De 50 beste Science Fiction TV series

Het maken van een degelijk cultureel kunstmagazine in het Nederlandse omroepbestel blijkt allerminst een sinecure te zijn. Afgelopen week werd definitief besloten om het zieltogende TV3 van de buis te halen om in het nieuwe format van NPS Arena verplaatst te worden naar zondagmiddag half twee. Geen hond die dan kijkt natuurlijk, maar op dat tijdstip kan men zich er nauwelijks een buil aan vallen. TV3 had een slechte start, werd al snel neergesabeld door de pers en verdween sneller dan verwacht van de televisie. Bij de terugkeer na de zomer begon het aardig, maar al snel zakte het weer hopeloos in. In de drang om meer kijkcijfers te halen werden gasten binnengehaald die het tij zouden moeten keren, maar ook bij de NPS zal men zich toch achter de oren hebben moeten krabben, toen men André van Duin in de uitzending haalde. Ik wil hier geen discussie starten over de inhoud van het begrip cultuur en ook geen onderscheid maken tussen hoge en lage cultuur, maar men zal het met mij eens zijn dat dat soort figuren eerder thuis horen bij de Tros of Rtl 4.

R.A.M. is dit seizoen eveneens in formule gewijzigd waarbij men afwisselend Arnon Grunberg, een magazine, een special en besprekingen aan bod laat komen. Ik moet eerlijk toegeven dat R.A.M. vorig jaar met de komst van Grunberg minder interessant werd en dat het de jaren daarvoor, ondanks het gestuntel van de presentatoren Pieter Bouman en George van Houts, gevarieerder was. Wat dat betreft is deze wijziging nog niet zo’n slechte evenals het verschuiven naar de late avond zodat in cultuur geïnteresseerden nu ook ongestoord voetbal kunnen kijken (en zelfs tot een uur of negen tegenwoordig!). Grunberg ging vorige week op zoek naar het kijkcijferkonijn, hetgeen hilarische televisie opleverde waarbij Grunberg in een soort martelapparaat steeds roder aanliep als gevolg van de dalende kijkcijfers. Grunberg’s zoektocht leverde een kijkcijfer van 67.000 op, waardoor zijn exercitie niet leek te zijn geslaagd, aangezien het gemiddelde 100.000 kijkers was. Terecht werd opgemerkt dat het niet het doel van programma’s als R.A.M. is, om het grote publiek te bereiken.

In de bijlage van Het Financieele Dagblad staat vandaag een special over mensen die Nederland definitief verlaten en rust zoeken in het buitenland. Martijn en Lianne gaan bijvoorbeeld naar Australië, en hebben zich anderhalf jaar op de emigratie voorbereid. Toch weet Martijn niet dat ze in Australië het metrisch systeem hanteren en hebben de beide avonturiers nog geen baan, huis of auto. Martijn: “Ik heb geen idee hoe het land eruit ziet”. Zijn vriendin heeft hem verteld dat er heel veel strand is in Australië.
Wat heeft Martijn aan voorbereiding gedaan eigenlijk? Foster’s gedronken?

Slate’s Seth Stevenson pakt het beter aan. De Amerikaan is, na een bezoek aan Amsterdam, vol lof over Nederland en wil hier komen wonen. Sterker nog, hij is verliefd. Dat kan haast niet anders:

They live much better here. They carve out cozy, delightful moments anywhere they can find them. They bring their families on candlelit, nighttime boat rides through the canals. They chat with their friends at outdoor cafes as the sun sets. They leave work by 6 every evening. And these are not special, once-in-a-blue-moon treats. This is how they live, all the time.

Update: Een vraag aan de lezers van Sargasso: Waarom emigreert u niet?