Weapons of mass distraction

Op 12 juli 2007 werden in Bagdad 12 burgers, waaronder een medewerker en een fotograaf van Reuters doodgeschoten door een Amerikaanse Apache helikopter. Vanwege de betrokkenheid van Reuters personeel werd dit een beetje nieuws en gaf het Pentagon een verklaring af over de toedracht van de gebeurtenissen. Er zouden 9 'opstandelingen' en 2 burgers zijn omgekomen (de Reuters medewerkers). Daarmee leek de zaak afgedaan. Reuters probeerde nog een onderzoek te laten instellen naar de toedracht van de schietpartij maar dat werd door de Amerikaanse overheid niet toegestaan. Ook een formeel verzoek tot toegang tot de videobeelden van de Apache helikopter en de audio van de communicatie tussen de bemanning en grondtroepen werd geweigerd. Destijds was het een minuscuul radar blipje dat snel vergeten werd. Er waren al meer dan 100 journalisten omgekomen in Irak sinds maart 2003 en naar schatting zo'n 700.000 tot ruim 1.3 miljoen burgers (het Amerikaanse leger acht het niet nodig exact bij te houden hoeveel – 'we don't do bodycounts'). Bijna drie jaar later kreeg de gebeurtenis alsnog wereldwijde bekendheid door het online vrijgeven van 38 minuten video gemaakt vanuit de Apache die op de bewuste dag had geschoten. De ingekorte versie op Youtube is inmiddels ruim 6 miljoen keer bekeken. Voor recente Balkenende stemmers hier de volledige 38 minuten versie. Allerlei ondersteunende informatie is te vinden op collateralmurder.com. Op Nederland 1 Mocht Rop Gonggrijp de video voor Jeroen Pauw (Witteman was ziek) komen toelichten. Pauw sloot het item af met de onsterfelijke woorden 'tja, het blijft een mooi verhaal'. Voormalig Stafchef Generaal Hans Couzy noemde een dag eerder de actie een oorlogsmidaad.

Foto: Eric Heupel (cc)

Weekendquote | Leg me dat eens uit

Davids is inconsistent. Je kunt niet enerzijds beweren dat Nederland geen eigen informatiepositie had en anderzijds het kabinet verwijten dat je met de informatie van die diensten te weinig rekening hebt gehouden. Commissie-Davids, leg me dat eens uit.

Jaap de Hoop Scheffer verdedigt zichzelf in de Volkskrant (papieren editie voor hele interview)

De zin is typerend voor zijn verdediging. Een typische technocraat die redeneert vanuit politieke onderhandelingen, machtsverhoudingen, consensus, dekken van ambtenaren en partijgenoten en zijn eigen positie.
Op geen enkel moment is iets van ethiek of moraal te bespeuren. Droog redenerend een oorlog in gaan waarin honderdduizenden doden vallen. Het kiezen voor een oorlog, het meest zware instrument dat een staat ter beschikking staat. Kiezen voor het instrument oorlog waarvan je hoopt dat je zelf nooit door een lichtzinnige of machtswellustige beslissing zelf het slachtoffer wordt. En nog steeds geen spijt.
Maar goed, dat zijn we van de Christenen van het CDA wel gewend.

Als we dan toch om uitleg vragen, beste heer de Hoop Scheffer, leg dan het volgende eens uit:
– Waarom stelt u niet alleen “Atlantisch” maar ook “Europees” gedacht te hebben, maar heeft u op geen enkele wijze de positie van Duitsland en Frankrijk serieus genomen?
– Waarom stelt u dat pas later bekend was dat er geen massavernietigingswapens waren terwijl al vanaf 2002 duidelijk was dat er door Blair, Cheney en Bush alleen maar met suggestie gewerkt werd en dat het verhaal van Powell begin 2003 direct onderuit gehaald werd? Waarom waren de woorden van leiders en inlichtingendiensten op afstand wel “waar” en de woorden van de VN-inspecteurs ter plaatse die keer op keer verklaarden dat op geen enkele plaats iets gevonden werd, niet “waar”?
– Waarom heeft u indertijd niet gevraagd om een inval in Noord-Korea, Iran, Egypte, Syrië of Libië? Als uw enige argument is dat een boze en schadelijke dictator weg moet, waarom gold dat dan alleen voor Irak?

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Eric Heupel (cc)

Regeren is terugkijken

9 Februari jl. heeft het Kabinet in een brief aan de TK gereageerd op het rapport van de commissie-Davids, betreffende de besluitvorming rond de politieke steun die Nederland heeft verleend aan de Amerikaans/Britse inval in dat land in 2003. Hachje gered, zo laat het zich aanzien, maar het Kabinet heeft zich ook enigszins klemgezet en zich beleidsruimte ontnomen.

De commissie heeft geconstateerd dat er sprake was van een ontoereikende volkenrechtelijk mandaat voor deze inval, hetgeen het Kabinet in genoemde brief (het duurde wel even) bevestigt: “(…) aanvaardt het kabinet dat voor een dergelijk optreden een adequater volkenrechtelijk mandaat nodig zou zijn geweest“.
In deze brief wordt ook een opmerking gemaakt voor situaties “waarin geen overeenstemming kan worden bereikt over een resolutie in de Veiligheidsraad, maar waarbij in de internationale gemeenschap een breed gedragen gevoelen bestaat dat militair optreden legitiem is.” Daarover wordt het volgende geschreven: “De manier waarop dit kabinet in de toekomst met dit soort situaties wil omgaan, is vastgelegd in de brief van 22 juni 2007. Zoals daarin staat, kunnen zich situaties voordoen waarin geen overeenstemming kan worden bereikt over een resolutie in de Veiligheidsraad, maar waarbij in de internationale gemeenschap een breed gedragen gevoelen bestaat dat militair optreden legitiem is. In de brief wordt beschreven dat deze situaties zich kunnen voordoen in geval van een (dreigende) humanitaire ramp, met inbegrip van genocide, ingeval van evacuatie van eigen onderdanen, en op verzoek van het desbetreffende land. Zoals bekend is zelfverdediging ook een volkenrechtelijk gelegitimeerde grondslag.”
De vraag is: ‘gaat dit werken’; voldoet een dergelijke aanpak? Ik betwijfel dat.

Aan deze benadering van het Kabinet ligt klaarblijkelijk de veronderstelling ten grondslag dat over het algemeen een zekere internationale overeenstemming bestaat over het Volkenrecht en de toepassing daarvan. Echter onze internationale (rechts-)orde is in toenemend mate onderhevig aan erosie en verliest steeds meer draagvlak. Iran daagt – met de voortzetting van haar verrijkingsactiviteiten (naar eigen zeggen voor vreedzame doeleinden) – voortdurend de internationale gemeenschap uit en voelt zich daarbij gesterkt door verschillende landen. Uit de discussies over nieuwe sancties tegen Iran blijkt dat bijvoorbeeld China en Brazilië die sancties niet zo nodig achten. Niet de eerste-de-besten. China kan in de Veiligheidsraad eenvoudig een veto uitspreken. Dat is lastig en kan tot een ‘bekende’ patstelling leiden.

Foto: Eric Heupel (cc)

het Saillant | Reactie van het kabinet schreeuwt om politieke consequenties

SaillantLOGO
Het kabinet dient haar conclusies te trekken en op te stappen, ook al is dit voor de twee grootste regeringspartijen electoraal onwenselijk. En als ze zelf niet opstappen dan dient er een motie van wantrouwen te komen, gesteund door de volledige Kamer.

De vanmiddag naar de Tweede Kamer gestuurde reactie van het kabinet onderschrijft de belangrijkste conclusies van de commissie Davids, daarom is er nog maar één conclusie mogelijk: opstappen. Als zelfs het toegeven dat de Kamer niet goed is ingelicht in een kwestie van oorlog en vrede geen reden meer is om zelf je conclusies te trekken, wat is dat dan nog wel? Vooral Balkenende doet me hierin denken aan een hedendaagse Raskolnikov, waarbij ik hoop dat ook hij verscheurd wordt morele dilemma’s en uiteindelijk wroeging.

De Kamer moet vooral bij de lessons learned deze zeer opmerkelijke geleerde les goed tot zich door laten dringen. De eerste les die nu geleerd is, had dit kabinet namelijk al geleerd toen het huidige kabinet gevormd werd. En die les luidt:

In het coalitieakkoord dat ten grondslag ligt aan het huidige kabinet is bepaald dat een adequaat volkenrechtelijk mandaat is vereist bij deelname aan een missie met Nederlandse militairen. Het kabinet bevestigt expliciet dat dit ook geldt voor het geven van politieke steun door Nederland in situaties dat andere landen vergelijkbare missies ondernemen.”

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Eric Heupel (cc)

Quote van de Dag: Inzichten van nu

“Als je met de inzichten van nu terug zou kijken, denk ik dat je het anders zou hebben gedaan.”

Aldus JP de MP, in antwoord op een vraag van Femke Halsema. Wat hij dan anders had gedaan blijft de vraag, aangezien de Commissie Davids juist constateerde dat de Kamer onvolledig is voorgelicht en er selectief naar informatie werd gezocht die het eigen standpunt versterkte.

Foto: Eric Heupel (cc)

Commissie Davids: Het GC-café is open!

GC-Café (plaatje: GeenCommentaar)

Op dit moment zijn de voorbereidingen in de Groen van Prinstererzaal in volle gang voor het debat dat zo gaat plaatsvinden tussen de commissie Davids en de commissie voor Buitenlandse Zaken. Ze zullen het vooral hebben over de werkwijze en de bevindingen van de commissie.

Wij van GeenCommentaar gooien de deuren van het café wagenwijd open en nodigen u uit voor een drankje tijdens de volgende aflevering van de soap die JP Balkenende-IV heet.

Het debat begint om half vijf, en duurt ongeveer tot half acht.

Update: Het debat is ook op het Politiek24-kanaal te volgen.

Foto: Eric Heupel (cc)

Spoeddebat 2.0 met virtuele wandelgangen

Afgelopen woensdagavond en nacht vond er een interessant spoeddebat plaats naar aanleiding van het rapport Davids. Het debat was niet interessant vanwege het onderwerp, want het ging niet over het onderwerp maar over een verkeerde uitspraak over het onderwerp. Het debat was ook niet interessant omdat er misschien politieke consequenties aan zouden zitten, want het was vooraf al duidelijk dat geen van de regeringspartijen belang had bij een breuk.
Waarom dan toch interessant?
Het debat was vooral interessant door wat u niet meekreeg op TV of via de live-feed van politiek24.

Stelt u zich een traditioneel debat voor. Alle kamerleden zitten in die zaal en af en toe gaan ze naar de wandelgangen. De communicatie is beperkt tot onderling gesmoes in de zaal zelf of wat uitgebreidere koehandel in de wandelgangen. Maar het is een grotendeels gesloten circuit. Er gaan wel beelden en geluiden uit, maar er komt niets in, of het moet komen via de fractiemedewerkers die af en toe elders wat informatie op doen.

Neem dan nu het debat van afgelopen woensdag. Het al vanaf het eerste moment dat het verlaat van start ging was er veel meer interactie dan gebruikelijk en dan zichtbaar.
Dat gebeurde voornamelijk, jawel, via Twitter.
De mensen die actief de kamerleden volgden, en in het bijzonder zij die door de kamerleden weer gevolgd worden, waren virtueel aanwezig in de wandelgangen. Acties en uitspraken in de kamer werden vooraf en tussentijds besproken, tussen kamerleden onderling en tussen kamerleden en hun volgers. De volgers werden ook sneller deelgenoot van informatie dan de mensen die het debat volgden.
Zo typte Boris vd Ham direct na ontvangst de brief van Balkenende over. Het duurde nog een kwartier voor die elders online stond.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Eric Heupel (cc)

Waar de oppositie vergat door te bijten

Het spoeddebat van gisteren leverde een hoop vuurwerk op, maar de coalitie had een hele dag besteed aan het vakkundig schoonvegen van hun straatje, dus ging er niemand onderuit. Maar terugkijkend op het geheel knagen er toch twee dingen. Dingen waar de premier zich niet eens uit hoefde te draaien omdat niemand hem erop wees.

Allereerst was er de kanttekening van van Walsum. Dit vormt de kern van de verdediging van de premier dat het volkenrechtelijk allemaal misschien wat [i]shaky[/i] was, maar dat er ook nog politieke factoren kunnen meespelen. Inmiddels heeft hij er de frase ‘met de kennis van toen’ aan toegevoegd, maar het verandert niks aan het gegeven dat zonder die kanttekening hij geen poot had om op te staan. Maar wat staat er nu op die ene zalmroze bladzijde (.pdf, pag.270)?

Allereerst het punt waar de premier ons zo graag aan herinnert: er spelen ook nog andere factoren dan volkenrecht:

“Volgens hem [van Walsum] dient een verantwoordelijke regering zich niet alleen door de regels van het volkenrecht maar ook door de eisen van de internationale politiek te laten leiden. Als de twee met elkaar in botsing komen ontstaat een dilemma, maar geen regering zal accepteren dat haar vitale politieke doelstellingen onder alle omstandigheden voor het volkenrecht zullen moeten wijken.”

Foto: Eric Heupel (cc)

Pers is verslaafd aan Wilders

De Nederlandse nieuwsuitzendingen hebben steeds minder tijd en zin om een ingewikkeld politiek nieuwsverhaal uit te leggen. Daarom zoomen ze in op Geert Wilders, die nooit te beroerd is om een urenlange kamerdiscussie in twee kraakheldere volzinnen te gieten. Of het nou ergens op slaat of niet.

Voor wie het heeft gemist: afgelopen nacht konden we eindelijk weer eens langer dan een paar minuten naar een kamerdebat kijken. En ook al bleek de kabinetcrisis allang begraven, de fractieleiders waren -ook na twaalf uur- nog fief genoeg om een felle discussie te houden over de verklaring van Balkenende over het Davids-rapport, de tweede verklaring, en of de eerste en tweede verklaring elkaar nou uitsloten. Hogere politiek, oordeelde verslaggever Mingele. Persoonlijk vond ik Hamer verrassend goed uit de hoek komen, maar ook Halsema, Kant en Rutte waren op dreef. Zelfs de beantwoording van de premier was scherp en zelfverzekerd (nu wel).

Jammer alleen van Geert Wilders, die -toen de discussie eigenlijk al voorbij was, en alles wel zo’n beetje gezegd- de dingen nog even bij de naam moest roepen.

Balkenende was volgens Wilders “door de pomp gegaan” (dat betekent gewoon dat hij van mening is veranderd. Wilders herhaalde het een keer of vijf), en hij begreep niet hoe deze premier die zo geschoffeerd werd door een coalitiepartner met de PvdA verder kon. Dit kabinet zou het jaar niet doorkomen, beloofde Wilders.

Lezen: De wereld vóór God, door Kees Alders

De wereld vóór God – Filosofie van de oudheid, geschreven door Kees Alders, op Sargasso beter bekend als Klokwerk, biedt een levendig en compleet overzicht van de filosofie van de oudheid, de filosofen van vóór het christendom. Geschikt voor de reeds gevorderde filosoof, maar ook zeker voor de ‘absolute beginner’.

In deze levendige en buitengewoon toegankelijke introductie in de filosofie ligt de nadruk op Griekse en Romeinse denkers. Bekende filosofen als Plato en Cicero passeren de revue, maar ook meer onbekende namen als Aristippos en Carneades komen uitgebreid aan bod.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Volgende