President Duterte: ‘My job is to kill’

Vandaag liep ik over straat langs een kroeg in Utrecht waar een stuk of 5 mannen stonden/zaten. Ik droeg een knie-khimaar en een abaya. Geen gezichtsbedekking dus. Een man die bij het café zat, zei toen: “Ja, dat mag niet meer he, vanaf morgen”. Hij wees naar zijn gezicht terwijl hij het zei. Twee mannen die met hun rug naar mij toegekeerd waren, keerden zich naar mij om en zagen mij waarna één van hen tegen hem “doe eens normaal joh” zei. De ander sprak zich er ook over uit, maar ik wist niet wat hij zei. Het was duidelijk dat hij het afkeurde. Ik hoorde die vervelende man nog zeggen “dat is toch zo??” Nou, dat is helemaal niet zo!! (2 augustus 2019)

Ik draag de niqaab. Zojuist kwam ik in een winkel waarin de mevrouw achter de kassa vertelde dat ik met de niqaab niet de winkel in mag. Ik zei dat de wet alleen geldt voor overheidsinstellingen. Toen gaf ze aan dat zij die regel hanteren. Ik wees haar op hun huisregels (die met koeienletters op een poster stonden) en zei dat ze het daar dan moesten noteren. (1 augustus 2019)

Ik draag de niqaab en vorige week dinsdag 13 augustus had ik een afspraak in het Diakonessen ziekenhuis in Utrecht. Om het verhaal kort te houden: mijn dochter van 3 jaar heeft een gebroken been. Daarom moesten wij de afgelopen tijd wekelijks in het ziekenhuis zijn. Ik ben twee keer in het ziekenhuis geweest na de invoering van het verbod. Ik ben beide keren aangesproken over mijn niqaab door de beveiliging en het personeel. Daar is mij gevraagd om mijn niqaab af te doen. Dit heb ik niet gedaan. Vorige week heeft een receptioniste op de afdeling gipskamer geweigerd om mij te helpen. Ik wilde een afspraak verzetten en dit weigerde zij te doen. Ook was een chirurg die een opmerking maakte. Hij zei: ”Kijk maar uit dat je niet wordt opgepakt.” Nu is het zo dat mij door de beveiliging is gezegd dat de kans reëel is dat ik de eerstvolgende keer het ziekenhuis uit gezet kan worden. (13 augustus 2019)