Vanavond een ooit ten onrechte veroordeelde schrijver in VPRO’s Zomergasten. Pieter Waterdrinker. In zijn Zomergastenprofiel zegt hij: In mijn leven, in mijn werk, in mijn literatuur staat altijd één ding centraal: de mens en zijn vaak bizarre lot op deze aardbol. Nou, daar kan hij over meepraten. Bijvoorbeeld omdat hij in 1999 werd veroordeeld tot een geldboete omdat een van zijn personages in zijn roman ‘Danslessen’ een antisemitische opmerking maakte. Dat personage had precies dezelfde naam en functie als de burgemeester van Zandvoort, die een klacht indiende. Dat leidde dus tot die boete, maar in hoger beroep werd Waterdrinker vrijgesproken.
The idea of community will be something displayed in a museum
De quote komt uit “Juggernauts” (2009) van de band Enter Shikari. Afkomstig van het album Common Dreads, alwaar ook hun ‘Fanfare for the Consious Man’ op te beluisteren is.
Hoeveel geweten hebben we nodig om te kunnen zeggen: we hebben het geweten en we hebben er wat tegen gedaan.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Na de ode aan schuifmuziek en de trompet maken we vandaag een drieluik compleet met de tuba.
En om niet meteen met al te “moeilijke” muziek te komen: als een vioolstukje van Paganini op trompet kan (in onze vorige KoZ door Alison Balsom vertolkt), waarom dan ook niet op tuba? Hier in een uitvoering door de in 2006 overleden Griekse tubaïst Giannis Zouganelos.
Behoorlijk virtuoos en toch niet beroemd geworden als de “Paganini van de tuba”. Als zodanig zijn de Amerikaan Harvey Philips en de Fransman Thomas Leleu wel bekend. Harvey Philips speelt tuba achter de paarlen poorten.
Thomas Leleu, toch al wat jaartjes bezig, wordt geafficheerd als `de jonge wereldster op tuba`. Tja, wie op zijn 17e naar het conservatorium gaat, op zijn 19e al een baan in een orkest heeft en op zijn 25e een leuke prijs wint, mag op zijn 30e inderdaad verschrikkelijk jong worden genoemd. Maar goed, luister naar zijn kwaliteiten in:
Finale – Rondo alla tedesca: Allegro uit het Concert voor Tuba, gecomponeerd door Ralph Vaughan Williams.
De in Oostenrijk wonende en werkende jazzmuzikant Jon Sass is minder jong maar kent eveneens een schitterende carrière. Hier een improvisatie met live electronica en video projecties.
Het eerste deel van dit artikel eindigde met het feit dat op 11 juni j.l. onder de toren van de oude Jeroenskerk in Noordwijk op aanwijzing van een paragnost twee schedels waren gevonden waarvan er één van Sint-Jeroen zou zijn. De betreffende paragnost bleek helaas niet helderziend genoeg om te vertellen welke van de twee schedels aan Jeroen had behoord, maar had misschien zijn dag wel niet.
Hierover zo meteen meer. Ik laat het nu even bij het feit dat de schedels momenteel wetenschappelijk worden onderzocht door IDDS Archeologie in Noordwijk, die ook de opgraving zelf verrichtte en pas na de zomervakantie de uitkomsten bekend kan maken. We gaan eerst kijken naar de negentiende-eeuwse opleving van de Jeroen-bedevaart in Noordwijk en de wetenschappelijke publicaties die daarvan het gevolg waren.
Zoals we in het eerste stuk zagen hebben de relieken van Sint-Jeroen gerust in de abdij van Egmond tot deze in 1573 werd verwoest. (De huidige abdij met die naam dateert uit de jaren dertig.) Er kwam een einde aan de pelgrimage. De relieken waren echter naar Haarlem overgebracht en in 1892 werden ze ten geschenke gegeven aan de parochie te Noordwijk.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Hey, That’s No Way to Say Goodbye”, geschreven door Leonard Cohen, werd als eerste door Judy Collins uitgebracht in 1967. Een maandje later kwam Cohens debuutalbum uit, met daarop ook dit afscheidsliedje. Hier zingen ze het samen.
De strekking van het liedje: een mooie tijd samen gehad, maar er zijn redenen niet langer samen te zijn. Dat wil niet zeggen dat de liefde verdwijnt dus neem dan zonder verdriet afscheid.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
En weer is ons een muzikale held ontvallen. Gister overleed Queen of Soul Aretha Franklin op 76e jarige leeftijd aan kanker.
Hoewel haar carrière een paar keer flink inzakte, maakte ze altijd weer een comeback. Zoals met The Blues Brothers, een klassieker in huize Van der Stoop. Waarna het weer een tijdje stil was, tot ze met George Michael (voor wie een droom uitkwam met deze samenwerking) de knaller I Knew You Were Waiting maakte, overigens haar enige nummer-1 hit in Nederland. Ze werkte samen met de groten der aarde en heeft ook vele prachtige covers gezongen.
In deze Closing Time was er, getuige deze reactie, wat onbegrip voor het feit dat het originele nummer niet werd vermeld. Alras maakten anderen dat met hun reacties goed (onder andere in deze en in deze).
Vanavond maken we het nog beter door Eric Burdon hier op te voeren, die jaren nadat het origineel werd uitgebracht, nog steeds smeekt niet onbegrepen te willen worden
Tja, begrip begint bij het begrijpen van een ander. Als u dat niet begrijpt……
In de Belgische krant De Morgen stuitte ik op een artikel over Charles Ulrich, die een hele studie heeft gemaakt van het oeuvre van Frank Zappa. En ik had weer zo’n o-ja-moment. Op mijn 16e maakte ik kennis met dit fenomeen, wat best even wennen was voor een bakvisje. Dit nummer is me het meest bijgebleven, wat niet zo vreemd is gezien de nogal -ahum- provocerende tekst.
Zappa kreeg het ook aan de stok met de Anti Defamation League. Tegenwoordig zou hij waarschijnlijk helemaal met de grond gelijk zijn gemaakt. Hijzelf vond het vooral erg grappig. En ik eigenlijk ook wel. Hier vind je de lyrics. Als je dat echt serieus neemt is er toch wat mis met je gevoel voor humor.
Ik heb grote lol in het graven in mijn muzikale verleden, een voornemen dat is ontstaan uit het schrijven van Closing Times. Maar het is ook wel een beetje vermoeiend. Al die herinneringen, vergeten momenten die opeens weer oppoppen, soms ook minder leuke dingen.
En als ik me kut voel is er maar één remedie: Booker T. Jones in Daryl’s House met Green Onion. Met een real live Animal op de drums, let vooral op dat verbeten koppie. Je verwacht elk moment een welgemeend “whaaaah Animal” te horen. Terwijl de rest van de crew (totaal 9 man sterk) swingend hun instrument bespeelt en steeds breder begint te glimlachen. Het is een van de weinige video’s die ik echt ga zitten kijken, want het plezier spat ervan af en ik klaar er helemaal van op. Het is natuurlijk ook gewoon een geweldig nummer dat de pan uit swingt.
Internet-filosoof Jaron Lanier meent dat we elkaar niet meer kunnen begrijpen door de verschillende gepersonaliseerde wereldbeelden die Google en Facebook ons voorschotelen.
Je wereldbeeld wordt niet alleen vervormd, maar je bent je ook minder bewust van het wereldbeeld van andere mensen. Je wordt uitgesloten van de ervaringen van andere groepen die op een andere manier worden gemanipuleerd (…). De versie van de wereld die jij ziet is onzichtbaar voor de mensen die je niet begrijpen, en vice versa.
Ik vind Trump-aanhangers gestoord en zij vinden progressievelingen gestoord. Maar het klopt niet dat we uit elkaar zijn gegroeid en elkaar niet begrijpen. Wat er echt aan de hand is, is dat we minder dan ooit tevoren zien wat anderen zien, dus krijgen we minder de kans om elkaar te begrijpen.
“De Man in het Pak, van het Nederlandstalig grind/hardcore/thrash-achtig gezelschap De Grote Boodschap. Ik had nog nooit van ze gehoord, totdat ik vanochtend een nummer op Facebook voorbij zag komen. Terwijl hun thuisbasis nog geen 30km van mijn woonplaats is. Nou ja, mijn leven is weer een stukje rijker , en die ervaring deel ik graag met jullie. Hun hele eerste album vind je hier.
Van sommige helden weet ik niet precies meer wanneer ze zich in mijn muzikale hart hebben genesteld. Queen is er daar één van. Het was ook de eerste die altijd gebleven is.
Mijn broer had een Best Of-album dat ik op een gegeven moment begon te draaien. Minus Bohemian Rapsody (aan het begin) en We are the Champions (aan het eind). Die waren toen al zo grijs gedraaid dat ik ze oversloeg, wat gezien de posities op de LP dus ook makkelijk kon. Van die plaat is Don’t Stop Me Now de onbetwiste favoriet, met Good Old-Fashioned Loverboy als goede tweede.