Voelt de achterban van GroenLinks en D66 iets voor een fusie? Volgens de Nrc wel. Femke Halsema vraagt zich af of het geen hoax is. Via Facebook en de site nieuwepartij.nl voert een aantal D66'ers en GroenLinksers echter wel degelijk actie voor het samengaan van beide partijen. Zij vinden dat beide partijen een nieuwe sociaal-liberale partij moeten gaan vormen. Duurzaam, liberaal en sociaal zijn de drie leidende thema's als het aan de initiatiefnemers ligt. Zij verzamelen steunbetuigingen voor de fusie om beide partijen onder druk te zetten.
NRC komt er na 5 jaar achter dat het logo van het CDA is veranderd (papier) | Zie hier en hier voor het historisch perspectief
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Historicus Jan Dirk Snel was een van de eersten die zijn NRC abonnement opzegde toen bekend werd dat PVV-Kamerlid Martin Bosma een column kreeg in ‘de slijpsteen van de geest’. Deze week verscheen de eerste NRC column van Bosma waarin hij zich direct richt tot de NRC lezer. Snel had al eerder zijn motivatie om zijn abonnement op te zeggen online gezet.
NRC Handelsblad wil verhuizen. Begrijpelijk voor iedereen die wel eens over de snelweg door de Alexanderpolder rijdt. Daar, op de vluchtstrook van de A20 richting Utrecht, bevinden zich sinds 1988 de redactionele burelen. Verder dan de vluchtstrook wist de krant blijkbaar niet te komen in een eerdere poging de moederschoot te verlaten, ingeklemd tussen jaren zestig wijk en meubelboulevard.
Een tweede poging dus, om zich te verwijderen van haar Rotterdamse roots, maar waarom? En waarheen?
Gelukkig legt de krant het zelf even uit. Uitgever Hans Nijenhuis: “Den Haag heeft een uitstekend eerste bod gedaan […] Ze wil aan onze belangrijkste verlangens gehoor geven.” Bepalend is niet de redactionele wens in een bepaalde stad te zitten, maar het verlanglijstje. Wie daaraan het meest tegemoet komt, bepaalt waar de krant gaat en staat. Het is nog even afwachten of ook Venlo en Almelo met een bod komen.
Duidelijk is wel dat de krant naar een stadscentrum wil, want “Het contact tussen lezer en krant kan daar letterlijk worden hersteld“, aldus hoofdredacteur Vandermeersch. Met de nu voorliggende opties – Den Haag en Amsterdam – betekent dat de keus tussen het contact met de Haagse kaasstolp of de grachtengordel. Saillant detail. Vanuit de huidige redactieruimte moeten de redacteuren basisschool annex stembureau De Horizon kunnen zien liggen aan de Goudkruid 107. Het aantal op de PVV uitgebrachte stemmen lag hier een derde hoger (20,7%) dan het landelijke gemiddelde (15,4%) en dat op steenworp afstand. Met die kiezers die nu de buren zijn, zou je ook zonder verhuizing zomaar dat contact kunnen herstellen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Grafiek uit NRC gisteren:
Kop spreekt voor zich. Maar is dit wel een goede weergave. Daarom dezelfde gegevens maar dan over een jaar:
En dan nu dezelfde gegevens met een y-as die op 0 begint.
En? Is dit een valutaoorlog? Of goochelen met grafieken?
(Dit even los van de valutaoorlog die daadwerkelijk plaatsvindt overigens)
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag is dat vandyke met een stuk dat de feiten checkt over de buitenlandse immigratie in 2009.
Woensdag publiceerde de NRC het artikel Meeste buitenlandse immigranten zijn Polen, met daarin een mooie grafiek over de immigratie. Ik was blij dat er eindelijk cijfers over de immigratie van ‘buitenlanders’ waren. Die blijdschap was helaas snel voorbij, want de NRC gaat met de cijfers vreselijk de mist in.
In de grafiek bij het artikel staan onder meer de volgende cijfers: Marokkanen 2.388, Turken 4.099 en Nederlanders 28.248. Dat dit getallen zijn van immigranten, zal ik niet ontkennen. Dat het cijfers zijn die bij het CBS te vinden zijn, evenmin. De cijfers worden echter wel verkeerd gebruikt.
De cijfers van de NRC hebben betrekking op 2009 en zijn afkomstig uit deze CBS-tabel, de tabel die gaat over de immigratie en emigratie naar geboorteland. Omdat niet alle relevante gegevens voor 2009 al beschikbaar zijn, zal ik wat ik wil bespreken illustreren aan de hand van de cijfers over 2008.
Tabel 1 laat de migratiecijfers voor Turken en Marokkanen over 2008 zijn vanuit drie verschillende perspectieven: nationaliteit, geboorteland en herkomstgroep over 2008.
Wat we zien is dat geboorteland dus niet hetzelfde is als nationaliteit. Van de emigrerende Nederlanders is ongeveer de helft allochtoon. Een gedeelte van die allochtonen is geboren in Nederland (tweede generatie allochtonen), maar een nog grotere groep emigreert als Nederlander en is geboren in het buitenland (eerste generatie allochtonen). Zoals autochtone Nederlanders soms weer terugkeren naar Nederland, geldt dat ook voor een deel van de allochtone bevolkingsgroep die, met de Nederlandse nationaliteit, weer terug immigreert naar Nederland. Het zijn dus immigrerende allochtonen, geboren in het buitenland, die immigreren naar Nederland, en de Nederlandse nationaliteit hebben. Kunt u het nog volgen?
Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag weer een stuk van filosoof en jurist Ron Ritzen.
“Slechts 1.25% van alle delicten wordt bestraft” en “Wie na geweld aangifte doet, wordt dubbel gepakt“: twee vette koppen die niet zouden misstaan in de Telegraaf, maar die regelrecht uit de krant komen die zichzelf regelmatig op de borst klopt vanwege haar onovertroffen kwaliteit. NRC dus.
De koppen kwamen uit de mond van Paul Andersson Toussaint, die acht jaar lang vaste freelancemedewerker van M, het magazine van het NRC, was. Zijn meest recente boodschap is ontluisterend, althans zo lijkt het.
De boodschap was helder. De werkelijkheid voor veel gewone Nederlanders is dat er nauwelijks iets met hun aangifte bij de politie wordt gedaan. Deze geeft niet thuis, behandelt het slachtoffer als de echte crimineel of hoort met zichtbare tegenzin de verhalen van belaagden aan. Andersson Toussaint hoorde er tientallen verhalen over in zijn omgeving. Verhalen over mensen die werden bedreigd, soms met een vuurwapen of een samoeraizwaard, of geterroriseerd door buren. “Sommigen lukte het om aangifte te doen, maar nooit werd door justitie ingegrepen.” Hij weet uit eigen journalistiek onderzoek “dat in bepaalde wijken in Amsterdam het vertrouwen in de politie en justitie volledig is verdwenen en vrijwel niemand meer aangifte doet van bedreiging, geweld of diefstal.”
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Mooi opgemerkt (‘Adverteerders stuitend afhufteren in een krant doe je zo’) door Paul Disco (ex-uitgever Volkskrant en Groene Amsterdammer). De omcirkelde advertenties zijn advertenties in het NRC van gisteren voor… 1-in-4-mini’s.
Zoals zo vaak leidt een interview voor een zaterdagkrant met een belangrijk persoon tot een opening van de krant. Het lijdend voorwerp schrikt meer dan eens van zo’n sterke aanzet voor een interview waaruit de nuance nog moet blijken. C’est le ton qui fait la musique. Zo’n openingsartikel vervormt vaak de toon van een verhaal, omdat de krenten uit de pap worden gehaald. De journalist gaat aan het werk.
Bij het interview van Marcel Haenen van NRC Handelsblad met de Amsterdamse hoofdcommissaris van politie Bernard Welten speelt dit echter niet. De toon is keihard. De vier pagina’s in het NRC Weekblad worden nog voorzichtig ingeleid, maar daarna barst Welten los over zijn relatie met Cohen, zijn veranderde taak ten opzichte van één van zijn voorgangers (Nordholt) en zijn contact met minister Ter Horst. Of zijn gebrek aan contact met haar liever gezegd.
De vraag van Haenen komt neer op: “Komt u regelmatig op de koffie bij Ter Horst?” Welten antwoord daarop: “Neen, nooit.” Hij vervolgt zijn verhaal door te verklaren dat de minister hoofdcommissarissen van de politie stoorzenders vindt. Klare koffie, dunkt me. Welten vindt dat hij wat in de melk te brokkelen heeft, maar Ter Horst slikt dat niet. Dat betekent dus dat Welten een andere mening heeft dan de minister, maar dat die mening niet wordt gehoord.
Gisteren was de presentatie van het nieuwe boek van Marc Chavannes, “Niemand Regeert” (nrc, bol) met illustraties van Ruben L. Oppenheimer. Omdat Marc zelf een weblog heeft waar hij veel interactie heeft met zijn lezers en vanuit zijn ervaring in de VS een grote rol voor weblogs ziet in het spel rondom de democratie, had hij voor de presentatie wat lezers en weblogs uitgenodigd. Ook de minister van binnenlandse zaken Guusje ter Horst was er. Vanuit Sargasso waren Carlos en Steeph erbij. Hier een mix van hun beider kanttekeningen (we zeggen lekker niet wat van wie is).
Verslag
Typerend voor de traditionele media was de aanwezigheid van de camera van de NOS. Deze was er gedurende het half uurtje dat Guusje ter Horst aanwezig was. Maar ze moest wat eerder weg, waardoor ze niet meer deel kon nemen aan het debat dat ook met de zaal en de bloggers gevoerd zou worden. De camera verdween met haar.
Haar antwoorden op de stellingen die vanuit het boek van Marc Chavannes werden neergelegd waren standaard. Het is niet zo erg, je moet sommige zaken (privatisering) plaatsen in de tijdsgeest, we doen er van alles aan om te veranderen. Kortom, vanuit het systeem gekeken en zonder echte reflectie. Als minister die alle ontwikkelingen heeft stilgelegd op het vlak van democratische vernieuwingen schoot ze haarzelf behoorlijk in de voet met de volgende constatering (geen letterlijke quote): “…het huidige politiek instrument (landelijk) past niet meer bij het tempo van ontwikkelingen in de maatschappij en wereld…“.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
