Omdat de honger naar nieuws en verhalen over de situatie Midden-oosten bij ondergetekende nauwelijks te stillen is en bij sommigen van u waarschijnlijk ook niet volgen hier citaten van twee Nederlanders die momenteel bloggen vanuit Beiroet: schrijver Abdelkader Benali zat er al, NRC-journalist Thomas Erdbrink reisde zaterdag af naar Beiroet. ▪ Net ook nog bij wat VN mensen geweest, die waren aan het klagen omdat ze geëvacueerd werden maar hun familie niet mee mochten nemen. "Alsof ik mijn vrouw en drie-jarige dochter hier alleen achter ga laten!", zei een Amerikaanse VN'er boos. Hun bazen waren gewoon in auto's gestapt en vertrokken. "Er is een vrouw van onze organisatie die haar paard geevacueërd probeert te krijgen", zei de VN medewerker. "We weten niet of dat ook als familie wordt gezien... " (OnzeManinTeheran) ▪ In het café zit ook een groep Amerikanen. Ze lachen, drinken bier, praten, lachen en beginnen steeds harder te praten, te lachen, te drinken. Iemand vraagt of ze kunnen dimmen. Ik heb het gevoel dat ze aan de drugs zijn. ‘Nee,’ zegt een vriendin, ‘ze zijn bang.’ Ze zijn bang. Een meisje staat op en loopt naar buiten. In een soort van half-slaap. Ze is bang. Ze zijn bang. Het gezicht van angst is een kakellach uit Virginia. De vriendin zegt dat ze problemen heeft met Hezbollah. ‘Hun ideologie is de ideologie van de dood.’(AbdelkaderBenali) [met nederige excuses voor de walgelijke titel van deze post] Sargasso dossier: Libanon 2006
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het conflict in Libanon lijkt steeds verder te escaleren. Gister beschoot Israël een busje met mensen die wilden vluchten uit hun grensdorp. Twintig mensen, meeste kinderen, kwamen om. Hezbollah sloeg hard terug en blijkt veel moderner oorlogstuig te hebben dan gedacht. Raketaanvallen op Haifa kostten vannacht acht mensen het leven. Hezbollah-leider Nasrallah heeft aangekondigd nog véél meer in petto te hebben.
Politieke situatie Israël. De aanval van Hezbollah heeft de Israëlische premier Olmert het politiek kapitaal gegeven om ook in Gaza hard op te blijven treden. De operatie daar leek zijn doelen (bevrijden van een ontvoerde soldaat, het stoppen van de Palestijnse aanvallen met Qassam-raketten en -onuitgesproken- het ondergraven van de positie van Hamas) voorbij te schieten. Olmert lag daarom onder vuur maar heeft nu weer volop steun onder de Israëlische bevolking. Waar Sharon zich kon permiteren om terughoudend te zijn met geweld, juist vanwege zijn uitgebreide militaire prestaties, kon Olmert dat niet. Hij moest zijn conduitestaat nog opbouwen. De aanval van Hezbollah gaf hem de mogelijkheid dat te doen. Het vervelende is alleen dat een diplomatiek plan lijkt te ontbreken. Er is geen vangnet voor als het echt uit de klauwen loopt.
Politieke situatie Libanon. In Libanon lag de situatie precair. Hezbollah vormt een staat binnen een staat, met militaire capaciteiten sterker dan het Libanese leger zelf, en eigen voorzieningen als gezondheidszorg, onderwijs, zelfs boerderijen. De Israëlische dreigement dat ze door zal gaan met bombarderen totdat de Libanese regering Hezbollah ontwapent, is natuurlijk flauwekul. In resolutie 1559 (September 2004) had de VN-Veiligheidsraad al geëist dat Syrië zich terug zou trekken en Hezbollah ontwapend zou worden, maar de door Syrie en Iran gesteunde terreurgroep was doodeenvoudig te sterk. De pro-Syrische president Lahoud werkte tegen en achter de schermen Syrië zelf. En ook Israël heeft Hezbollah nooit kunnen verslaan, integendeel. Veel Israëliers zullen wellicht de terugtrekking van Israël uit Zuid-Libanon betreuren. Maar het staat vast dat Hezbollah en Hamas niet met militaire middelen uit te schakelen zijn, al roept Olmert van wel. Een bufferzone is het hoogst haalbare.
De libanese webloggers zijn de afgelopen twee dagen al regelmatig geciteerd hier. De hoogste tijd dus voor een rondje langs de velden in de joodse blogosfeer (israëlische en joods-amerikaanse weblogs). Een random greep uit de recente posts:
Feestende Palestijnen- “I heard a lot of gunshots and firecrackers coming from nearby Arab villages last night. Obviously celebrating the Katyusha “rockets” falling on Haifa. It’s happening all over the West Bank. Let’s stop calling them rockets. Rockets are what were used to explore space in the sixties and seventies. Rockets are used to launch fireworks into the air. Missiles. Missiles. Missiles. They are launching missiles at our cities”. (TheViewFromHere)
Bedankt voor de bommen– “Do they stop for even half a second to think how they would feel if an Arab nation bombed Tel Aviv to gain the upper hand on some Israeli political/military faction?” (RichardSilverstein)
Oorlogseconomie- “Israel’s economy is sustained by its arms industry and by military aid from abroad. If there is no war, there is no money flowing into the region. Therefore, I believe that Israel may choose military options when unnecessary, seeking out justifications for the escalation of the conflict”. (OrthodoxAnarchist)
Zidane et le beurre sur la tête- “Sorry for the Lebanese, but they are simply paying the price for their ( government’s and the UN’s ) weakness and indecisiveness. The UN, France and several other countries and international organizations think that it should be only Israel that pays that price. Well, I couldn’t care less. It seems that most French believe that Zinadine Zidane had the right to defend the honor of his mother and sister in a violent way. With all due respect, the safety of my family and of all soldiers and citizens of my country means more to me than the honor of les dames Zidane, and I think that Israel’s violence is well measured and not less proportional than Zizou’s”. (DutchblogIsrael)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
In deze discussie over het conflict in Libanon komt Leon de Winter beter uit de verf. Harry van Bommel blijft iets te simplistisch hameren op praten, praten en nog eens praten. Maar geef vooral uw mening.
8 minuten. Directe link naar YouTube.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dodental per land (17-07-06 12:00 uur)
Land Burgers Militanten / militairen Libanon 163 13 Israel 12 12Olmert: “Dat betekent 1400 pogingen Israëlische burgers met ongeëvenaarde en bloeddorstige wreedheid en beestachtigheid aan te vallen in hun huizen en werkplekken. We zien hier een verschil met onszelf, aangezien wij handelen met voorbeeldige voorzichtigheid en respect voor de onschendbaarheid van menselijk leven.”
Schrijver columnist Abdelkader Benali kwam toevallig middenin een oorlog terecht, zijn columns voor Vrij Nederland veranderen in een oorlogsverslaggeving soort van. Maar hij wil (nog) niet weg.
Nos radio vraagt me of ik naar huis wil. De ambassade regelt vrijwillige evacuatie. Ik wil in het ritme van deze stad blijven, mijn vrienden, kunstenaars, schrijvers en de conciërge uit Syrië, zijn gebleven – wat maakt dat ik niet kan blijven? Mijn Nederlandse paspoort? Ik heb geen zin in die reddingsboei.
(Abdelkader Benali, VN-column)