De Britse krant Daily Telegraph 'onderzocht' hoeveel moslims er in 2050 in Europa zullen wonen. Volgens de krant is rond die tijd 20% van de Europese bevolking moslim, en in Nederland zal dat percentage zelfs eerder bereikt zijn. Een zeer opmerkelijke claim, helemaal omdat het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) hier in oktober 2007 al onderzoek naar deed en op een veel lager percentage uitkwam. Ook wij onderzochten dit en kwamen veel lager uit, op 12%. De claim dient dus met enige argwaan bekeken te worden. Dat de PVV dat niet doet en direct een paar kamervragen vuurt mag geen verrassing heten, maar dat de Volkskrant het artikel, met de toch wel explosieve inhoud, zonder een kritische noot - sterker nog, met fouten - publiceert is teleurstellend.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Axl is vanuit Madrid gekomen om zijn vader te zoeken. Vera wil vergeten. Allebei zijn ze verwikkeld in een zoektocht, in de Londense kraakscene. Unmade Beds is de tweede speelfilm van regisseur Alexis Dos Santos, die eerder indruk maakte op het filmfestival van Rotterdam met Glue.
‘In hoeveel bedden heb ik al geslapen?’ vraagt Axl zich af. Wat betreft de bedden is zijn leven een spannend feestje. Speels laveert de innemende Spanjaard door zijn nieuwe Londense krakersbestaan. Maar met de zoektocht naar zijn vader heeft hij meer moeite. Niet om de man te vinden, maar om zich aan die teleurstellend saaie makelaar bekend te maken. Met een smoes maakt hij meerdere afspraken met de man die niet anders weet dan dat hij een Spaanse student is die op zoek is naar huisvesting. En Axl kijkt hem aan, en aarzelt.
In hetzelfde wereldje kruist zijn leven dat van Vera. Ze lopen elkaar letterlijk voorbij, twee onbekende overnachters, in hetzelfde pand. Vera wil orde scheppen in haar leven, en ze wil afstand houden. Een nieuwe man die ze ontmoet – Michiel Huisman – mag niets van haar weten. Ze wil bijvoorbeeld wel afspreken om elkaar weer te zien op een bepaalde ochtend op een bepaalde markt. Het is een spannend spel dat ze met elkaar spelen, want het is niet zeker of ze elkaar daar ook zullen vinden. En ook is het geen spel, geen man mag Vera nu te na komen.
Op weblog Den Cayente geeft Ariën Rasmijn voor de Wereldomroep aldaar zijn visie op het leven op Aruba en de lokale politiek. Rasmijn (33) is journalist op Aruba. Sargasso plaatst met toestemming in de zomermaanden deze posts van Rasmijn.
Deze week ben ik op vakantie, wat min of meer inhoudt dat ik achterstallig papierwerk aan het regelen ben. Aruba is een en al red tape. Voor alles, van een pasfoto tot een verzekeringskaart, moet je lang in de rij staan. En dus ging ik vanochtend vroeg naar het bevolkingsregister (CENSO) om een nieuwe id-kaart aan te vragen.
Eenmaal daar aangekomen zag ik kandidaten van CURPA, MSI en PPA voor de deur van het gebouw mensen ronselen om voor hen te tekenen. Een buitenparlementaire partij heeft 513 handtekeningen nodig om mee te kunnen doen aan de verkiezingen. Je mag maar een keer voor een partij tekenen, maar er was geen sprake van dat de partijen over firmanten gingen ruzieën. Er waren toch genoeg voor iedereen en het was te heet.
Soit, de regels zijn zoals ze zijn. We maken er het beste van onder het afdak van CENSO en lopen af en toe binnen om in de airco af te koelen, zullen ze wel gedacht hebben. Binnen stond PPA-leider Benny Nisbet bij zijn loket. Zijn partij doet het goed, althans in deze race. Met nog een week te gaan heeft PPA zo’n 230 handtekeningen. Dat is een stuk meer dan de concurrentie. MSI had gisteren iets van 37 handtekeningen, MSI zat rond de 40. Ik heb getekend voor een van de drie. Omdat ik vind dat als je het graag wilt, je moet kunnen meedoen aan de verkiezingen. Of je uiteindelijk die kans ook waard bent, daar beschikt het volk uiteindelijk over.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Hallo hallo… hier uw gemarginaliseerde margeblogger Drs Boobelino de Soto. In tijden van toenemende preutsheid en bekrompenheid, beklemmend conformisme en door de overheid ondergesteunde congressen die de samenleving de maat nemen en in een keurslijf willen gieten.. …in dergelijke klotetijden is het een verademing om te zien dat er nog mensen zijn die gewoon lekker doen waar ze zin in hebben. Eerder deze zomer vond hier een Schaamplaat Verkiezing plaats. Dat was leuk, maar uw eigenste Drs zegt: Je Hoeft Je Nergens Voor Te Schamen!!! Dus geniet van dit vlotte nummer van deze schaamteloze Aziaat: 【初音ミク】ベースで｢牛乳飲め！｣演奏してみた【これはひどい】
‘Mam! Met Rodney. Ik heb de baan! Het is tijdelijk en op freelance basis, maar toch. Mijn eerste klus is een tekst voor op een pak Vifit. Het moet over drie weken al naar Marketing, en we hebben er donderdag een meeting over…’
Ja, ook Thomas van Aalten drinkt wel eens iets anders dan het standaardaanbod sap en zuivel tijdens de lunch. Dat het grootste deel van het assortiment smaakt als Fristi met vermalen stoepkrijt of margarine met inkt uit een geurpen (en natuurlijk stukken uier voor een goede stoelgang!), is bijzaak. Maar Vifit maakt het bont. Let op, deze tekst op het pak is alleen geschikt om te lezen als je goed in je metafysica zit.
‘Een druk en actief leven, ’tuurlijk! Echter zo’n drukke agenda brengt vaak een onregelmatige en niet zo gezonde leefstijl met zich mee. Vifit begrijpt dat, want door Vifit te gebruiken, een gevarieerd voedingspatroon en voldoende beweging blijf je je fit voelen, zodat je niks hoeft te missen. Ook is Vifit lekker en gezond.’
Ik ben zelf heus geen taalpurist, maar door dit stukje tekst heb ik bijna een uur onafgebroken naar het pak zitten staren. Ik was gevangen in een wormhole van niet-weten.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“In 1626, Pierre Minuit, gouverneur van Nieuw-België, werd beroemd door het aankopen van het Manhattan eiland aan de Manhattan indianen, in ruil voor snuisterijen en andere kleinigheden, namelijk het equivalent van 60 gulden (24 dollars)”
Come again? Nu Nederland in tatters ligt en krampachtig op zoek denkt te moeten gaan naar wat er nog zou kunnen zijn is – komt er een rare anomieme kwiebus die dat IJkpunt in de nationale trots deukt als een pakje boter in Kenya. Op een warme dag.
Manhatten nìet door de Hollanders gesticht?
Tariq Ramadan wederom in opspraak
Dit lijkt de genadeslag.
Bert Brussen gaat los op Ernst Hirsch Ballin.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.