Kop in ’t zand

Wat doe je, als one-issuepartij, als de minister die gaat over je ene issue – volgens jou – niet openstaat voor een inhoudelijk debat? Juist, je vormt je verkiezingsprogramma om tot moties en vuurt die in hoog tempo af op de minister, waarmee je élk debat onmogelijk maakt.

En dat is dus precies wat de Partij voor de Dieren gisteren gedaan heeft bij het bespreken van de nota dierenwelzijn. In totaal 60 aanpassingen, verpakt in 40 moties, gooide de partij op tafel, waaronder het juweeltje dat de vissekom verboden zou moeten worden.

Marianne Thieme zegt over de nota het volgende:

De Nota Dierenwelzijn is een belediging voor iedereen die wil dat dieren werkelijk tot hun recht komen. De minister neemt dierenwelzijn niet serieus en dieren worden weer jarenlang in de wacht gezet in hun uitzichtloze hokken in de bio-industrie. We willen daarom dat de partijen in de Tweede Kamer de minister aansporen tot drastische verbeteringen.

Haar goed recht, uiteraard, om dat te vinden en te zeggen. Maar dat “We willen daarom dat de partijen in de Tweede Kamer de minister aansporen tot drastische verbeteringen” stuk zal je niet bereiken. Want als je zelfs Krista van Velzen van de SP, die toch wel het een en ander weet van irritant protesteren, tegen je in het harnas jaagt denk ik dat je enig resultaat wel kan vergeten.

Zelfverklaard filebestrijdster Rita Verdonk gaf eerder al aan waarom ze ontbrak bij debatten over de kilometerheffing of de verlenging van de missie naar Uruzgan: ze moest een nieuwe partij, excuus, beweging, uit de grond stampen en daar was geld voor nodig. Nu geeft ze helderheid over haar ambities met betrekking tot haar oorlogskas: ze wil het komend jaar 10 miljoen euro binnenhalen, net zoveel als de SP. Dat is hard nodig, want in 2009 valt het kabinet, aldus Verdonk. Dus loopt ze feestjes af en praat ze met mogelijke grote donateurs uit (jawel, daar zijn ze weer) het vastgoed. Maar ook voor kleinere bedragen haalt Verdonk haar neus niet op:

Ik ben blij met elke tien euro die binnenkomt. Iedereen krijgt een brief die ik zelf ondertekend heb.

Tja, 10 miljoen euro ophalen… Rita Verdonk kan dat wel willen (ze wilde wel vaker iets) maar hoe reëel is het? En al is het bedrag reëel; waarom zou iemand aan Verdonk geld geven?

Campagnes in de VS
Laten we eerst de realiteitszin eens onderzoeken door het te vergelijken met campagnes uit het land waar geld en politiek al langer onlosmakelijk verbonden zijn: de Verenigde Staten. Hiervoor kijken we eerst naar de presidentiële campagne van John Kerry in 2004. Ik vergelijk het met hem en niet met Bush, omdat hij net als Verdonk een ‘uitdager’ is. Kerry haalde in 2004 aan individuele donaties $227 miljoen binnen. De gelden die hij uit federale fondsen kreeg kunnen we verontachtzamen, omdat Verdonk, zolang ze een beweging blijft, niet in aanmerking zal komen voor overheidssteun en Nederland sowieso geen campagnebijdragen uit de overheid kent.

Bas van der Vlies, politiek plaatsvervanger van God op aarde (SGP), laat ons op subtiele wijze nog even weten waar zijn partij naar streeft. In een interview op het nog steeds naar adem happende bijna doodgeboren kindje ‘Het Gesprek’ heeft hij vanavond kritiek op Bea. Hoogst opmerkelijk voor deze nogal koningsgezinde partij. Maar er zijn nu eenmaal belangrijkere dingen, nietwaar?

Zo betreurt hij het dat onze koningin arbeid verricht op de zondag, pro-europa is, en een positieve brief stuurde naar de organisatoren van Roze Zaterdag.

Maar, voegt hij hieraan toe, hij heeft toch een boel waardering voor de “samenbindende rol van de koningin”.

Tot zover deze herinnering.

Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) constateert op ‘de Europese dag van de Privacy’ dat het bedroevend gesteld is met de kennis omtrent wat de overheid en bedrijven wel en niet mogen en kunnen weten van je en hoever zij daarin mogen gaan. Maar liefst 70% is daar volgens onderzoek niet goed van op de hoogte.

Daarom heeft de organisatie nu besloten “indringend en soms onaangekondigd onderzoek” te gaan doen naar overtredingen. De organisatie zal ook niet schromen te “dreigen met hoge boetes”.

De voorzitter van de CBP, Kohnstamm, waarschuwde al eerder voor de ontwikkeling van de maatschappij richting een “glazen samenleving”. Als voorbeelden daarvan noemt hij rekeningrijden, de ov-chipcard, het patiëntendossier en het opslaan van telefoongegevens.

“Het moet niet veel gekker worden”

Aldus Kohnstamm. Bij al deze strijdlustige taal vraag ik me wel af waarom deze van een overheidsorganisatie moet komen die als adviesorgaan dient voor diezelfde overheid op het gebied van privacy. Want het takenpakket van het CBP omvat onder andere het geven van advies inzake wetgeving, toetsing van gedragscodes en reglementen, en het verlenen van ontheffingen voor het verwerken van privacy-gevoelige gegevens.

“Het moet niet gekker worden” klinkt mij enigszins hypocriet in de oren, zeker uit de mond van de voorzitter van een organisatie die veel eerder aan de bel had kunnen en moeten trekken.