De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Meie Mees is heel groot in Estland. Daarbuiten niet. Na het bekijken van bovenstaand clipje snapt u waarom ze in Nederland ook niet veel verder zullen komen dan de vrijdagavond op Sargasso.
Jaren tachtig synth en bijbehorende clipjes worden nog steeds gemaakt, getuige dit fijne werkje van Glass Candy uit Portland, Oregon. Mocht u nou denken ‘meer meer meer’, dan moet u zijn bij het Italians do it Better label.
Gewoon omdat-ie nog nooit op Sargasso geweest is: Seasick Steve speelt een potje blues.
Toen ik deze zomer station Berlin Alexanderplatz wilde verlaten, waren bovenstaande mannen bezig met hun voorbereidingen. Ik wilde snel doorlopen, want accordeon is niet helemaal mijn ding. Tot ze ineens een stuk uit de Vier Jaargetijden eruit gooiden alsof ze met een heel orkest waren. Ik gaf ze twee euro en liep met een brede grijns de druilerige stad in.
Jameszoo is een Nederlandse dj die het experiment niet schuwt. Als u de muziek niet trekt, is er altijd nog een intrigerend clipje.
In het nummer Needing/Getting laat de band OK Go zien hoe ze met een rijdende auto en langs een route opgestelde attributen muziek maken.
Het roch-duo Jack White en Meg White vormden The White Stripes. Hun grootste hit was Seven Nation Army uit 2003 van het album Elephant.
Sam the Sham had met zijn band The Pharaos een aantal bescheiden hits in de sixties, waarvan Wooly Bully de grootste was. Sam treedt nog af en toe op.
Toepasselijk op het nieuws van afgelopen week? Linkin Park met Wretches and Kings van hun album A Thousand Suns:
To save face / how low can you go
Talk a lot of game but yet you don’t know
Static on the way / make us all say whoa
The people up top push the people down low
Get down
And obey every word
Als één van de eersten bracht Dog Eat Dog een mix van metal en hip-hop muziek. Who’s the King van hun album All Boro Kings.
Why get along with the cops, they beat ya like a dog
Is dit misschien een begrijpelijke reactie op eerder nieuws van vandaag?
Met een ZZ-Top baard en een stemgeluid dat vaag aan Tom Waits doet denken, betrad Ben Caplan een paar jaar geleden het muziekale toneel. Stranger komt van zijn eerste (en tot nu toe enige) album In the Time of Great Remembering.
Jean-Yves Prieur speelde in diverse Franse punkgroepen voordat hij onder de naam Kid Loco platen begon te maken. Naast muziekant is hij ook DJ en producer. “Stupidity and the Foxy Lady” komt van zijn laatste album “Confessions of a Belladonna Eater”.