Morgen wordt Eberhard van der Laan de nieuwe burgemeester van Amsterdam. Hij zal niet zozeer een burgervader worden, als wel een veiligheidsbaas. De burgemeester van 2010 is namelijk vooral een sheriff. Moet de burger zijn burgervader vrezen? Volgens de laatste Justitiële Verkenningen van het WODC zal Van der Laan rekening moeten houden met twee ontwikkelingen die het ambt ingrijpend veranderen. Enerzijds is de burgemeester steeds meer afhankelijk geworden van de luimen van de gemeenteraad. Sinds 2000 zijn liefst vijftig burgemeesters opgestapt: velen daarvan waren populair bij de bevolking, maar raakten verstrikt in lokaal politiek geharrewar. De tweede ontwikkeling is voor de burger nog veel ingrijpender. De burgemeester ontwikkelt zich van herder van de gemeente en hoeder van de normen tot een handhaver en sluitstuk tegen verloedering, overlast en allerlei gezinsellende. Daarvoor zijn de bevoegdheden enorm uitgebreid. Een overzicht:
[qvdd]
Vingerafdrukken zeggen in het geheel niets over iemands persoonlijkheid, dus zijn ze niet persoonlijk.
Faalburgemeester Aleid Wolfsen (PvdA) van Utrecht laat blijken dat hij óók niets van privacy snapt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
[qvdd]
“Die geheimhoudingsplicht is er juist voor de vertrouwelijk- heid voor de kandidaten. De raadsleden behoren zich daaraan te houden, zeker als ze willen dat ook in de toekomst nog goede mensen blijven solliciteren.”
Waarnemend burgemeester Lodewijk Asscher doet aangifte van de schending van de geheimhouding tijdens de sollicitatie- procedure voor de nieuwe burgemeester van Amsterdam. Indirect doet hij dus aangifte tegen zijn eigen raadsleden, daar één van hen waarschijnlijk het lek is geweest.
[qvdd]
“Hier gaat de oppositie een nummer van maken. Zij heeft ontkend dat ze heeft gesolliciteerd. De bal ligt voor open doel.”
D66-fractievoorzitter voor Almere, Cocky Kuipers, ruikt onraad voor het gezag van Annemarie Jorritsma als burgemeester. Haar kandidatuur voor Amsterdam is de oorzaak. De reactie van de PVV, bij monde van woordvoerder Teun van Dijk, laat zich raden:
“Dit geeft het duidelijke beeld van een burgemeester die niet honderd procent voor haar stad gaat. [Ze heeft] ronduit gezegd niet in de running te zijn. Dat maakt haar onbetrouwbaar.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Een quote die te mooi is om te laten lopen, ook al is de Quote du Jour vandaag al geweest. D66 Amsterdam stapt uit de collegebesprekingen vanwege de benoeming van Lodewijk Asscher (PvdA) tot interim-burgemeester van de hoofdstad. De benoeming vond eenzijdig plaats terwijl begin deze week D66 nog aangaf samen met de PvdA het College van B&W te willen vormgeven. D66-leider Ageeth Telleman ligt het vertrek van D66 toe in een verklaring die pijnlijk herinnert aan hoe de PvdA in de Nacht van Van Thijn ooit democratisering van het gemeentebestuur afschoot:
“Het is schokkend om te merken dat de republiek Amsterdam kennelijk het eigendom is van de PvdA en dat de vorige burgemeester zijn opvolging op koninklijke wijze heeft doorgegeven. Dat Nederland, als enig land in Europa, nog steeds geen gekozen burgemeester heeft is te danken aan een vorige PvdA burgemeester, de heer Ed van Thijn, die als senator dit wetsvoorstel eigenhandig om zeep heeft geholpen”. (D66.nl)
Het is inderdaad teleurstellend dat de PvdA met haar recente move het vooroordeel van een regenteske partij te zijn weer eens waarmaakt. Dronken van de opiniepeilingen dacht men bij de PvdA hier wel mee weg te komen? Of stelt D66 zich een beetje aan en is dit geen valide reden voor het annuleren van collegebesprekingen?
[qvdd]
“Gedurende acht jaar regeringsverantwoordelijkheid (2002-2010) heeft het CDA een dure kans laten liggen om leiding te geven aan de noodzakelijke hervorming van onze (parlementaire) democratie. Als de schijn niet bedriegt, gaat het CDA hier bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen een hoge tol voor betalen.”
Aldus oud-CDA-voorzitter Marnix van Rij die treurt om het gebrek aan bestuurlijke vernieuwing tijdens Balkenende I t/m IV. Maar leert de neergang van D66 onder Thom de Graaf en wederopstanding onder Pechtold niet dat de Nederlandse kiezer helemaal niet zit te wachten op dit soort vernieuwingen?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“De discussie over een dergelijke regeling, hoe die ook afloopt, leidt altijd tot de vraag: moet dat nou, zo’n burgemeester die iets extra’s krijgt?”
Stefan Hulman, bijna ex-burgemeester van Den Helder, doet aan zelfreflectie bij Pauw en Witteman. Hij is niet zo handig bezig geweest, luidt zijn conclusie.
De komende gemeenteraadsverkiezingen zullen in elke gemeente een weerslag geven van de landelijke verhoudingen. Dit doet onrecht aan lokale politieke omstandigheden. Eens te meer levert dit een argument voor de gekozen burgemeester – directe burgemeestersverkiezingen zouden steeds vooral de lokale omstandigheden en conflicten weergeven, wat democratischer is. Bijvoorbeeld een plaatselijk debat tussen burgemeesterskandidaten, in de toekomst, over issues die in de Tweede Kamer spelen en die niets met hun gemeente te maken hebben, lijkt onwaarschijnlijk.
De situatie zoals hij nu is in Nederland, geeft in de praktijk een veel te sterke verwevenheid van landelijke en lokale politiek. Het stelsel, dat halverwege de negentiende eeuw werd ontworpen, houdt geen rekening met de kruisbestuiving van informatie waarmee de tegenwoordige communicatiemiddelen elke burger confronteren.
De noodzaak voor politieke partijen om jezelf landelijk in verkiezingstijd van de gemeenteraad te profileren schept allerlei oneigenlijke problemen én kansen. De verleiding wordt dan groot om verkiezingen op het ene podium te misbruiken voor politieke manoeuvres op het andere podium. Ook zonder je cynisch op te stellen kun je eenvoudig niet ontkennen dat de landelijke politieke situatie een hele grote invloed heeft op de lokale politiek. Vele burgers brengen zelfs hun stem uit zonder enige kennis van de problematiek van hun eigen gemeente.
In een breuk met de Nederlandse traditie zal de burgemeester in de toekomst het hoofd der gemeente dienen te worden. Hij zal meer bevoegdheden en verantwoordelijkheden dienen te krijgen, en dan natuurlijk rechtstreeks gekozen moeten worden. Dit omdat de stedelijke problemen eenvoudig te groot zullen worden, en het niet meer zal voldoen om de burgemeester slechts de traditionele eerste onder zijns gelijken te laten zijn – in een omgeving waarin iedereen de problemen probeert af te schuiven en, als je ermee wegkomt, de burgervader tot afvoerputje van alle problemen te maken.
In een opiniestuk in de Volkskrant beklaagt de burgemeester van Groningen, Peter Rehwinkel (PvdA), zich dat er wetsvoorstellen klaarliggen voor de nabije toekomst waarin die gezellige burgervader die de schakel vormt tussen gemeenteraad en bestuurscollege tot een straffende burgervader wordt, die belast wordt met preventief fouilleren, straat- en huisverboden uitdelen, woningen van drugsdealers afsluiten, toezicht houden met een woud van camera’s, en ga zo maar door.
Rehwinkel wijst er terecht op dat dit binnen de huidige regels een oneigenlijke last legt op de schouders van de burgervaders. Hij zou het liefst een beetje terugschipperen richting jaren vijftig (toen hijzelf nog niet geboren was). En de wetgever probeert een beetje richting toekomst te schipperen omdat er nu eenmaal grote stedelijke problemen zijn. Maar het zal allemaal niet genoeg zijn, er zal een burgemeester dienen te komen met meer bevoegdheden, eentje die met de vuist op tafel kan slaan, eentje die – on-Nederlands? – de baas is.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Eerst waren het de burgemeesters in oorlogstijd, die de shit over zich heen kregen. Nu zijn het de burgemeesters in crisistijd, die het zwaar te verduren hebben. Arme sloebers zijn het. Uitgerangeerde politici die de moeite nemen voor een hongerloontje te verhuizen naar een of ander gat, dat zit te schreeuwen om een krachtig bestuurder. Het is toch niet niks om Rotterdam te verruilen voor Den Helder, of Amsterdam voor Utrecht.
En dan zitten deze bestuurlijke ras-idealisten, die het burgervaderbloed genetisch door hun aderen voelen stromen, ook nog eens met de economische tegenwind. Verplicht verhuizen naar het ontwikkelingsgebied en ondertussen blijven zitten met onverkoopbare stulpjes in de stad van herkomst. Dan mogen ze toch wel verwachten dat de nieuwe werkgever te hulp schiet? Dat er wat creatief gedeclareerd wordt aan dubbele woonlasten…soi! Dat nota bene Binnenlandse Zaken zelf de wet oprekt en helemaal niet zo’n probleem heeft met het declareren van een paar duizendjes aan extra huisvestingkosten.
Aleid Wolfsen, toch al pech hebbend met een nieuw college plus VVD, betrekt een appartementje in het Utrechtse van slechts 1600 euro de maand, terwijl het onroerend goed in Amsterdam ook moet worden doorbetaald. Mag die dan ook even wat vangen en doordeclareren?…
We hebben het hier dus niet over miljoenenbonnussen, maar over een paar duizendjes in de pocket. Peanuts, als je nagaat dat deze jongens wel even met dubbele woonlasten, verhuis- en inrichtingskosten zitten. Dan zit je toch niet te wachten op krantenberichten, die je geldnood openlijk tentoon spreiden? Hulman werd in Den Helder geslachtofferd, louter omdat hij zijn karige loontje wat creatief wilde aanvullen. Het valt werkelijk niet mee: burgemeester te zijn in crisistijd.
Hoe zit het eigenlijk met Aboutaleb? Heeft die de woonzaken/declaraties wél goed voor elkaar? In Buitenhof oogde hij zondag, tijdens het functioneringsgeprek over honderd dagen Rotterdam, behoorlijk nerveus…..