De wereld vóór God – Filosofie van de oudheid, geschreven door Kees Alders, op Sargasso beter bekend als Klokwerk, biedt een levendig en compleet overzicht van de filosofie van de oudheid, de filosofen van vóór het christendom. Geschikt voor de reeds gevorderde filosoof, maar ook zeker voor de ‘absolute beginner’.
In deze levendige en buitengewoon toegankelijke introductie in de filosofie ligt de nadruk op Griekse en Romeinse denkers. Bekende filosofen als Plato en Cicero passeren de revue, maar ook meer onbekende namen als Aristippos en Carneades komen uitgebreid aan bod.
Zombies? – Alleen extreem geweld kan ons redden
Als er ooit een grote zombie-uitbraak komt, kunnen zelfs de meest weldenkende mensen al vlotjes gedagzwaaien naar de beschaving. En dat is wetenschappelijk bewezen. De universiteit van Ottawa, zo meldde Nature mij gisteren via @Plegtermans, heeft het onderzocht.
Als zombies ons aanvallen, zijn de Hollywoodscenario’s schrikbarend realistisch. En het enige dat echt werkt om de zombieuitbraak in te dammen is extreem geweld.
Pardon, ik denk dat ik u als coöperatieve lezer al enigszins ben kwijtgeraakt. Zombies? Bedoelt u allicht de kermisbezoekers, die thans uw woonplaats overspoelen, gekleed in wifebeatertje of tijgerprint? Korte stekkeltjes met een matje in de nek naast jaren ’90 kuif met te veel oogschaduw, onverstaanbare keelklanken uitslaand, eindeloos op zoek naar pluche knuffels, plastic horloges of andere kraaltjes en spiegeltjes?
Neen, ik bedoel werkelijk het gereanimeerde corpus van een overleden mens, dat ontzield ronddoolt op zoek naar menselijke weefsels. Een ondode dus. En er is dus nu een 18-pagina tellend onderzoeksrapport gepubliceerd, geschreven door Philip Munz, Ioan Hudea, Joe Imad en Robert J. Smith van de afdeling Wiskunde en Statistiek, waarin zij een wiskundig model maken van een mogelijke zombieaanval.
Conclusies: 1: als het plaats vindt, kun je vrij snel ‘de beschaving’ gedag zwaaien, en 2: geweld is de enige oplossing. Niets nieuws onder de zon dus eigenlijk, maar wel geruststellend dat George Romero en Sam Raimi ons zo goed hebben voorbereid met hun educatieve voorlichtingsfilms.
Wanneer zet iets aan tot geweld?
![swastika Sid Vicious](https://sg-images.nl/2009/05/swastika-88x300.jpg)
Sid Vicious
Neem de situatie rond de Deense cartoonrellen. De cartoonist heeft het geweld nooit oorspronkelijk in die cartoons gelegd, maar híj is degene die in dit licht dan door Rutte bestraffend wordt aangewezen. Ik verzin dat niet, Rutte zegt dat hier: ‘Woorden die aanzetten tot geweld moeten onverkort strafbaar blijven.’ Het door Rutte gesuggereerde geweld als valuta is interessant.
De afgelopen dagen veel aangehaalde woorden van Rutte uit het programma Knevel en Van den Brink waarin hij zegt dat iemand de Holocaust mag ontkennen omdat zoiets zó ridicuul is, vind ik nog niet eens zo grievend. Ik snap het wel. Je kan ook beweren dat roken gezond is. Voor de gemiddelde mens een nogal absurde aanname, maar voor de verstokte rokers die longkankerpatiënten zijn geworden nogal pijnlijk.
Mijn bezwaar zit in de grens die Rutte stelt, die van ‘het geweld’, die bestaat niet. Voorbeelden uit de geschiedenis zijn er wel, maar daarmee snijdt de VVD-er zich juist in de vingers. En wat is in vredesnaam Ruttes ‘openbare discussie’? Waar begint deze?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Foto des Tages | Museumnacht in Polen
Zaterdagavond 16 mei is het de landelijke museumnacht in Polen. Dat betekent vrije toegang voor iedereen in alle (deelnemende) musea. Bij het Muzeum Naradowy (Nationaal Museum) in Poznan vormen zich lange rijen bezoekers, die pas verdwijnen als 1 uur ’s nachts de deuren weer sluiten. Publiekstrekker is de overzichtstentoonstelling van tekeningen en schetsen van Rembrandt.
Het museum kijkt uit op het grootste open plein in de binnenstad: Plac Wolnosci, waar de hele avond bands luidruchtig optreden, met als apotheose de acid funk soul jazz die Incognito over de stad laat schallen. Vandaar ook de bierterrassen op de voorgrond, geclaimd door de grootste bierbrouwer Lech, het Heineken van Polen. Een heldere avond met een mooie ondergaande zon en een altijd levendige, maar deze nacht bijna bruisende binnenstad.
Foto des Tages | Marilyn in Poznan
De Stary Rynek (Oude Markt) is hét uitgaansgebied in de Poolse stad Poznan. Zo op het oog een historisch plekje, maar helaas. Alles platgebombardeerd, is het nu verworden tot een ratjetoe van bouwstijlen. Compleet met protserige fonteinen en nep-historische gevels. En dan nu die lookalike Marilyn op hoge leeftijd aan een lelijke kale gevel, een doek van zo’n drie bij vijf meter groot. Wat zou de kunstenaar hebben bewogen? Norma Jeane Mortenson zou op 1 juni haar 83e verjaardag hebben gevierd. Een eerbetoon aan de schoonheid van roem en vergankelijkheid? Klik voor groot.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Libanon Calling
De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton was op 26 april jl. op bezoek bij de Libanese president Michel Suleiman. Op 7 juni zijn er verkiezingen in het land. De partijen zetten van alles in, bleek ook uit deze post van Carlos. Momenteel wordt een regering gevormd door zowel (Maronitisch) Christenen als Moslims, maar er bestaat een kans dat de Hezbollah de grootste partij wordt. Welke gevolgen zal dit kunnen hebben voor de, jawel, vrijheid van meningsuiting?
In Libanon zijn bepaalde kunstuitingen verboden. Niet alleen het oeuvre van Jane Fonda (!) wordt verbannen door de zogenaamde veiligheidsdienst Sûreté General. (Fonda zou in 1982 in Israël hebben gelobbyd om stemmen te werven voor haar toenmalige man en senaatskandidaat Tom Hayden). Ook boeken van (joodse) schrijvers als Philip Roth, Saul Bellow en Isaac Bashevis Singer schijn je in Libanon niet te vinden. Althans, dat beweert William Marling in The Wall Street Journal, die het daarom extra betreurt dat Beiroet tot UNESCO’s 2009 World Book Capital City is benoemd.
Er is geen officiële ‘zwarte’ lijst van deze Sûreté General. En dat censureren heeft niet alleen met Israël te maken, kan regisseur Marc Abi Rached beamen. Op 16 februari kreeg de Libanese regisseur te horen dat hij zijn film ‘Help’ niet mocht vertonen. Officieel heeft hij nooit de ware toedracht van het verbod mogen vernemen. Maar in de film komen taboes als prostitutie, dakloosheid en drugs aan bod. “We hebben nooit een statement ontvangen van de autoriteiten. Niets,” zegt Abi Rached.
Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.
Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.