Even verder bordurend op het concept Does Humor Belong On Canvas kom je -als trotse Belg- snel uit bij een merkwaardig figuur. Iemand die vlotjes het symbolisme en het surrealisme combineerde en voorspelde.
Elke gek heb se voordeel.
De naam van wackoman is Antoine “Wierd” Wiertz, woonachtig te Dinant, Rome, Parijs, Luik en Brussel.
Persoonlijk motto: ‘Hoogmoed: de deugd die grote werken inspireert en de eigenliefde van anderen kwetst‘.
Ahem.
In wat een homerisch/hilarische deal was heeft hij bedongen dat voor het eeuwige recht van mijn land op zijn werk(en), hij een gigantisch atelier kreeg in wat toen dè place to be-buurt was, en nu de Europese Unie als buur heeft. Mijn volk kon dan ook niets anders doen dan er een museum van te maken, en daar staat het, als surrealistisch voorbeeld van het surrealisme, inclusief een afgrijselijke website die ik niet eens wil linken.
Zoals zoveel Belgoschilders haalde hij het meeste invloed en opdrachten niet uit de kerk maar uit de loge -nog zo’n bizar fenomeen met een unieke Belgische variant – en geroemd om haar nutcases. (ik kreeg ooit les van een logebroeder – hij bleek niet zo goed met mijn spotprenten om te kunnen).
Bon: the works! Laat me voor één keertje het plezier om de werken woordelijk te omschrijven, waarbij ze zichzelf in al hun pracht voor u kunnen onthullen onder de klik en na de:bewijsstuk 1:
Zijn vader was soldaat onder Napoleon geweest, misschien dat er daarom enig ambiguïteit bestaat in deze smeersels op doek: het moet een scène uit de hel tonen, maar er staat een onverzettelijke, ietwat last van een kater hebbende Bonaparte, omringd door zeer schreeuwlelijke lieden van diverse kunne die niet echt duidelijk kunnen maken of ze nu voor of tegen de Empereur zijn, laat staan wat ze in godsnaam in de hel doen.
