De PVV wenst WIJ een gelukkig nieuwjaar

(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Wie wilde 'm niet hebben: de burgerschapskalender. Eén van de initiatieven verbonden aan het Handvest Burgerschap, de poging van het kabinet om de burger meer fatsoen bij te brengen. Minister Guusje ter Horst ziet het heilloze van de hele onderneming in. Tweede Kamerlid Ed Anker vindt dat verdrietig, zo liet hij optekenen in Trouw. De ChristenUnie is bezorgd dat het debat over goed burgerschap nu verstomd. En dat is maar goed ook. Minister Ter Horst heeft uitstekende redenen om te stoppen met het 'Handvest-project'. Ze is bang dat het te betuttelend is. En gelijk heeft ze daarin. Het is al vreemd dat de PvdA ooit akkoord is gegaan met zo'n plan. Geen breekpunt in een formatie natuurlijk, maar wel vooral heel erg onnodig. Immers het Handvest Burgerschap bestaat allang. Je kan het Contrat Social noemen, fatsoen of gewoon de wet. Die hoort immers iedereen te kennen.

(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Tja, het vuurwerkverbod. Arno Bonte en David Rietveld stelden het vorig jaar voor en konden rekenen op een heleboel bijval, en vooral ook een hele hoop afkeuring: betutteling, waar bemoeiden ze zich mee, neem ons niet een jaarlijks stukje lol af! Ikzelf bevond me toen stevig in die laatste groep. Ja, het is slecht voor het milieu, en ja, er vallen een paar slachtoffers, maar dat gebeurt ook in het verkeer.
Maar na een aantal discussies met mensen in mijn omgeving die voor zo’n verbod zijn kom ik er steeds meer achter dat ik eigenlijk helemaal geen echte argumenten heb voor mijn standpunt, anders dan een sentimenteel beroep op ’traditie’. Ja, het hoort erbij en ja, het is leuk, maar als je naar de cijfers rondom vuurwerkgebruik kijkt, dan schrik je flink.
Bijvoorbeeld, een groot deel van de slachtoffers van vuurwerk is omstander. Dat zijn dus mensen die niet zelf vuurwerk afsteken, maar die geraakt worden door andermans spul. Dat heeft niets te maken met eigen verantwoordelijkheid en voorzichtig doen, wat een verbod betuttelend zou maken.
Daarnaast is er de schade. Uiteraard is dat de directe schade van die door jeugd opgeblazen brievenbussen, maar ook ziekenhuisopnames, extra politieinzet en de niet direct zichtbare milieuverontreiniging. Een Groningse econoom schatte de totale schade op bijna 1 miljard. Dat is 16 keer meer dan de totale verkoop van vuurwerk!

En wat zijn we opeens weer daadkrachtig. De bodyscanner, tot voor kort hevig controversieel wegens de potentiële inbreuk op de privacy wordt er nu ‘in the heat of the moment’ even doorheen gejast. Of met deze scanner de privacy meer wordt geschaad dan met fouilleren, daar denken mensen verschillend over, en ook ik ben daar niet over uit. Daarom was er ook een debat gaande.
Het gaat me hier dan ook niet specifiek over de privacy-aspecten van de bodyscanner maar de manier hoe na dit soort calamiteiten alle rede in onze parlementariërs (en mensen in het algemeen) op slag lijkt verdwenen en ze opeens bereid zijn zonder gedegen overleg, en overhaast toch maatregelen te nemen.
Want is er nu opeens echt meer bekend waardoor we dit nu ineens moeten doen? Vooraf kenden we de beperkingen van ons systeem, en er zijn nu niet opeens andere beperkingen aan het licht gekomen. Daarnaast lijkt het grote falen hier niet geweest te zijn dat er geen bodyscanners waren, maar dat duidelijke signalen vooraf, zoals een telefoontje van de vader van de terrorist-wannabe, en zijn aanwezigheid als verdachte op een lijst* werden genegeerd.
Het hals over kop invoeren van de bodyscanner komt dan wel weer daadkrachtig over en zo wordt een privacydiscussie wel heel makkelijk geslachtofferd om indruk te maken op het electoraat.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)

GeenCommentaar (GC) heeft een nieuwe ‘prijs’ voor de politiek gelanceerd: de ‘Wim Bosboom-bokaal voor het meest rechtse, ongefundeerd onderbuikgevoel-vertolkende Kamerlid’. GC: “Het was bijzonder spannend. De Tweede Kamer heeft dit jaar weer erg zijn best gedaan rechts en bevooroordeeld uit de hoek te komen. Het was dan ook zeer moeilijk kiezen.” GC maakt vandaag bekend wie de winnaar is. U kunt verderop lezen wie de gelukkige in 2009 is geworden.
De volgens GeenCommentaar felbegeerde Wim Bosboom-bokaal is vernoemd naar TROS-programmamaker Wim Bosboom vanwege zijn uitspraken over de AOW. Bosboom noemde in een interview met Andries Knevel de AOW “een slecht systeem dat de socialisten hadden ingevoerd in hun euforie met de aardgasbaten en op kosten van de huidige generatie spaarzame belastingbetalers.”
En dan nu het spannende moment.
*tromgeroffel*
GeenCommentaar geeft de Wim Bosboom-bokaal 2009 voor meest rechtse, ongefundeerd onderbuikgevoel-vertolkende Kamerlid aan…:
Hero Brinkman.
Felicitaties aan de winnaar. Proost!
Indachtig de naamgever van de bokaal geven wij geen onderbouwde en beargumenteerde lezing over de winnaar van de Wim Bosboom-lokaal. Wij vinden dat Hero de prijs verdient, maar we laten in de traditie van de PVV de argumentatie over aan u zelf. Waarom verdient Hero de prijs?

“Kunnen jullie mij het telefoonnummer geven van Spielberg of George Clooney voor mijn gouden WAUW idee? Ik denk echt dat ik een super idee heb. Zeer actueel, realistisch en beangstigend. Niet zijnde een natuurrampenfilm. Hoor ik van jullie?”
Helaas ontvangt de redactie van GeenCommentaar nooit zulke interessante post. Meer van dit soort lezerspost van Nu.nl kun je hier lezen. Uiteraard kunt U zoals altijd ook terecht bij de lezersreacties van de Telegraaf, onderaan een internetartikel, bijvoorbeeld over ProRail. Het geeft een interessant kijkje in de Nederlandse ziel anno 2009.
Het was sowieso het jaar van de Nederlandse ziel, want hierop werd naar verluid op 30 april 2009 een aanslag gepleegd. Als iemand nog dacht dat Nederlanders onschuldig een feestje konden vieren, dan probeerden we in elk geval met bloembakken de schijn op te houden. Bloemen houden van mensen! Anderen waren dit jaar weer op zoek naar de Nederlandse ziel, omdat we 400 jaar geleden in een bootje naar toenmalig Nieuw Amsterdam voeren.
Geen land dat op tien jaar zo’n mentaliteitsbocht maakte als Nederland? Of is de mening van Vrij Nederland’s mensendokter meer waar:
“Wat opborrelt in de mens moet snel naar buiten, daaraan moet lucht gegeven worden. In Nederland anno 2009 is de vrijheid gelokaliseerd in het maag- darmkanaal. Ach, misschien is het nooit anders geweest.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.

“In een bodyscan kun je iemand echt niet herkennen.”
Aldus VVD-Tweede Kamerlid Fred Teeven die het plan van het kabinet steunt om op Schiphol de bodyscan in te voeren voor alle reizigers naar Amerika. Een parlementaire meerderheid van VVD-PvdA-CDA is al voorstander, maar een meerderheid van het Europees Parlement stemde in oktober 2008 nog tegen. Heeft u vertrouwen in de privacywaarborgen of laat u sowieso graag lichaamsvormen zien voor de veiligheid?

“Ten aanzien van de onderwerpen toezicht en zeggenschap is het afgelopen jaar nauwelijks vooruitgang geboekt. Bij Aegon, Akzo Nobel, Draka, Heineken, ING, SNS Reaal en Vopak blijken commissarissen niet onafhankelijk genoeg. En bij tien procent van de bedrijven heeft de aandeelhouder geen rechtstreekse zeggenschap in de onderneming.”
De Vereniging van Effectenbezitters (VEB) maakt de balans op voor 2008. Ze komen tot de conclusie dat het de crisis is die bedrijven noopt om de gedragscode voor beursgenoteerde bedrijven, de code Tabaksblat, meer na te leven. Die code draait in het kort om verantwoording, transparantie en versterking van de zeggenschap en bescherming van aandeelhouders.
Erg van harte gaat de naleving van de code niet. Instellingen die hun bonusbeleid inbinden blijken dat te doen omdat de overheid druk op ze uitoefent. Niet de onzichtbare hand, maar de overheid brengt verandering teweeg. Of zoals de VEB het koeltjes uitdrukt:
“Wat betreft de naleving van best practice bepalingen over beloningen is een kleine verbetering te constateren. Dit komt hoofdzakelijk doordat bij de financiële instellingen die door kapitaalsinjecties van de Nederlandse Staat overeind zijn gebleven, over 2008 geen variabele beloningen zijn uitgekeerd. ING, Aegon en SNS Reaal konden op dit punt dus überhaupt niet afwijken van de Code.”

(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)

(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)

(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.