Europa staat aan de vooravond van 'een enorme financiële instorting' stelt Scott Minerd, CIO van de Amerikaanse investeringsbank Guggenheim Partners. Nu kan je zeggen dat deze Amerikaan zich met zijn eigen zaken moet bemoeien. Want met het verhogen van het schuldenplafond schuift de Verenigde Staten de problemen alleen maar voor zich uit. Extra schuld is nu mogelijk, dus kan het piramidespelletje in de VS nog even doorgaan. Toch ziet het er (ook) niet goed uit voor Europa. Vandaag kelderden de Europese beurzen in Londen, Parijs en Frankfurt omdat beleggers zich zorgen maken over de situatie in Spanje en Italië. Waarschijnlijk zal de Europese Unie het rampenfonds moeten vergroten omdat het huidige bedrag van 440 miljard euro niet genoeg is om ook de Spaanse en Italiaanse economie te redden. Ondertussen vluchten beleggers in goud. Vermogensbeheerde Keijser Capital ziet daarom 'puur technisch gezien' ruimte voor goudprijs om verder te stijgen tot 1.700 dollar. Slimme beleggers maken gebruik van de korte perioden van hoop veroorzaakt door nieuwe reddingsplannen uit Washington en Brussel. Bij hoop op een oplossing van de schuldencrisis daalt de goudprijs kort, wie dan instapt kan enkele dagen later cashen als de hoop alweer vervlogen is en de goudprijs verder omhoog schiet. Leugens zijn goed voor goud: de stijging regeert, en dalingen zijn correcties in dit proces. En zo beweegt het kapitalistische systeem aan beide kanten van de Atlantische Oceaan zichzelf onherroepelijk naar de afgrond. Hoe na de 'enorme financiële instorting' het brood op de plank komt is vooralsnog een raadsel. Recepten voor een smakelijke bereiding van goudstaven zijn daarom van harte welkom in comments.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Vorig weekend was ik voor een serie reportages in de Centraal-Mexicaanse deelstaat Michoacán. Ik bezocht er het plaatsje Cherán, schitterend gelegen tussen de bergen. Maar Cherán is geen toeristenplaatsje. Afgelopen april gooiden de bewoners de burgemeester en de lokale politie de stad uit en besloten een comité van zelfbestuur op te richten. Dit omdat de bosrijke omgeving van Cherán de laatste jaren op grote schaal wordt vernietigd door de lokale criminele groep La Familia Michoacana. Deze wat bizarre, quasi-religieuze drugsbende heeft zich recentelijk toegelegd op de illegale houtkap, met alle gevolgen van dien.
De gemeente Cherán is 270 vierkante kilometer groot, ongeveer zo groot als Bonaire. 80 procent van alle bossen in de omgeving zijn sinds 2008 door La Familiaweggekapt. In een gemeenschap als Cherán, waar het bos van levensbelang is, heeft dat dramatische gevolgen: bodemerosie brengt de watervoorziening in gevaar, flora en fauna worden vernietigd en doordat de houtkappers niet ongewapend op pad gaan, zijn er sinds april zo’n tien doden gevallen in gevechten met woedende bewoners van Cherám.
Outbranching
Behalve door middel van houtkap terroriseert La Familia de gemeenschap al langer, vooral door ontvoeringen (met gemiddeld 15.000 euro losgeld een lucratieve bezigheid) en door lokale bedrijfjes af te persen. De Cheranos beschuldigen de burgemeester en politie ervan door La Familia te zijn omgekocht en de bad guys ruim baan te geven. Nu wordt alle toegang tot Cherán streng gecontroleerd door gemaskerde locals die geïmproviseerde controleposten op de toegangswegen hebben opgezet. Met van de politie in beslag genomen wapens patrouilleren de Cheranos de omliggende heuvels, waakzaam voor indringers die willen blijven kappen.
Wil je onderwijzer worden, taxichauffeur of kroegbaas? Dan wordt je hele verleden doorgelicht. Een vlekje en je kan het vergeten. Alleen al voor de VOG 500.000 keer per jaar.
Maar als je de wapenexport in wilt, u weet wel, handel in spullen waarmee regimes mensen onderdrukken en/of doden, dan is een vlekje in het verleden geen bezwaar. Sterker nog, ze gaan helemaal niet op zoek naar vlekjes, laat staan veroordelingen of iets dergelijks. Dat is immers handel, en handel is heilig in Nederland. Alle morele en ethische afwegingen gaan overboord als het om handel gaat.
Dus ook in het geval van de wapenexporteur die een nieuwe vergunning aanvroeg terwijl er nog een strafzaak vanwege drugshandel tegen hem liep, was er geen bezwaar. In mei bracht Spitsnieuws een artikel over deze zaak. Jasper van Dijk (SP) stelde kamervragen en kreeg bovenstaande als antwoord (zie ook pag 4/5 van de pdf versie papieren editie). Lekker land leven we toch in.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Iliass El Hadioui, Hoe de straat de school binnendringt, uitg. Van Gennep, juli 2011, prijs €14,95, 144 blz., ISBN 9 78 94 61 64 04 44
Veel mensen vinden de grootstedelijke straatcultuur charmant. Kenmerken als kleding en taal worden vaak geïmiteerd, en niet alleen door jongeren. Een beetje flirten met de straatcultuur is ook bij volwassenen bon ton.
Uit dit prima boek van de socioloog Iliass el Hadioui valt te leren, wat die straatcultuur werkelijk inhoudt: die is echt niet alleen maar leuk. Voor jongeren die in deze cultuur zijn opgegroeid en niet hebben geleerd om zich in andere kringen te bewegen (El Hadioui noemt dat primaire socialisatie), is de straatcultuur een prettige maar tegelijk genadeloze wereld. De straatjongere is aan deze wereld gebonden doordat ze gemakkelijk en snel plezier biedt en vooral door een zeer sterk besef van erbij te horen: de straat is een thuishaven. Maar de prijs is hoog.
Om niet te worden uitgestoten uit de enige groep waar hij zich thuis voelt, moet een jongen met zo’n primaire socialisatie zich zien te voegen binnen een informele maar strenge hiërarchie. Toont hij niet het “respect” dat de sterkere of slimmere binnen de groep van hem eist, dan wordt hij met dreigementen maar ook met daadwerkelijk geweld op zijn plaats gezet. Op zijn beurt is hij voortdurend op zijn hoede, of hij zelf wel “gerespecteerd” wordt en of het geen tijd wordt om eens een mes te laten zien.
Met dank aan GeenStijl wordt 2011 de zomer van Hans van Duijn. Wie is Hans van Duijn? Die vraag fascineerde me. De man noemt zichzelf ‘Twitterextremist’ en is boos. Zoals het een ware patriot betaamt, heeft hij inmiddels de hoop uitgesproken dat Tofik Dibi met zijn ‘linkse vriendjes’ wordt afgeknald. Wat beweegt zo’n figuur om zoiets op te schrijven? En waar eindigt zijn haatretoriek en ontstaat een blinde woede, met gevaarlijke gevolgen van dien?
Tot en met 15 augustus zal ik hier elke dag een (fictief) relaas tikken over het leven van Hans van Duijn. Vandaag deel 1.
Ontmoet Hans van Duijn, parttime datatypist bij een postsorteerbedrijf in Zuid-Holland. Hans begon ooit aan een academische studie, maar werd door zijn studiegenoten helaas buitenspel gezet als de freak, de outcast, de hulpeloze dwaler. Hoe hard Hans zijn best ook deed in de collegebanken, de studenten snapten zijn zenuwachtig lachje, bril met lichtblauwe glazen en vlassig baardje al niet, laat staan zijn uitspraken die grensden aan het psychotische.
Wanneer Hans niet werkt, mag hij graag achter zijn laptop zoeken op Marktplaats naar auto-onderdelen, materiaal voor hengelsport of een polyester zeil voor nautische doeleinden. Al vijf keer deed hij een bod op een unit van vijf katrollen. Waar hij ze voor nodig zou hebben, wist hij nog niet. Het ging erom dat het een voordeeltje was. Zijn vader joeg ook op voordelen. De beste man was al in 2003 overleden. Hij runde een speciaalzaak voor de sportvisserij. Op jonge leeftijd mocht Hans in de winkel helpen. Gefascineerd was hij vooral door vishaken. Scherpe haken door een vissenlip steken, daar ging een bijna erotiserende werking van uit.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Daar istie dan: de Zwarte Ooievaar boven de blanke top der duinen! Vanochtend werden er vijf exemplaren gespot nabij camping Bakkum in Noord-Holland, alwaar hardwerkende Nederlanders pardoes uit hun hangmat lazerden.
Maar er zijn er nog meer: bovenstaand exemplaar thermiekte rond het middaguur boven het Zuid-Hollandse ‘s-Gravenzande en werd door Johnny de Zeeuw gekiekt. De Zwarte Ooievaar (Ciconia nigra) biotoopt in Oost-Europa en Afrika. Maar nu de omstandigheden in Nederland verbeteren dankzij natuurherstel-projecten komt deze soort steeds vaker een kijkje nemen in ons land. Vandaag is er sprake van een ware Zwarte Ooievaar tsunami, de kraan staat wagenwijd open en de waarnemingen stromen dan ook binnen. Deze zomer geen geheimzinnige poema of ontsnapte gier maar zwermen Zwarte Ooievaars uit het Oosten, hoe mooi is dat? Zomer 2011 is daarom nu al de zomer van de Zwarte Ooievaars. Hoeveel babies de Zwarte Ooievaar brengt moeten we nog afwachten.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.