De keerzijde van het real-time web

Eergisteren stond er een interessant artikel in, jawel, het Amerikaanse blog TechCrunch. De Amerikaanse redacteur, Paul Carr, maakt zich zorgen over het 'real-time web'. Het real-time web is sinds vorige week een stuk dichterbij gekomen nu zowel Google als Microsoft hebben besloten de berichtjes op Twitter real-time op te nemen in de zoekresultaten. Dat betekent dat zoekmachines nu bij een ramp potentieel eerder resultaten over die ramp kunnen gaan geven dan dat de ramp algemeen bekend is. Als meerdere mensen tegelijkertijd een tweet plaatsen over een crash dan concluderen de zoekmachines in de toekomst waarschijnlijk dat er iets aan de hand is, en zullen de resultaten van bepaalde zoekopdrachten daarop aanpassen. En dat alles voordat er artikelen in de (online) kranten zijn verschenen. En Carr maakt zich hier zorgen over. Niet om het beschikbaar zijn en komen van de informatie op zich, maar over het effect dat dit op mensen zal hebben. Nu al constateert hij dat jongeren (en in mindere mate ook ouderen) bijvoorbeeld bij concerten al voor een groot deel met een mobieltje in de lucht het concert verslaan, in plaats van van de muziek te genieten. Volgens hem zal dat alleen maar erger worden. Het gaat er niet meer om dat je er geweest bent, maar dat je kan laten zien dat je er geweest bent. En dat dat stoer, vet, cool of whatever was.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Biden over Cheney

, door

“Who cares?”

Voormalig vice-president Dick Cheney is kritisch over het buitenlandse beleid van president Obama. Cheney betoogt dat de besluiteloosheid van de huidige regering de troepen in Afghanistan in gevaar brengt. Krijgen de hoge commandanten in de regio de door hun zo gewenste 40.000 extra troepen? Een besluit daarover is nog steeds niet genomen.

De huidige vice-president Joe Biden reageert oorspronkelijk met één van zijn gevreesde tirades, maar herpakt zich snel. “Who cares?” zijn de enige onvertogen woorden, waarna Biden vervolgt door te stellen dat Obama zich aan zijn verkiezingsbeloftes houdt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hesjes zijn betuttelend

, door

Prima scoop van de collega’s van GS. In Tienray lopen soms negers in het wild rond van het lokale asielzoekscentrum. Aangezien ze Tienray (Noord-Limburg) nog daadwerkelijk schrikken van een donker gekleurde medemens, moeten ze lichtgevende hesjes aan. Dat is een ridicuul plan. Het is niet zozeer discriminerend, al riekt het er wel erg naar. Het is stupide betutteling

Echte discriminatie zou het zijn als alleen negers de hesjes aan moeten. Echter, zolang ook lichter gekleurde asielzoekers ze aanmoeten, is er op dat vlak niet zoveel aan de hand. De argumentatie getuigt wel van een stuitende domheid en neerkijken op de asielzoeker. COA-woordvoerder Fasseur zegt in De Limburger:

“Asielzoekers hebben geen weet van de verkeersregels.”

Alsof die in hun landen van herkomst geen verkeer hebben. Maar belangrijker nog; alsof ze niet zelf gewoon uit moeten kijken. Net als de inwoners van Tienray. Maar de inwoners van Tienray zijn er heel erg aan toe. Die trekken vrijwillig hesjes aan tijdens het uitlaten van de hond, volgens dezelfde woordvoerder in de Pers.

Dat is pas echt erg. In het landelijke Tienray moet iedereen die s’avonds op straat komt een hesje aan. Mensen die hun hond uitlaten. Een verliefd puberstelletje dat de anonimiteit van een bosje opzoekt. Een asielzoeker. Een zoveelste exponent van het valse veiligheidsdenken. Wat is het volgende? Klaar-overs voor vossen? Konijntjes met lichtgevende hesjes? Iedereen die op straat komt, moet aan twee dingen denken. Eén. Houd je aan de verkeersregels. Twee. Kijk uit voor anderen. Daar heb je geen hesjes voor nodig. Niet voor negers en niet voor mensen uit Tienray. Een beetje gezond verstand volstaat.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende