De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Een dwarsfluit als fallussymbool! Na Jethro Tull kun je nooit meer hetzelfde naar Berdien Stenberg luisteren. De Britse progressieve rockband ontwikkelde zich in de jaren zeventig en tachtig van folk naar hardrock.
Luister ook eens naar: Dr Bogenbroom; The Whistler; Acres Wild; of Rare and precious chain.
Eigenlijk vind ik het Canadese rockbandje Metric helemaal niet zo goed. Ze zijn op hun sterkst als ze andere artiesten coveren. Maar dit nummer blijft op de een of andere manier in het hoofd steken.
De akoestische versie mag er ook zijn.
Omdat je geen recht kunt doen aan natuurfenomeen Nina Hagen, hier de volledige televisieregistratie van haar concert in de Westfalenhalle in 1978. Hagen is hier op de top van haar kunnen, tussen de musici die later de band Spliff zouden vormen.
Dat Radiohead prima geschikt is voor jazzarangementen, bewijst The Bad Plus ook al, maar het Brad Mehldau Trio weet de fusie tot grote hoogten te doen stijgen.
Dit is hun cover van ‘Knives Out’:
The Bad Plus is een jazztrio uit Minneapolis, dat naast eigen werk ook jazzcovers doet van bands en artiesten zo uiteenlopend als Nirvana, Black Sabbath, Blondie en Tears for Fears.
Brian Setzer van de Stray Cats heeft een nieuw album uit – en het klinkt nog precies hetzelfde als dertig jaar geleden.
Sammy Davis jr. (1925-1990) had een lange, roemruchte carrière als zanger, danser, acteur en entertainer.
Als deel van het Rat Pack trad hij vaak met Sinatra en kornuiten op in Las Vegas. Niet slecht voor een jochie uit Harlem, begonnen in Vaudevilleshows met zijn vader.
Hier vertelt hij over wat ‘Mr. Bojangles’ (van countryzanger Jerry Jeff Walker), over een aan lager wal geraakte tapdanser, voor hem betekent. Dat hoor je er in deze uitvoering – een jaar voor zijn dood – wel in terug.
Recuerdos de la Alhambra is een waanzinnig moeilijk gitaarstuk van Francisco Tarrega uit 1896, al klinkt het bedrieglijk eenvoudig. Alle groten laten graag horen dat ze het beheersen. Bovenstaande versie is van Narciso Yepes. Deze versie van Kim Chung mag er ook zijn, mede vanwege de betere opnamekwaliteit.
Jam & Spoon was een Duits producersduo dat aan het begin van de jaren negentig standaard eurodance fabriekte. Dat Right in the Night niettemin beter blijft hangen dan andere heeft allicht te maken met het feit dat de melodie gejat is van Asturias.
Apache kent u allicht van The Shadows, maar deze versie uit 1977 van de Tommy Seebach Band mag er ook zijn.
Het bijzondere aan het album We Go Home van Adam Cohen (ja, de zoon van) is dat hij de nummers heeft opgenomen in de huizen waarin hij is opgegroeid.