Kunst op Zondag | En noem vooral geen bronnen

Neem een loopje met de feiten Zuig op je dikke duim Ga geen bewering na En check de feiten niet Betwist geen enkele stelling En noem vooral geen bronnen Zet je kritisch vermogen op pauze Vertel aantoonbare onzin Poseer als vernieuwer Klop jezelf daarvoor op de borst Laat je internationaal prijzen Sla de plank mis met je metaforen Sla een moraliserende toon aan Wees voortdurend vooringenomen Staaf je beweringen niet En noem vooral geen bronnen Ontwijk kritische vragen Suggereer een ontdekking Suggereer nieuwe feiten En verzin de rest Bluf jezelf met je boek de hoogte in Koppel fake history aan fake news Blijf schipperen tussen feit en fictie En laat een mist hangen tussen beiden Poseer als historicus Maar zeg nu weer dit en dan weer dat En noem vooral geen bronnen Laat je lezers je verzinsels als zoete koek slikken Bedwelm ze met je soepele proza Laat je op het schild hijsen, ontvang die prijs En ga over tot de orde van de dag

Door: Foto: Maria Willems (cc)

Closing Time | Everything Everything

Tegenwoordig lijkt ‘Everything Everything‘ alles mogelijk. Caroline van der Plas zei over Johan Remkes: ‘I want a love like this’.

Voor hun onlangs uitgebrachte album ‘Raw Data Feel’ deed Everything Everything een poging ver buiten de hersendoos te geraken. Het album zou tot stand komen met een grote dosis artificial intelligence. Uiteindelijk was er maar 5% arificiële input (bron: The Guardian).

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Maria Willems (cc)

In deze vorm zie ik geen toekomst voor Dirkswoud

COLUMN - Aan de Oosterzij, nummer 12, heeft zich een planoloog gevestigd, Erik van Breemen tot Groot Koerkamp. ‘Ja, die naam komt van mijn ouders. Oude adel. En ik mag eigenlijk Jhr. voor mijn naam zetten, maar ik vind dat altijd zo aanstellerig, en ouderwets, iets van het verleden. En ik ben juist een man van de toekomst, daar hou ik mij mee bezig en daar maak ik me, wat betreft Dirkswoud, ook ernstige zorgen over. Kort gezegd: In deze vorm zie ik überhaupt geen toekomst voor Dirkswoud. Er zal snel ingegrepen moeten worden om dit dorp in de huidige vorm te behouden. Ik ben hier ook gekomen om de bevolking te informeren maar ook te alarmeren en tot actie aan te zetten. Er is geen tijd te verliezen.’

De heer Van Breemen tot Groot Koerkamp knipt zijn laptop aan. ‘Kijk, hier zien we de waterstanden en de stroomsnelheden van de hoofdvaarten. In 2020 werd hier nog een snelheid van 7 kilometer per uur gemeten. En hier ziet u de huidige stand van zaken: het water miezert hier met net één kilometer per uur onder de Robert Ankerbrug door. En de beschoeiing komt steeds verder droog te staan. De bodem komt in zicht. Deze ontwikkeling van het zakkende water is dramatisch voor de bollenboeren, onze kerncentrale De Vaandeldrager, de scheepvaart, de sedimenthuishouding, het drinkwater en Dirkswoud zelf dus. Want gelijk hiermee zinkt Dirkswoud gestaag, uh, de grond in, naar beneden.’

Foto: Amber Case (cc)

Kunst op Zondag | Opgeblazen kunst

Sommige dingen  moeten de media niet zo opblazen. Is er toch iets leuks in Den Haag, is het weer niet goed.

Dat ‘leuks’ is BlowUp Art Den Haag: vijf opgeblazen kunstwerken rond het Binnenhof. Tot en met 13 oktober te zien in het gebied rondom het Binnenhof.

Het ‘weer niet goed’ werd aangewakkerd door een berichtje van de lokale Omroep West. De journalist leefde zich helemaal uit met de kop ‘kunst of kunstverkrachting?’ Niet meer dan twee tweets van conservatieve Haagse politici en een citaat van één ‘iemand’ vormden het bewijs van   respectloze minachting.

Eerlijk is eerlijk (fair balance?), de journalist wist er nog uit te persen: “Ook wordt er positief gereageerd. ‘Vind het zelf prachtig en prikkelend’, schrijft iemand. En een ander noemt het ‘leuk om zo tijdelijke kunst in de publieke ruimte te zien’.

U kunt zelf uw oordeel vellen en de installaties gaan zien. Bijvoorbeeld het werk van Steve Messam, met twee installaties vertegenwoordigd. Een daarvan is een opgeblazen reproductie van de kroon van het Amerikaanse Vrijheidsbeeld. Dat siert nu Willem van Oranje, die al weer zo’n 174 jaar op het Plein staat.
opgeblazen kunst

Naast de Hofvijver staat een koraalachtige sculptuur van Adrianus Kundert.
opgeblazen kunst

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Resurrection

Degelijk. Dat is denk ik de beste omschrijving voor Resurrection. De band kwam mee met de golf death metal uit Florida uit het begin van de jaren 90. Echt doorgebroken is de band nooit, de originaliteitsprijs is ook nooit gewonnen, maar dat hoeft ook niet. Soms wil je gewoon traditionele, beukende death metal die alle ingrediënten heeft die het genre leuk maken (geschreeuw, gebeuk, lekkere solo, art van Dan Seagrave op de cover) en verder niet te veel nadenken.

Closing Time | Gotta Go

Ik ben helemaal niet zo van de NY Hardcore. Het heeft wel de agressie, maar ik mis de melodie. Zelfs bij absolute grootheden uit het genre als Agnostic Front.  MAAR. Dat gezegd hebbende: als je een nummer als Gotta Go niet kan waarderen, dan herken je schoonheid niet als het je in het gelaat mept. OI, OI, OI!

 

Closing Time | Portland, Oregon

Loretta Lynn is overleden, ze is 90 jaar geworden. Singer songwriter, country/Americana artiest en dochter van een mijnwerker.

In Amerika had ze 24 keer een nummer 1 hit en met haar elpees lukte haar dat 11 keer, geen eendagsvliegje wou ik maar zeggen.

In 2004 maakte ze een plaat samen met Jack White, Van Lear Rose, frisse vernieuwing, en ook dat werd een succes.

In country en/of Americana is het helemaal geen schande om een traantje te laten, en een snik weg te snuffen dus, dag Loretta, bedankt en vaarwel.

Closing Time | Nils Frahm

Yay, een nieuw album van Nils Frahm. Maar ga er wel even voor zitten, want Music For Animals duurt ruim drie uur. En verwacht daarbij niet dat er al te veel gebeurt: “Some people like watching the leaves rustle and the branches move. This record is for them.”

Closing Time | Nationale Bijlmerramp herdenking 1993 gedicht door Jamal Khamis

‘Het was een bal van vuur, van vernietiging die naar beneden kwam.’ De kunstenaar Jamal Khamis las in De Rai in Amsterdam, bij de Nationale Bijlmerrampherdenking in 1993, het gedicht voor dat hij geschreven had naar aanleiding van wat later de Bijlmerramp is gaan heten.

Een Boeing 747 vrachtvliegtuig van de Israelische luchtvaartmaatschappij El Al  stortte op 3 oktober 1992 neer op de flats Groenewegen en Klein-Kruitberg.
Bij de ramp kwamen 43 mensen om het leven en werden veertig appartementen verwoest en 135 woningen stonden in brand.

Closing Time | Oren Ambarchi

Dat muziek kabbelend is klinkt misschien niet complimenteus, dus ik benadruk dat het nieuwe album Shebang van multi-instrumentalist Oren Ambarchi (samen met vele anderen) heerlijk kabbelend is, bij vlagen een kabbelende kakafonie, en wel op zo’n manier dat tenen en hoofd permanent met de ritmes moeten meewiebelen, steeds heftiger naar het einde toe.

Closing Time | Song For Insane Times

Niet mijn favoriete song van Kevin Ayers, of een song waar ik gelijk aan zou denken, maar een vriend van mij noemde die titel vandaag en toen heb ik ‘m (de song dus) daarna ook weer even beluisterd. En wat heeft die Kevin toch een mooie stem, zijn Engels klinkt zo verzorgd, (ze moesten toen ‘ns weten wat die hippie verder allemaal uitspookte). En de titel is natuurlijk vandaag erg toepasselijk: liedje voor knotsgekke tijden. En dan hebben we het fantastische drumwerk van Robert Wyatt, en de swingende jazzy toetsen van Mike Ratledge en de bas  van en….

Vorige Volgende