Vrouwen met bril

Stelt u zich het eens voor, een korfbalveld. Dat is 60 bij 30 meter. Neem er nog een randje van drie meter omheen (voor het publiek zeg maar). Dat is van u. Ruim 2000 vierkante meter. Dat is uw stukkie.
Moet u nog wel even tweederde afstaan natuurlijk. Daar mag u niet op komen. Daar loopt een varken en waarschijnlijk een koe of een schaap. En natuurlijk 6 kippen. En verder staat dat stuk vol met hele gezonde en voedzame dingen.
Van het overgebleven stuk betegelt u ruim 200 vierkante meter. En het allerlaatste stuk zet u vol met mooie bomen, struiken, een vijvertje, wat hei en zo nog wat meer dingen die voor natuur doorgaan.
Goed in u opnemen. Heeft u een beeld?

Dit is namelijk uw stukje van Nederland. Neem al het bruikbare oppervlak en deel het door het aantal inwoners en je hebt 2085 vierkante meter per Nederlander. Daarvan gaat 1423 m2 naar landbouw, met daarop de evenredige verdeling van grofweg 11 miljoen varkens, 92 miljoen kippen en zo’n 7 miljoen runderen/schapen/geiten. Trek nog eens 234 vierkante meter af voor het stedelijk gebied en je houdt krap 300 vierkante meter over voor natuur.
Niet vreemd dat er dan op zondag een file in het bos staat. Misschien toch weer wat polders aanleggen?

De gemiddelde burger heeft vele angsten, in vele gradaties. De Egyptische buurman die met ammoniak in de weer gaat, het verpauperen van de speelplaats, gemiste penalty’s op beslissende momenten, inflatie, opwarming van de aarde, een boot met homofiele kinderen. Het verstoort zijn slaap en smeert de keel tijdens cafébezoek. Het doet hem met de ogen rollen, de handen ten hemel werpen en de natie vervloeken. Kortom, het doet hem wat. Maar de burger kan best wat hebben. Weliswaar voelt hij zich bij tijd en wijlen murw gebeukt, mogen ze het uitzoeken daar in Den Haag en overweegt hij emigratie, er helemaal onder krijgen ze hem niet. Hij incasseert de dagelijkse berichtenstroom best manmoedig, zij het met het nodige chagrijn en wantrouwen.

Maar er is een grens. En die grens ligt bij de gevangenispoort. Want alles is best en tot daar aan toe, maar zodra het binnen de celmuren op een hotel begint te lijken, is de maat vol. De wereld mag dan misdadig zijn, misdaad mag niet lonen. Dan wordt de dagelijkse misère écht ondraaglijk. Berichten over gedetineerden die een studiebeurs misbruiken, komen dan ook hard aan. Gewezen tuig dat belastingcenten misbruikt; in wat voor land leven we eigenlijk?! En de burger heeft het al zo vaak gezegd: we zijn te soft, te laks, te links. Zie je nou wat er van komt.