annoesjka

35 Artikelen
2 Waanlinks
555 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Annoesjka is freelance schrijver, communicatieadviseur en fotograaf.
Foto: Eric Heupel (cc)

Tussen Hemel & Zaan III

De een vindt dat iets alleen bestaat als je het kunt zien en aanraken, de ander denkt dat er meer is tussen hemel en aarde. GeenCommentaar dook het alternatieve circuit in en sprak met tien spirituele Nederlanders. Vandaag: Agnes Lammertsma.

Agnes Lammertsma (Foto: Annoesjka Brohm)

Toen een familielid ernstig ziek was geworden, kwam ze in aanraking met alternatieve geneeskunde. Het was voor Agnes Lammertsma het moment om ook die richting op te gaan. Inmiddels is ze professioneel spiritueel therapeut en geeft ze onder andere metamorfose massage.

Haar handen raken de voet nauwelijks aan, ze bewegen van de zijkant van de grote teen naar de enkel. Middenin de behandelkamer van Agnes staat een massagetafel, zoals een fysiotherapeut die ook heeft. “Het begon bij voetreflexologie. Dat is een voetmassage die ervan uitgaat dat punten onder en bovenop de voet corresponderen met het hele lichaam. Door die punten te masseren, hef je blokkades op die klachten veroorzaken. Metamorfose massage richt zich op de zijkant van je voet, het gebied van de wervelkolom. Daar zit namelijk het gebied dat te maken heeft met het prenatale patroon: het moment van je leven voordat je geboren wordt, tot aan de geboorte zelf.”

“Bij de metamorfose massage gaan we ervan uit dat voor je geboorte je al iets bént. Er bestaat al een blauwdruk van de persoon die je later gaat worden. Net zo goed dat een zaadje weet dat hij een boom, struik of plant moet worden, weet je in dat eerste begin na de conceptie dat je een mens moet worden. Maar het is ook een kwetsbaar moment waarop er van alles gebeurd en mis kan gaan. Bijvoorbeeld de manier waarop je verwekt bent.”

Foto: Eric Heupel (cc)

Tussen Hemel & Zaan II

De een vindt dat iets alleen bestaat als je het kunt zien en aanraken, de ander denkt dat er meer is tussen hemel en aarde. GeenCommentaar dook het alternatieve circuit in en sprak met tien spirituele Nederlanders. Vandaag: tarotiste Nathalie Kriek.

Nathalie Kriek (Foto: Annoesjka Brohm)

Bijna tachtig kaarten met geheimzinnige afbeeldingen erop. Nathalie Kriek is tarotist. Met de kaarten voorspelt ze de toekomst, of helpt mensen inzicht te geven bij prangende vragen. Ze legt zelfs contact met overledenen. “Veel mensen vinden de kaarten eng.”

“Als je niet zeker weet of je die nieuwe baan moet aannemen of niet, kunnen tarotkaarten vertellen wat er kan gebeuren als je het doet en als je het niet doet. Onbewust pak je de juiste kaarten die je vertellen wat je eigenlijk onbewust al weet.” Nathalie gelooft erin dat we zelf alle antwoorden op onze vragen hebben en de kaarten bloot leggen wat anders verborgen was gebleven. “Het is eigenlijk moderne psychologie met een spiritueel tintje.”

Vervolgens vertelt ze op een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat ze dikwijls met overledenen communiceert. “Die kunnen door middel van signalen contact met ons zoeken. Lang niet iedereen pikt die signalen op, maar in je onderbewustzijn sla je dat wel op. Via de kaarten kan een boodschap van een overledene naar boven komen.” Die signalen zijn bijvoorbeeld liedjes waar je iets bijzonders mee hebt. “Als je opeens zo’n liedje vijf keer in de week hoort, dan kan het dat je daar iets mee moet.”

Foto: Eric Heupel (cc)

Tussen Hemel & Zaan I

De één vindt dat iets alleen bestaat als je het kunt zien en aanraken, de ander denkt dat er meer is tussen hemel en aarde. GeenCommentaar dook het alternatieve circuit in en sprak met tien spirituele Nederlanders. De eerste in een rij van tien: Sietske Brander.

Sietske Brander (Foto: Annoesjka Brohm)

Op de tafel staat een kan water met daarin drie steentjes. Een bergkristal, een amethist en een witte topaas. Speciaal voor het interview heeft Sietske Brander die steentjes gependeld. “Het water wordt daardoor zachter en zuiverder,” zegt ze. “Wil je een glas?”

“Het reguliere circuit hielp me niet verder toen ik twintig jaar geleden last had van hoofdpijn. Toen pendelde iemand een steentje voor me. De interesse was ontstaan,” vertelt Sietske. Om haar nek hangen twee steentjes aan verschillende kettingen. Een aquamarijn voor de luchtwegen en een witte topaas omdat die haar doet denken aan haar vader.

“Voor mij zijn edelstenen en kristallen geen dode dingen. Je kunt wel zeggen dat ze dood zijn, maar pak ze dan maar eens vast. Je voelt vanzelf of een steentje goed voelt voor je. Je kunt bijvoorbeeld duizelig worden omdat je een steentje om je nek hebt dat een te sterke energie heeft voor jou. Alles heeft energie, ook stenen. Ieder voorwerp straalt energie uit en ik zie dat ook. Om voorwerpen heen zie ik een trilling, te vergelijken met asfalt waar de zon op schijnt. En nee, er mankeert niets aan mijn ogen.”

Foto: Eric Heupel (cc)

Kinderlozen en ouders begrijpen elkaar niet

Boze baby (Foto: Flickr/Arturo J. Paniagua)

Wat een verrassende uitkomst van een enquête onder bewust kinderlozen staat er in J/M, het blad voor ouders met schoolgaande kinderen: ouders en de bewust kinderlozen begrijpen elkaar niet. Ik viel van mijn stoel van verbazing. Wat een enorme verrassing. Iemand maakt een keuze, een ander maakt een omgekeerde keuze en vervolgens snappen ze elkaars keuzes niet.

Ik heb al eens eerder geschreven over de verschillen tussen beide groepen. Dat je elkaar niet begrijpt is een ding, maar laat elkaar tenminste dan met rust, schreef ik toen.

‘Van de Nederlanders die bewust kinderloos zijn, vindt 57% dat de overheid ouders financieel bevoordeelt‘, staat volgens de Volkskrant in het onderzoek te lezen. Ik durf daarin nog wel verder te gaan, want het gaat niet alleen om de overheid. Hoe vaak moeten bewust kinderlozen komen opdraven met een getrokken portemonnee als er iemand weer eens een kind op de wereld heeft gezet? Leuk hoor, om altijd maar cadeautjes te geven, maar een bewust kinderloze krijgt alleen een cadeautje bij een verjaardag. Een kniesoor die daarop let?

Neem dan de babybonussen, ouderschapsverloven en de talloze dagen dat een ouder naar huis moet omdat het kind iets heeft… Bedenk eens hoeveel geld een werkgever uitspaart als hij een bewust kinderloze in dienst neemt in plaats van een ouder. Volgens het onderzoek vraagt een bewust kinderloze zich dan ook af waarom daar niets tegenoverstaat. Waarom krijgt een bewust kinderloze niet een paar extra dagen vakantie?

Foto: Eric Heupel (cc)

Misdaadtijdschrift Koud Bloed zoekt primeurs

Logo Koud Bloed

Wie graag over misdaad leest, geen aflevering van CSI overslaat en Peter R. de Vries een held vindt, kan vanaf vandaag z?n hart ophalen met Koud Bloed, het nieuwe literair-journalistieke tijdschrift over true crime. Gisteravond in Amsterdam Zuid werd het blad gelanceerd.

Met op de achterflap een grote advertentie van een wervingscampagne van de politie, is het duidelijk waar het geld voor Koud Bloed vandaan komt. Initiatiefnemer Siem Eikelenboom is naar eigen zeggen erg tevreden.

Het was vorig jaar kerst toen Eikelenboom het idee kreeg om een blad te maken over misdaad. Twee weken later had de directie van uitgeverij Nieuw Amsterdam het besluit genomen: dat tijdschrift komt er. ?Het is een pure hobby van twee mensen die toevallig een uitgeverij achter zich kregen?, relativeert Eikelenboom.

Met het succes van series als Crime Scene Investigation lijkt een tijdschrift over misdaad een gat in de markt, maar Eikelenboom benadrukt dat er geen enkel marketingplan achter zit. Het blad komt vier keer per jaar uit en kost per nummer ? 9,95. De lezer krijgt daarvoor 127 pagina?s vol misdaad en ellende. En meer. Leo Blokhuis heeft een rubriek waarin hij schrijft over popmuziek en misdaad. Er staat een strip in. En een fotoreportage van een plaats delict.

Foto: Eric Heupel (cc)

Zuid-Afrika: zeven dagen

Township in Afrika(Foto: Annoesjka Brohm)

Zeven dagen. Zo lang duurt het voordat de aanhoudende onrust in Johannesburg eens het nieuws haalt hier. Tweeëntwintig doden, honderden gewonden en duizenden vluchtelingen en toch duurt het zeven dagen voordat we er hier van mogen weten.

Het is een soort wet. Als er geen Nederlanders bij betrokken zijn, dan geldt het aantal slachtoffers en de emotionele afstand tot Nederland. Emotionele afstand heeft weinig te maken met kilometers, maar alles met gevoel. Zo vinden veel mensen 2.973 doden in Amerika erger dan 133.600 doden in Myanmar. Daar kun je op tegen zijn, maar zo werkt het voor veel mensen wel.

Wie zich ooit eens een beetje heeft verdiept in Zuid-Afrika kent de townships daar. Het zijn wijken die aan grote steden vastgroeien. In westerse ogen ziet het eruit als een armoedig zooitje. Huizen, soms van steen, maar vaker van golfplaat, leem en ander materiaal zoals karton en lappen stof. Er is veelal geen elektriciteit, en het water moet gehaald worden bij een tappunt. Townshipbewoners moeten voor het water betalen met een soort chipknip. Bij het tappunt staat ook een toilet.

Zo?n township heeft eigenlijk alles: kappers, supermarktjes, schooltjes, zelfs kinderopvang. En Shebeens, veel Shebeens (illegale kroegen). In de townships leven veel werklozen, want werk is schaars in Zuid-Afrika. In de ochtend zitten sommige kruispunten vol met mensen die op de stoep zitten te wachten. Van tijd tot tijd stopt een truck, mensen springen op de open laadbak en dan worden ze naar werk toe gereden, meestal in een fabriek. ’s Avonds worden ze afgezet op de kruispunten en het beetje geld dat ze die dag hebben verdiend, gaat op in de Shebeen.

Foto: Eric Heupel (cc)

Recensie: Het maakbare nieuws

Het maakbare nieuws

Het moest bijna twee jaar duren voordat er een tegenboek kwam op Het zijn net mensen. Beelden uit het Midden-Oosten van Joris Luyendijk. Lekker actueel. Maar omdat de discussie over (buitenland)journalistiek nog steeds wordt gevoerd, was het blijkbaar nodig om Het maakbare nieuws te schrijven.

Herkenbaar
Net als voor veel andere journalisten was ook voor mij was het boek van Luyendijk herkenbaar ? en ik heb heel kort bij de NOS gewerkt. Toch begon halverwege het boek Luyendijks verwende toontje me te vervelen: ‘Ik probeer hier Hoge Journalistiek te bedrijven, maar de omstandigheden weerhouden me daarvan’. In Het maakbare nieuws schrijven Van Hoogstraten en Jinek dat ‘het jammer is dat hij (Luyendijk, AB) aan zijn correspondentschap begon voordat hij journalist was’.

Publiek bedienen
Was dat echt zo jammer? Volgens mij probeerde Luyendijk een journalist te zijn naar een beeld dat hij van journalisten had. Een beeld dat velen van journalisten hebben. Is dat slecht? Niet per se. Ik vind dat een journalist zich te allen tijden bewust moet zijn van je publiek. Je bent het verplicht om een beeld te schetsen van hoe je werkt. Immers, veel weten is veel begrijpen. Als de journalistiek dat van het begin af aan goed had gedaan, had niemand hoeven zeggen: ‘Journalisten zijn ook maar mensen’. Luyendijk keek naar de journalistiek zoals zijn publiek en probeerde het te bedienen.

Foto: Eric Heupel (cc)

Claw Boys Claw relevant?

Claw Boys Claw (Foto: Annoesjka Brohm)Je kunt je afvragen of een band als Claw Boys Claw nog wel relevant is. Dat schreef een OOR-recensent ruim tien jaar geleden over de Claw-Boys-Claw-plaat Will-O-The-Wisp.

Zanger Peter te Bos was woedend en viel een toenmalige OOR-redacteur (wel de oudste, niet de schuldige) bij het eerstvolgende Lowlands Festival backstage aan. ?Je moet je eens afvragen of jij nog wel relevant bent!? riep hij dronken.

Gisteren op het Haarlemse Bevrijdingspop trad de Claw-Boys-Claw op. Ik had de band zeker tien jaar niet meer gezien. Het was dus even schrikken om te zien dat de jaren meedogenloos zijn voor met name Te Bos. De gedachte bij hem is nu eerder dorpsgek dan muzikant.

Kun je je nog steeds afvragen of de Claw Boys Claw nog wel relevant zijn. Och, als elk bandje daaraan zijn bestaansrecht moet ontlenen, houd je geen muziek meer over. Voor op zo?n zonnig festival was de band absoluut succesvol. Zelden zoveel lachende gezichten gezien in een publiek.

Foto: Eric Heupel (cc)

Arme blanke vrouw

De emancipatie in Nederland is mislukt. Nog altijd worden vrouwen gezien als hersenloze lustobjecten. Ze zijn niet in staat een keuze te maken voor hun carrière, want mannen onderdrukken hen. Vrouwen moeten namelijk van hun mannen thuis blijven om voor hun gezin te zorgen. En op Ciska kunnen ze ook al niet meer rekenen, want als die straks met pensioen is, kan ze geen mannen meer langs Opzij?s Feministische Ladder houden.

Een derde feministische golf is dus hard nodig. Myrthe Hilkens is al hard bezig om de seksualisering van de maatschappij tegen te gaan. Immers, al die seksuele verworvenheden waar de oudere feministen voor hebben gevochten, is veel te ver gegaan. Nu hebben jongeren seks zonder liefde en dat is hartstikke fout, zegt Hilkens. En muziekvideo?s en porno waarin vrouwen worden verkracht werkt dat allemaal in de hand.

Agnes Jongerius is bereid om alle vrouwen fulltime aan het werk te zetten. Zo verdienen ze tenminste net zoveel als een man. En ze mogen ook niet voor die typische vrouwenberoepen kiezen: ?Wat, jij in de zorg? Nee meid, dan is je salaris niet hoog genoeg. Word jij maar veertig uur in de week IT?er!?

Dat vrouwen liever voor hun kinderen zorgen dan voor hun carrière mag niet, want dat is niet geëmancipeerd. Met andere woorden, vrouwen zijn suffe mutsen als ze helemaal niets geven om werk. En een vrouw die het lekker vindt om zichzelf als lustobject te presenteren is ook niet geëmancipeerd, want dan vergeet ze dat ze veel meer in huis heeft. Kortom, vrouwen blijven tweederangs burgers.

Foto: Eric Heupel (cc)

Hans Laroes: “Als niemand kijkt, dan stop je ermee”

Voor NOS Journaal hoofdredacteur is het Achtuurjournaal niet heilig.

Hans Laroes (Foto: Annoesjka Brohm)

“Er is te weinig intern debat in de Nederlandse media”, zo luidde de kritiek van GroenLinks’ fractievoorzitter Femke Halsema in het interview dat eerder op GeenCommentaar verscheen. Tijd om de hoofdredacteur van het NOS Journaal Hans Laroes eens te vragen of dat waar is.

Sinds een paar weken houdt de Journaal- hoofdredactie een blog bij. Alweer. “Nee, niet alweer,” haast Hans Laroes zich te zeggen. “Ooit hebben we een gastenboek met een forumfunctie bijgehouden, maar dat bleek niet zo te werken. Nu werd het tijd om te bloggen. Ik heb ooit eens beloofd om te vertellen wat er de hele dag gebeurt. Vandaag los ik die belofte in.” En dus staat er ook in dat GeenCommentaar hem interviewt. “Hoe mijn dag is, dat schijnt interessant te zijn”, lacht hij om er vervolgens serieus op te laten volgen: “Het komt voort uit een oprechte nieuwsgierigheid en dat snap ik wel.”

Harde anarchie
Dat hij op internet het mikpunt is van boze reacties, accepteert hij schouderophalend. “Toen ik hier net zat, trok ik me dat wel aan: zat ik vol goede bedoelingen, werd ik uitgekafferd. Maar ik weet nu dat op internet een harde anarchie heerst. Heftige scheldpartijen horen daar nu eenmaal bij. Dat mensen van GeenStijl ervan houden om niet van me te houden, dat hangt samen met deze baan.”

Vorige Volgende