De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De menselijke drama’s van de Amerikaanse migratiediscussie
De discussie omtrent illegale migranten is heftig bij de noorderbuur. En wordt heftiger. Sommige staten pogen draconische wetten aan te nemen die indocumentados effectief tot rechtenloze individuen degraderen, terwijl politici het ‘gevaar’ van de illegale migranten (lees: Mexicanen en Centraal-Amerikanen) ideologisch proberen uit te buiten. Dat de gevolgen van de discussie over dit gloeiend hete hangijzer dramatisch kunnen zijn, blijkt in Nebraska.
Uit de Lincoln Star, lokaal dagblad in Nebraska, van 17 maart:
The elimination one year ago of Medicaid funding for prenatal care for about 1,600 low-income women has had dramatic effects, doctors and health clinic administrators reported Wednesday. At least five babies have died. […] […] About half of the women dropped from the program are undocumented.
Een en ander kwam aan het licht nadar senator Kathy Campbell besloot een voorstel in te dienen (LB599) om de staat te laten betalen voor prenatale zorg ten behoeve van vrouwen zonder zorgverzekering, maar met een zorgverzekering voor kinderen. Overigens niet met het idee dat het geaccepteerd zou worden door de senaat van Nebraska, maar om gegevens te verkrijgen over de beslissing van Medicaid om onverzekerde vrouwen uit hun zorgstelsel te laten vallen.
Dat lijkt op het eerste gezicht niet direct iets met migratie te maken te hebben. Vrouwelijke migranten die zonder papieren in de VS verblijven, hebben logischerwijs zeer beperkte toegang tot het Amerikaanse zorgstelsel. Medicaid wil geen geld uitgeven aan vrouwen zonder verzekering. En daar vallen dus veel indocumentadas onder. Toch? Maar even verderop in het artikel stelt Caron Gray, als arts verbonden aan het academisch ziekenhuis van Creighton University, het volghende:
Revoluties, geweld en bescherming
Het blijft boeiend, die Arabische Lente. Ik lees bizarre teksten van een professor Cole over Libië, ik kijk naar Buitenhof en verbaas me over de verwarring. Jan Marijnissen zei het helder: het voordeel van de globalisering is dat je elk misdrijf van een regime onmiddellijk ziet: oppassen met het schenden van mensenrechten. En Marijnissen vervolgt met de waarschuwing dat een systematisch reageren op zo’n schending de wereld wel ingewikkeld maakt.
De discussie in Buitenhof ging over de interventie in Libië, over resolutie 1973 en over “R2P”, the responsibility to protect. Dat is een spannende innovatie in het volkenrecht; dat was tot nu toe in hoge mate gebaseerd op soevereiniteit van nationale staten en het non-interventieprincipe. Is dat losgelaten met resolutie 1973? Wordt de dreiging van misdaden tegen de menselijkheid een motief voor interventie?
Het respect voor de machtsbalans weerhield ons in Berlijn in 1953, in Budapest in 1956, in Praag in 1968. Het zou veel bloedvergieten hebben opgeleverd. Gelukkig werd de context van globale machtsverhoudingen toen aanvaard. Toen de Koude Oorlog in 1989 was beslecht, ontstonden nieuwe verhoudingen: in Ruanda deed de wereld bijna niets, met 800.000 doden als gevolg. In Joegoslavië deed de wereld wel iets, maar halfhartig, waardoor Dutchbat blijft zitten met het probleem van 8000 vermoorde moslims.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Detailpolitiek (14): Tweets over lesuitval
In de moderne politiek wordt het steeds belangrijker gevonden dat burgers direct contact kunnen opnemen met hun volksvertegenwoordigers. De Tweede Kamer, Provinciale Staten of Gemeenteraad weten immers niet altijd goed wat er in de samenleving leeft, en hebben inbreng van burgers nodig om te weten welke thema’s belangrijk zijn en wat daaraan gedaan moet worden. Sociale media zouden essentieel zijn om al die wensen en ideeën van burgers door te geven.
Uit onderzoek van mij en Maurits Kreijveld blijkt dat al die burgerinbreng vaak leidt tot niets. De kwaliteit van de inbreng is laag, de meeste voorstellen en ideeën zijn onbeargumenteerd of op voorhand onmogelijk, of ze passen niet bij de politieke partij aan wie ze geadresseerd zijn. Burgers lopen dus een grote kans op een teleurstelling: ze denken invloed te kunnen hebben op het beleid, maar in de praktijk is hun email, tweet of krabbel allang weer vergeten.
Gebruik maken van burgerinbreng
Ons onderzoek liet ook zien dat politici alleen in uitzonderingsgevallen gebruik maken van deze input van burgers. De meeste politici konden niet aangeven wanneer dit was, en ook burgers hadden vaak geen idee wat er precies met hun reactie was gebeurd.
Deze week was er een concreet voorbeeld. Metin Celik van de PvdA stelde Kamervragen aan de minister van onderwijs over de onvrede op twee Amsterdamse ROC’s. Via Twitter, email en andere contacten had Celik informatie gekregen dat leerlingen van ROC van Amsterdam en ROC ASA klachten hebben over structurele lesuitval en slechte stagebegeleiding. Celik wilde weten wat de minister eraan gaat doen. Het is toch de taak van de overheid de kwaliteit te waarborgen?
Hero Brinkman: niet iedereen is gelijk
PVV Kamerlid Hero Brinkman gooide vorige week de begrippen ethniciteit en illegaliteit op een grote (mest)hoop in een kaak-droppend Kamerdebat naar aanleiding van de oprichting van het College voor de rechten van de mens. Volgens de PVV-er hoeven mensen in Nederland helemaal niet gelijk behandeld te worden. De een is hier namelijk ‘netjes geboren’ terwijl de ander illegaal is ..en bovendien moet het maar eens afgelopen zijn met die positieve discriminatie van ‘zogenaamd achtergestelde groepen’. Of Brinkman nu net doet alsof zijn hersenen zijn aangetast door de drank óf dat hij werkelijk zo abject denkt mag u zelf uitmaken. Spoel door naar de interruptie van André Rouvoet op 02h:13min om het met eigen ogen en oren te ervaren. Het essentiële citaat uit de Haagse Animal Farm treft u hier:
André Rouvoet (CU): ‘Voorzitter, ik probeer het nog één keer: vindt de PVV-fractie dat iedereen recht heeft op gelijke behandeling in dit land?”
Hero Brinkman (PVV): “Nee, uiteraard niet, want niet iedereen heeft dezelfde rechten als iedereen. We hebben hier illegalen in Nederland, we hebben hier mensen die een verblijfsvergunning hebben in Nederland, we hebben mensen die hier netjes geboren zijn en een Nederlands paspoort hebben. Dus nee, dat kan niet in d.. en overigens dat is niet alleen in Nederland zo, dat is natuurlijk overal zo”.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Quote van de dag: A G-Zero World
[qvdd]
This is not a G-20 world. Over the past several months, the expanded group of leading economies has gone from a would-be concert of nations to a cacophony of competing voices as the urgency of the financial crisis has waned and the diversity of political and economic values within the group has asserted itself.
[…] We are now living in a G-Zero world, one in which no single country or bloc of countries has the political and economic leverage — or the will — to drive a truly international agenda. The result will be intensified conflict on the international stage over vitally important issues, such as international macroeconomic coordination, financial regulatory reform, trade policy, and climate change. This new order has far-reaching implications for the global economy, as companies around the world sit on enormous stockpiles of cash, waiting for the current era of political and economic uncertainty to pass. Many of them can expect an extended wait.
Foreign Affairs, Maart/April 2011 Vol 90, No.2 (alleen abon), maar ook op dode bomen te lezen in de openbare bibliotheek, of te koop in de betere kiosk.
De tijden van de Washington Consensus zijn voorbij. Ondanks vrome perscommuniqués van de G20 en de EU dat waarin wordt betoogd dat we moeten leren van fouten van het verleden en moeten samenwerken op economisch gebied, zo betogen Ian Bremmer en Nouriel Roubini, is elk land bezig met het oplossen van zijn eigen problemen en is samenwerking ver te zoeken. Wat een zwartkijkers zult u misschien zeggen, maar dat werd van Nouriel “Dr. Doom” Roubini in 2006 ook gezegd toen hij de Kredietcrisis en de daarop volgende Grote Recessie van 2008 voorspelde. Ondertussen in Nederland maakt men zich vooral druk over de hoogte van het lidmaatschapsgeld voor de EU.
Quote du Jour | Bismarck de grote vereniger
“Bismarck was a rationalist, Hitler a romantic nihilist. Bismarck’s essence was his sense of limits and equilibrium; Hitler’s was the absence of measure and rejection of restraint. The idea of conquering Europe would never have come to Bismarck; it was always part of Hitler’s vision. Hitler could never have pronounced Bismarck’s famous dictum that statesmanship consisted of listening carefully to the footsteps of God through history and walking with him a few steps of the way. ”
(Henry Kissinger in zijn recensie van Bismarck: A Life)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.