OPINIE - Welke journalist zou een interview weigeren met zedenmisdadiger Robert M., hoofdpersoon in de Hofnarretjes-affaire? En welke journalist zou dat gesprek gewoon aangaan en er over publiceren, ongeacht de misselijkmakende aard van de delicten?
Een interessant dilemma, zowel vanuit journalistiek oogpunt als vanuit consumentenhoek. Want de vraag kan ook zijn: wie zou een blad kopen met daarin een interview met het Monster van Riga?
In De Balie in Amsterdam werd gisteravond gediscussieerd over dit soort morele vraagstukken in de misdaadjournalistiek. Het waren niet de minste journalisten die hun visie gaven. Jort Kelder, voormalig hoofdredacteur van Quote; Auke Kok, schrijver van onder meer Holleeder -de jonge jaren; Gerlof Leistra, misdaadverslaggever van Elsevier; en Özkan Akyol, auteur van Eus, over zijn jaren als crimineel.
Gesprekleidster Catharina Rinzema liet er geen misverstand over bestaan: in haar vragen zat een ondertoon van afkeuring. Hoe haal je het in je hoofd om als auteur (Akyol) een slaatje te slaan uit je eigen misdaden? Akyol bleef rustig. ‘Ik ben veroordeeld door de rechter, ik heb mijn straf uitgezeten. Wat wil je nu van me? Dat ik hier nóg een keer word berecht?’
En natuurlijk ging het al snel over Willem Holleeder. Uit de bocht gevlogen kwajongen uit de Jordaan? Of een kille, gewetenloze beroepsmisdadiger die de ontvoerde Freddy Heineken en zijn chauffeur ‘drie weken lang op middeleeuwse wijze vastketende in een hokkie in het Westelijk Havengebied?’ (dixit de ook aanwezige Kees Sietsma, leider van het rechercheteam dat de ontvoering oploste).