Actievoeren is zo 20ste eeuw
Huppelend door de graanvelden hoopte menig bloemenmeisje en -jongetje de hele wereld te laten inzien dat de G8 toch echt verkeerd bezig was. Ver kwamen ze daar niet mee. Hun etterende actiegenootjes kregen eerder meer aandacht. En als ze wel aandacht kregen was het voor niemand van het “publiek” duidelijk waar ze nou eigenlijk voor stonden, behalve dan dat het “anders” moet wellicht.
Maakte ook niet uit. De aandacht van de beperkte groep mensen die überhaupt nog het nieuws bijhoudt, was na twee dagen weer geheel weg. Die zaten bij een in- en uit de gevangenis springende vrouw wiens bekendheid voornamelijk gestoeld is op het feit dat ze wild leeft en rijke ouders heeft. Veel interessanter toch.
Actievoeren in de 21ste eeuw, in de westerse wereld, is een nutteloos tijdverdrijf. Actievoeren doe je namelijk met een doel. Je wilt dat zaken anders gaan. Maar als je tot de conclusie komt dat vrijwel geen enkele actie heden ten dage nog maar een deuk in het politieke pakje boter slaat, kan je maar beter stoppen.
Weet u nog die wereldwijde demonstraties tegen de oorlog in Irak (ja, oorlog, en ja hij is nog steeds gaande). Maakte geen moer uit. De landen die tegen waren, bleven tegen, de landen die voor waren, bleven voor. En bij de verkiezingen een paar jaar later was iedereen alweer vergeten dat ze verschrikkelijk genegeerd waren en stemden alsnog zoals ze al decennia stemden.
Niks democratische afrekening dus. Dat is een illusie waar de politici graag zelf mee schermen om u het gevoel te geven dat u nog invloed heeft. Maar ze weten zelf goed genoeg dat de gemiddelde kiezer een geheugen heeft als van een eendagsvlieg. Dus die afrekening komt alleen maar als ze tijdens de verkiezingscampagne een verspreking maken.