontslaat, en het is maar afwachten of je na de verkiezingen weer opnieuw in het parlement terecht zal komen.
De wachtgeldregeling geeft deze parlementariërs zekerheid. Als hij of zij het kabinet naar huis stuurt, dan is de hij of zij in ieder geval nog verzekerd van een inkomen dat vergelijkbaar is met het daarvoor verdiende loon.
In een situatie waar dit vangnet er niet zou zijn krijg je bij het naar huis sturen van een kabinet opeens een extra overweging die de parlementariërs in hun achterhoofd moeten houden: “Kan ik mijn hypotheek nog wel betalen straks?”
Nederland heeft een nieuwe held: Maxime Verhagen. Goed, het CDA mag dan geen beste reputatie hebben als het gaat om kritiek te leveren op de VS of China als die weer eens mensenrechten schenden of op Frankrijk of Duitsland als die weer eens de Europese begrotingsregels schenden, maar als het gaat om IJsland, een land met het bevolkingsaantal van de stad Utrecht, dat staan ze hun mannetje.
Want Verhagen is duidelijk: als IJsland zich niet aan de door Nederland en het Verenigd Koninkrijk gedicteerde terugbetalingsplan houdt, dan zal hij een mogelijk IJslands lidmaatschap blokkeren. En toch lijkt het IJslandse parlement -het oudste ter wereld- te overwegen de beide schuldeisers in duidelijke taal te zeggen waar ze hun afbetalingsregeling precies kunnen steken.
En het dreigement van Verhagen is feitelijk ook onzinnig: IJsland kán helemaal geen lid worden van de EU. Ok, het land voldoet aan de Kopenhagen criteria (al kun je je afvragen hoe stabiel haar instellingen op dit moment zijn) voor toetreding, maar als lid van de EU zal IJsland ook moeten voldoen aan het stabiliteitspact. En één van de eisen in dat pact is dat een lidstaat geen staatsschuld van meer dan 60% van het BNP mag hebben. Goed, er zijn wel meer notoire schenders van deze eis (Italië, België, Griekenland), maar de staatsschuld van IJsland schijnt inmiddels boven de 200% te liggen en dat is wel heel excessief. En schulden, die elke minuut groeien, tegen hoge rente in 15 jaar afbetalen maakt het alleen maar erger.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“De Kamer wil een einde aan aparte inburgeringsklassen voor mannen en vrouwen. Dat gescheiden klassen veel effectiever zijn, is kennelijk onbelangrijk.”
Zo opent dr. Rogier van ’t Rood, docent internationale pedagogische vraagstukken aan de Universiteit Utrecht, zijn opiniestuk over gescheiden inburgering in het NRC Handelsblad afgelopen week. Hij schrijft dit naar aanleiding van een uitspraak van een meerderheid van de Tweede Kamer.
In het opiniestuk omschrijft deze expert hoe het verbieden van gescheiden inburgering het – op zichzelf uiteraard terechte – doel naar gelijkheid tussen mannen en vrouwen voorbijstreeft, zelfs in zijn eigen staart bijt. Om problemen bespreekbaar te maken (zoals de achterstand van vrouwen in sommige allochtone gemeenschappen of seksuele mishandeling), om vrouwen zelfstandig(er) te maken en om gelijkheid te bevorderen, zo betoogt van ’t Rood, is het juist wenselijk om soms in gescheiden groepen inburgering te organiseren. Ik vind zijn argumentatie overtuigend en ben dat met hem eens. Gescheiden inburgering is geen doel op zich, maar als het doel van inburgeren hiermee soms gediend is: doen!
Jammer genoeg heeft de PvdA-Minister van Integratie zijn eerdere standpunt – dat gescheiden inburgering positief kan zijn – verlaten. Zoals voormalig minister Vogelaar zeer terecht opmerkt, maakt de PvdA hiermee een knieval voor de onderbuik. Niet langer wat werkt, maar wat de politiek denkt te moeten doen om te voldoen aan de – vermeende – wensen van ‘het volk’ staat centraal.
Dit is een gastbijdrage van Philip Ebels: hij is journalist in Brussel en schrijft over Europese zaken, Belgische zaken, duurzaamheid en MVO.
Vandaag wordt het nieuwe regionale parlement van Brussel geïnstalleerd. Één van de nieuwkomers draagt een hoofddoek. De eerste in Europa. Stemmen gaan op voor een verbod.
Eigenlijk wilde ze advocaat worden. Maar dat kan niet met een hoofddoek. Dan maar de politiek in. Vandaag wordt de Turks-Belgische Mahimur Özdemir geïnstalleerd als Brussels parlementslid voor de Franstalige christendemocraten. Een primeur in Europa.
Daarmee laait het debat in België weer op. Mag een publieke figuur zijn of haar religieuze overtuiging openlijk tonen?
De Franstalige liberalen vinden van niet. Volgens federaal parlementslid Denis Ducarme (MR) is het onverenigbaar met de laïcité, de scheiding van kerk en staat. Hij stelt daarom een wijziging voor in het reglement van de kamer, dat het dragen van alle religieuze of filosofische symbolen moet verbieden.
“Extreem politiek correct“, kwalificeert politicoloog Pierre Verjans (Universiteit van Luik) het voorstel in de krant De Morgen. “Volksvertegenwoordigers worden juist gekozen voor hun politieke, filosofische, of religieuze opvattingen. Of ze die nou tonen of niet, dat maakt niet uit.”
Ook de partijgenoten en toekomstige coalitiegenoten van Özdemir zien geen problemen. “We leven in een representatieve democratie, waar de verkozenen vertegenwoordigers zijn van hun kiezers. En deze persoon is eerlijk gekozen“, zo klinkt het.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Vorige week ontstond er een klein beetje beroering toen Kaj Leers ontdekte dat het internet in de Tweede Kamer werd gecensureerd. GeenStijl werd geblockt.
Het filteren van internet gebeurt in het bedrijfsleven al regelmatig. Alhoewel ik denk dat een bedrijf dat filteren nodig denkt te hebben grotere problemen heeft dan ongewenst ge-internet en aan symptoombestrijding doet, moet dat kunnen. Het bedrijf betaalt de lonen en bepaalt welke faciliteiten de werknemers hebben.
Maar in de Tweede Kamer ligt dat anders. Het lijkt me fout en gevaarlijk dat er een externe organisatie is die indirect bepaalt wat onze parlementariërs en ook de bezoekende journalisten mogen zien. Beide groepen zijn immers verantwoordelijk voor hun eigen tijdsbesteding. Er is dan ook geen enkel belang gemoeid met het filteren van het internet. Sterker nog, zo’n filter frustreert mogelijk de democratie, omdat onze parlementariërs misschien belangrijke informatie wordt onthouden.
Uiteraard zijn er in dat pand ook ambtenaren aanwezig. Als je hen zonodig af wilt schermen, ga je gang. Maar creëer dan wel een een apart, ongecensureerd netwerk voor onze volksvertegenwoordiging en de pers.
Met de parlementsverkiezingen van zaterdag in het vooruitzicht lijkt het plotseling tot de Kuweitse politici door te dringen dat ruim de helft van de bevolking uit vrouwen bestaat en dat die stemrecht hebben. Zo’n twee weken geleden lanceerde het ministerie van Sociale Zaken de campagne ‘De vrouw is een actieve partner‘, om het emancipatiebeleid kracht bij te zetten.
Bij vorige verkiezingen in 2006 en 2008 haalde geen van de vrouwelijke kandidaten het parlement, maar de kans dat het deze keer wel lukt, is weer wat groter. Sowieso zullen de mannelijke kandidaten (en hun assistentes) hun best moeten doen om vrouwen, die in Kuweit meer dan in andere Arabische landen hoger opgeleid zijn en buitenshuis werken, te paaien. Doen ze dat niet dan staan blogsters als Jelly Belly klaar om ze online te kijk te zetten. Voor de jongere generatie, zoals blogger, journalist en diplomaat Amer Al-Hilal, staan vrouwenrechten bovenaan de politieke wensenlijst, samen met het bestrijden van extremisme.
Heel veel macht heeft het parlement van Kuweit overigens niet. Het werd twee maanden geleden door de emir ontbonden, omdat het lastige vragen dreigde te stellen aan de regering, die er ook nog maar twee maanden zat. Met nogal wat rijke kandidaten is bovendien het kopen van stemmen een probleem. Maar één ding lijkt vast te staan: het nieuwe parlement zal niet minder hinderlijk zijn dan het vorige. Op naar nieuwe verkiezingen volgend jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Huub Bellemakers dat eerder hier verscheen.
Een goede vraag opgeworpen door een Vlaamse. Groen!- leider Mieke Vogels merkte in het Vlaamse tv-programma “Voor eens & voor altijd” op hoe archaïsch parlementen eigenlijk werken. En gelijk had ze. Waarom geen video, powerpoints, infographics of andere soort poespas in de volksvertegenwoordiging?
Er zijn eigenlijk geen parlementen waar ze iets anders doen dan praten. Soms schreeuwen ze wel erbij, soms vechten ze nog, maar het idee is altijd: parler. Daar is niet zoveel mis mee, ware het niet dat parlementen er ook zijn voor de burger. Zeker tegenwoordig, waar alle debatten live worden uitgezonden via internet. Het is is een raadsel waarom het geachte parlement alleen maar praat over stukken zonder iets inzichtelijk te maken. Overal ter wereld, in bedrijven, op opleidingen is het normaal gesproken woord toe te lichten met beeld. Maar niet in de politiek.
Nou is een zekere terughoudendheid niet verkeerd. Hoeveel mensen ervaren niet de last slechte presentaties te moeten bijwonen, of de verplichting powerpoints te maken terwijl het niets toevoegt. Maar iets toevoegen kan het zeker. Stelt u zich het eens voor: een begrotingsbehandeling in de Tweede Kamer der Staten-Generaal. De minister van Financiën laat de hoofdlijnen van de begroting zien in duidelijke diagrammen. De oppositie laat zien op welke manier een begroting omgebogen kan worden. Op een mooi scherm, goed zichtbaar voor kamerleden, pers en publiek. Zou dan niet het werk een stuk inzichtelijker worden en een begrotingsbehandeling zinvoller? Of kamervragen waar niet wordt verwezen naar een NOVA-uitzending, maar met daadwerkelijk een heus stukje video in de Tweede Kamer? Wel heel erg top-notch technisch, maar het is mogelijk.
Morgen vergadert de Tweede Kamer over haar eigen functioneren. Hierover hadden we al een schot voor de boeg twee weken geleden. Maar nu heb ik ook het gehele rapport gelezen. Daarom nog wat aanvullende commentaren straks.
Maar eerst even een kort rondje langs de media. Twee kranten plaatsen de huidige reflectie in een historisch perspectief en geven er blijk van kennis genomen te hebben van het rapport zelf. Dat leidt met name bij Trouw tot een interessante beschouwing.
De Volkskrant kiest de makkelijke weg en laat de voor- en tegenstanders van de voorstellen aan het woord. Daardoor hoeft het rapport zelf niet aan de orde te komen.
Dus dan hier maar wat punten over het rapport zelf. Maar eerst een plaatje, anders is de voorpagina zo saai.
Het eerste plaatje spreekt voor zich en staat ook (in twee stukken) in het rapport. De trend in de laatste jaren is duidelijk.
Het tweede plaatje geeft het gemiddelde aantal maanden ervaring per kamerlid weer. De rode lijnen zijn de verkiezingen. In het rapport wordt gesproken over steeds minder ervaring in het parlement. Strikt genomen is dat zo. Maar het is voor een groot deel toe te schrijven aan de snelle opvolging van verkiezingen. Het is maar de vraag of dit een wezenlijke trend is. Wanneer dit kabinet zijn termijn uitzit, zal de lijn weer bijna op het oude niveau uitkomen. Er komt namelijk nog zeker twee maal 10 maanden bij (rekening houdend met tussentijdse wisselingen).
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.