Opium succesverhaal van de Afghaanse economie
In de Economist staat een artikel over de opium-economie, waar dit stuk een parafrase van is.
In de illegale economie vormt de drugshandel verreweg het lucratiefste en grootste segment. De drugshandel brengt per jaar 320.000.000.000 dollar op, terwijl in de mensenhandel 32.000.000.000 dollar omgaat en in de illegale wapenhandel ‘slechts’ 1.000.000.000 dollar.
Afghanistan produceerde in het afgelopen jaar 6100 ton opium (met een straatwaarde van rond de 60 miljard dollar), 92% van de wereldproductie. In gebieden onder controle van de regering liep de teelt terug of was stabiel, terwijl in gebieden waar gevochten werd de productie steeg. De binnenlandse opbrengst van de Afghaanse opiumhandel is ongeveer 3,2 miljard dollar, een derde hiervan gaat naar de telers. Deze 3,2 miljard dollar is het equivalent van 30% van de totale Afghaanse economie, en heeft derhalve immense invloed in dit straatarme land, het enige Aziatische land waar de levensverwachting onder de 50 jaar ligt.

In Afghanistan tast opium elke institutie die ermee in aanraking komt aan. Naar verluidt zitten sommige van de machtigste druglords in Afghaanse provinciebesturen en in de regering Karzai. De bestuursketen die de rechtsstaat zou moeten bewerkstelligen en handhaven is in Afganistan vaak omgekeerd: politiemensen betalen hun superieuren om op lucratieve grenscontrole posten te mogen werken. Met een maandsalaris van 70$ is de invloed van een jaarlijkse ‘bijverdienste’ van 1000$ natuurlijk immens. Boeren met geld of goede connecties kunnen de vernietiging van hun oogst afwenden, waardoor de lasten voor de armoedzaaiers nog zwaarder worden.

Allerlei Amerikanen beschouwen hun held Ronald Reagan als de beslechter van de koude oorlog, door zijn nieuwe initiatieven in de bewapeningswedloop. De Sovjet Unie kon met zijn achterlijke economie hier niet tegenop en stortte ineen.
Eens in de zoveel tijd is het weer zover. Een Nederlands bedrijf fuseert met een grotere buitenlandse partij. Er wordt vaak benadrukt dat het om een fusie gaat, want hoewel het Nederlandse bedrijf kleiner is, levert het wel ruim de helft van de hypothetische winst op.
Op dit moment is er een grote hype gaande voor wat betreft CO2. Een eens zo onschuldig molecuul wordt nu gezien al de basis van al het kwaad. Of eigenlijk de uitstoot van CO2 door menselijke activiteiten. De recente opwarming van de aarde zou direct gerelateerd zijn aan die uitstoot. Sinds halverwege de vorige eeuw is er een opwarming van de aarde geconstateerd. In de film van Al gore en ook ander materiaal worden de aardtemperatuur en de CO2-concentratie met elkaar vergeleken en men komt tot de conclusie dat CO2-uitstoot de motor is achter de opwarming. Met dit materiaal wordt een PR-oorlog gevoerd om er voor te zorgen dat iedereen milieubewuster omgaat met zijn energieverbruik. CO2-compenstatie voor je verbruik is het motto. Het gaat nu zelfs zover dat men kijkt naar het
What’s wrong with the Brits? Klanten van het Britse modehuis Jean Muir verdrongen elkaar voor de pashokjes en kassa’s om afgeprijsde artikelen te bemachtigen. De reden: Jean Muir – het Britse antwoord op Chanel – heeft de afgelopen jaren magertjes verkocht en
Het begint onderhand een cliché te worden; in Afrika (veelal bezien als één land, niet als continent) zijn alleen maar problemen die ook nog eens vaak te maken hebben met spanningen tussen stammen welke uitmonden in geweld. Ook deze week was het weer raak, want
De Britten maken zich ernstig zorgen over de hoge kosten van de Olympische Spelen. Londen wordt in 2012 gaststad voor dit internationale sportevenement, het budget daarvoor werd aanvankelijk geschat op een kleine vier miljard pond (zo’n zes miljard euro). Nu blijkt dat 9,33 miljard (14 miljard euro).
Tweede Kamerlid Arda Gerkens constateert dat concertkaartjes worden opgekocht en