WRR: schaf ontslagvergoeding af

Zul je net zien. Treed ik na jaren aarzelen eindelijk toe tot het keurkorps van GeenCommentaar, verklaren deskundigen het einde van de piek in weblog-land. De klad komt erin, voorspelt het Amerikaanse bedrijf Gartner, na 2007 (NRC Next, 29-12-2006, pag. 25). Eind dit jaar zijn er honderdmiljoen weblogs online en daarna zal het aantal weer afnemen. Omdat niemand ze nog leest. En dat ligt niet alleen aan het aanbod, maar ook aan de kwaliteit, aldus een woordvoerder van Gartner.

Alleen de goede weblogs zullen overleven: natuurlijke selectie in zijn ware vorm. Geldt dat ook voor GeenCommentaar? Dit sympathieke podium van die-harders en andere enthousiastelingen? Moeilijk te voorspellen. Maar daarover zo meer.

Ik treed dus aan tot de vaste schrijversgroep, een maand nadat bekend is geworden dat het fenomeen waartoe Geen Commentaar behoort over zijn hoogtepunt heen is. En dit alles terwijl ik eigenlijk een hekel heb aan weblogs. Ik vind het een onbetrouwbaar medium, levend gehouden door narcisten die hun stem graag willen laten horen. Wat dat betreft een product van zijn tijd: iedereen heeft tegenwoordig overal een mening over, en dat moet zoveel mogelijk uitgedragen worden. Ook als het niet klopt.

Onbetrouwbaar, vraagt u zich af? Het ene weblog is het andere weblog niet, ik weet het, maar drie weken terug illustreerde GeenStijl andermaal waarom ik er zo moeilijk mee uit de voeten kan. Felix Meurders werd dood verklaard, omdat hij in zijn programma De Leugen Regeert had geciteerd uit een rapport waarin stond dat slechts 21 procent van de jongeren Geen Stijl betrouwbaar vond. Dood verklaard, bij wijze van grap. Wat een humor! Meurders verloor in 1992 zijn vrouw (Volkskrant Magazine, 19 november 2005, pag. 25 ev).

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een column van Sus Antigoon, die het via de mail inzond.

Waarom zou je God willen spelen, als je hem ook kan zijn? Zou het ego, dat ergens echt wel verborgen zit in André Rouvoet, in opstand komen tegen zijn eigen achterban? ?André Rouvoet moet geen minister worden, maar in de Tweede Kamer blijven.? Dat zegt de ChristenUnie bij monde van voorzitter Peter Blokhuis. Natuurlijk ambieert Rouvout de glorie van de scheiding van kerk en staat met een ministerspost. Al was het maar tot de eerstvolgende verkiezingen of het aanstaande politieke debacle. André ruikt even aan de goddelijke glorie, aan het hemelse encore van zijn politieke loopbaan. Natuurlijk mijmert de man heimelijk over een ministerspost! Dit toegeven? Natuurlijk niet. Maar het kloppend hart van de ChristenUnie tikt nu als de hand van Maradonna on speed tegen de onderkant van het fractiebureautje. Wat de uitkomst ook zal wezen, de stem van het volk of de wil van het ego, Rouvoet laat Gods water over Gods akkers vloeien. Ook al bedruipt hij zijn heilige manifest, deel één óf twee. Ook al druipt hij na over het bruingekafte ?Latent Feminisme voor Dummies van Tineke Huizinga-Heringa?voor even, heel even was André Rouvoet God. En dat is iets wat je zelfs door Andries Knevel niet laat ontnemen.