Het recht op de ruggenprik

Een van de laatste medisch-ethische kwesties rondom zelfbeschikking lijkt opgelost: vrouwen mogen voortaan zelf beslissen of ze bij een pijnlijke bevalling een ruggenprik willen. Tot nu toe vonden veel artsen dat pijn bij de bevalling hoort. Van alle westerse landen wordt in Nederland het minst gedaan aan pijnbestrijding bij de bevalling. Het was toch ook wel een curieus fenomeen. Waar Nederland in andere, veel zwaarwegender medisch-ethische kwesties, zoals o.a. abortus en euthanasie, internationaal voorop liep bij het benadrukken van het zelfbeschikkingsrecht van patiënten, bleef de bevalling het terrein van medische bevoogding. En dat terwijl progressief beleid op dit terrein veel eenvoudiger door te voeren viel, omdat er geen sprake is van religieus-politiek verzet.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote du Jour | De vingers van Peter

Wie te gast is bij Pauw en Witteman moet ook bloggen. De VARA heeft er zelfs een speciale website voor in het leven geroepen. Afgelopen vrijdag zat daar NOS-verslaggever Peter ter Velde. Hij heeft – naar eigen zeggen – ‘flow‘. Hij bracht een boekje uit over zijn tijd in Uruzgan en liet aan tafel weten waarom hij bepaalde verhalen pas dagen later aan het licht bracht. Arnold Karskens weet er wel raad mee: “Peter is gewoon op zijn vingers getikt. Of nog erger: hij was bang dat hij op zijn vingers getikt zou worden.”

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Openbaar drankgebruik in Dubai toegestaan

Sevens Dubai 2008 (Foto: Jonathan Vondeling)

Het is een van Dubai’s meest merkwaardige feesten, maar ook eentje die je tenminste een keer moet hebben meegemaakt: de Dubai Rugby Sevens. Sevens, een variant van rugby waarbij maar 7 spelers op het veld staan en elke helft maar 7 minuten duurt, wordt de laatste jaren steeds populairder. Omdat je met minder mensen moeilijker kunt verdedigen wordt vaker gescoord en dat vindt het publiek natuurlijk maar al te leuk. Sevens heeft ook een eigen wereldbeker toernooiencyclus en Dubai is daarvan de eerste.

Behalve sevens-rugby van hoog niveau is het elk jaar het feestje voor de internationale expat-gemeenschap in Dubai. In het land waar je normaal alleen alcohol kunt kopen met een speciaal pasje en alle bars verbonden moeten zijn aan een hotel, hebben de autoriteiten besloten voor dit evenement een uitzondering te maken. Het was waarschijnlijk ook letterlijk vechten tegen de bierkaai. En dus zitten op een zaternamiddag veertigduizend voornamelijk Engelsen en andere Commonwealthers in allerhande carnavaluitdossingen in hoog tempo de blikjes uit hun gratis Heineken koeltasjes soldaat te maken. Alleen de familietribune is, zoals ook bij andere rugbytoernooien, alcoholvrij. Emirati zie je, weinig verrassend, nauwelijks bij het toernooi. Tijdens de finaledag spotte ik uiteindelijk 1 dishdasha, de traditionele jurk, maar dat kan net zo goed iemand geweest zijn die het wel een mooie outfit vond. De sfeer is absoluut fantastisch en zoals altijd in Dubai moet alles groter, beter en mooier. Geen wonder dus dat ze in een van de pauzes met 1 liedje zowel het wereldrecord meezingen, air-guitar en headbangen proberen te verbeteren. Arme Freddy….

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

eParticipatie: de overheid is aan zet!

Hieronder volgt een gastbijdrage van eJapio.

Cijfers laten zien dat de opkomst bij verkiezingen in alle West-Europese democratieën gestaag afneemt. Dit is een paradoxale ontwikkeling vergeleken met de door socioloog Inglehart waargenomen verhoogde betrokkenheid van burgers bij maatschappelijke issues. Een vraag die dit oproept is of de representatieve democratie nog wel voldoet aan de eisen van de hedendaagse burgers?

Gedreven door veranderende culturele waarden en technologische ontwikkelingen bepalen burgers zelf steeds meer wanneer en hoe zij participeren bij maatschappelijke issues. Vooral door de opkomst van web 2.0 heeft de actieve deelname van burgers een stevige impuls gekregen: zij gebruiken web 2.0 applicaties steeds vaker om zich op allerlei manieren te mengen in de ‘publieke zaak’. Zij gaan actief discussies en debatten aan met de overheid, volgen kritisch alles wat de overheid doet en verschaffen via het web de overheid informatie die zijzelf belangrijk vinden.

Wat betekenen deze ontwikkelingen voor de overheid en welke rol moet en kan de overheid zelf in deze nieuwe netwerkende wereld spelen? De overheid kan door op een goede afgewogen wijze gebruik te maken van informatie- en communicatietechnologie burgers meer te betrekken bij verbetering van publieke dienstverlening, openbaar bestuur en sociale samenhang, eParticipatie gaat een grote rol spelen. De tijd dat wij eens per 4 jaar een vertegenwoordiger kiezen die ons op alle onderwerpen vertegenwoordigt is voorbij. Op onderwerpen waarbij de burger zich direct betrokken voelt wil hij de mogelijkheid hebben om te participeren op het moment dat het hem uitkomt. De overheid dient zich aan te passen aan deze veranderende eisen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende