De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Dead Can Dance valt lastig in een muziekstroming onder te brengen.
De in 1981 opgerichte band rond het Australische koppel Lisa Gerrard en Brendan Perry verbindt moeiteloos muzikale elementen uit de vier windrichtingen en diverse tijdperken.
Bovenstaande clip komt van de DVD en bijbehorende plaat Toward the Within.
Jaja, Riders on the Storm, Light my Fire en zelfs People are Strange komen nog wel eens voorbij op de radio, maar wist u dat The Doors veel meer te bieden hadden?
Ik kwam Crystal Ship destijds tegen op een schandelijk ondergewaardeerd coveralbum van Duran Duran, en was meteen verkocht.
Roger Waters en David Gilmour spelen Comfortably Numb tijdens The Wall Tour van Roger Waters. Na een pauze van 20 jaar komt vandaag het nieuwe (laatste?) album The Endless River van Pink Floyd uit met hoofdzakelijk instrumentele nummers die nog ‘op de plank’ lagen.
Een tour gaat er niet meer komen. Enerzijds misschien terecht, anderzijds ook jammer: De Kuip. 1994. Ik zou het nog best eens een keer mee willen maken.
U kent Patti Smith waarschijnlijk beter dan u denkt. Wie herkent ‘Because the Night‘ niet, dat ze samen met Bruce Springsteen schreef?
De inmiddels 67-jarige ‘hogepriesteres van de punk’ geldt als een van de invloedrijkste artiesten in de rockmuziek. Nummers als ‘Pissing in a River’ weten echter ook een jonger publiek aan te spreken:
Alan Wilder was jarenlang toetsenist bij New Wave band Depeche Mode. In 1995 verliet hij de groep om zich geheel aan zijn muziekproject Recoil te wijden.
Op het album Liquid werkt hij onder meer samen met spoken word-artieste Nichole Blackman. Dat levert duistere, sensuele en ritmisch meeslepende nummers op.
Van hetzelfde album, ook met Blackman, is het nummer ‘Breath Control’, over een vrouw die het machtsspel van het sadomasochisme ontdekt:
Mike Patton, die u wellicht nog kent van Faith No More, heeft inmiddels meer muzikale projecten achter de rug dan menig bandje überhaupt platen uit heeft gebracht.
Hier vinden we hem tussen het ensemble Tomahawk, in een revenge story die vervolgens werd geanimeerd door Andrei Bakhurin.
Iran is een groot land waar, naast de Perzen, allerlei etnische minderheden leven: Turkmenen, Arabieren, Koerden en diverse stammen, die voor een deel hun aloude nomadische levenswijze bewaren. Er zijn verschillende folkloristische bands die zich laten inspireren door de tribale muziek, zoals Rastak. Het lied gaat over de regen en is gezongen in de taal van de Loeren, een groep die woont in het Zagrosgebergte.
Via Dead Man’s Bones kwam ik het platenlabel Anti op het spoor, dat een actief youtubekanaal bijhoudt, met allerlei artiesten die allesbehalve mainstream zijn, maar desondanks of misschien wel juist vandaar retegoed.
Zo is daar deze Glen Hansard, die naast solo ook optreedt met Markéta Irglová onder de naam ‘The Swell Season’:
“East is East and West is West, and never the twain shall meet”, schreef Kipling, maar de Frans-Libanese jazztrompettist Ibrahim Maalouf bewijst dat niet enkel de krijgsgeest in staat is diverse culturen bijeen te brengen.
Hierboven horen we hoe Maalouf een Duitse big band laat swingen op Arabische en Cubaanse melodieën.
Maalouf is in Frankrijk al jaren wereldberoemd en raakte enkele jaren geleden ook in Nederland bij een breder publiek bekend door een optreden in De Wereld Draait Door, waar hij True Sorry speelde.
Pedro Javier Gonzalez is een flamencogitarist die net zo makkelijk met BB King op het podium staat als met Paco de Lucia of een filharmonisch orkest. In bovenstaande video brengt hij Sultans of Swing terug tot zijn essentie.
Om nog maar even in griezelsferen te blijven: in 1979 maakte de Britse post-punkband Bauhaus hun debuut met ‘Bela Lugosi’s Dead’, een ode aan de acteur die Graaf Dracula in 1931 het imago voorzag zoals we dat allemaal kennen: chic, gesoigneerd, charmant en mysterieus.
Bela Lugosi’s Dead wordt algemeen beschouwd als de oorspronkelijke gothic rock plaat.
Ooit, lang voordat Peter Gabriel bekend werd met nummers als ‘Sledgehammer’ en ‘Solsbury Hill’ en Genesis pophits scoorde met ‘Land of Confusion’ en ‘I Can’t Dance’, was Genesis een progressieve rockband met Gabriel als frontman en Phil Collins op drum.
De sets waren net zo magisch en sprookjesachtig als de nummers, en Gabriel verkleedde zich tijdens optredens in een aantal buitenissige figuren, die ongetwijfeld op symbolische wijze karakters uit de liedjes of iets anders geheimzinnigs moesten verbeelden.