Closing Time | Stratocumulus Evergaol

https://www.youtube.com/watch?v=BVvLDdKHWr0 Supervage, progessieve, experimentele space opera met invloeden van jazz, death en psychedelische metal. En ja joh, tuurlijk een nummer (Stratocumulus Evergaol) van een half uur, want waarom ook niet? Supervette cover art trouwens, past er uitstekend bij. Cryptic Shift, mensen, vette shit!

Door:

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Chovu

Ik verzorg al een aantal jaren  op onregelmatige avonden de herrie (en soms ook niet-herrie) voor jullie, mijn beste lezers, maar tot dusver heb ik geloof ik nooit Keniaanse herrie aan jullie voorgeschoteld. Terwijl die er wel gewoon is. Zie Chovu, hoor Ogalo. Muziek kent geen grenzen, enzo.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Mother North

Satyricon was één van de grootheden uit de Noorse golf black metal die startte in het begin van de jaren 90 – en dat puur op basis van muzikale kwaliteit, zonder publiciteit te krijgen uit kerken in de fik te steken of door bandgenoten te vermoorden.

Nou ja, met Mother North spelen ze een béétje vals, want de naakte deerne die door het beeld dartelt (Mother North, mag ik aannemen?), dat is natuurlijk ook een vorm van niet-muzikale aandachtvragerij. Voor de zedigheid is dit de nette en geblurde versie. Voor de nieuwsgierigen is er ook een ongecensureerde versie, maar zo’n jaren 90 clipje is dermate pixelig dat er nauwelijks verschil te zien is, zeg ik er vast bij.

Closing Time | Sorcerer

We hebben er weer een nieuwe bij! In iedere geval eentje die ik niet kende. Nee, niet de band, de genrenaam natuurlijk. Sorcerer maakt, volgens het internet, ‘epic doom metal’. Wut? Since wanneer is dat een ding? Nou ja, maakt niet uit, ik tag ‘em braaf, zodat als ooit in een verre toekomst iemand hier op Sargasso zoekt naar alle epic doom metal dit gewoon in de zoekresultaten naar boven komt. Vette band trouwens, en mooi clipje al gaat het in dit genre geen originaliteitsprijs winnen, naar ik vermoed.

Closing Time | Afraid of the Dark

Ach ja, weer eens wat metacore voor de afwisseling. Dit is van Motionless in White, een Amerikaans gezelschap dat al sinds 2004 aan de weg timmert. Het is niet helemaal mijn genre binnen het brede spectrum van de metalmuziek, maar die afwisseling tussen cleane en vuige vocalen, dat blijf ik ook in deze stijl toch wel erg prettig vinden.

Closing Time | Maatkare

Ik kende ze nog niet, maar kwam vorige week ergens op de socials Maatkare tegen – een Nederlands/Brits gezelschap. Allemaal dames, wat leuk is want vaak is de death metal toch nog een beetje een mannen-scene – zeker als het op de muzikanten aankomt. Leuk liedje, vrolijk en onderhoudend clipje erbij, wat wil een mens nog meer? Live te aanschouwen op 2 mei, in Den Haag. Gaat dat zien!

Closing Time | Dark is the Season

Benediction is een traditionele, Britse death metal band. Niet overdreven snel, maar lomp, dreigend, en alles platwalsend. Het nummer Dark is the Season, van hun gelijknamige E.P. uit 1992, is een subliem voorbeeld van hoe mooi deze muziek kan zijn wanneer goed uitgevoerd.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Volgende