Een politieke kloof of juist niet?

Laten we duidelijke taal spreken, kijken naar de feiten en zeggen waar het op staat.

We tellen om te beginnen even de stemmen, als Verhagen de daad bij het woord voegt telt het kabinet er 76, een meerderheid in het parlement. Niet op alle punten misschien, maar wel waar het gaat over de 18 miljard bezuinigingen en zeker waar het iets met hoofddoekjes te maken heeft. Alle serieuze politieke onderwerpen zullen vallen onder deze twee categorieën. Dat betekent dat het grootste deel van het kabinetsbeleid door een meerderheid gesteund zal worden. Bovendien meldde Wilders gisteravond tussen neus en lippen door dat hij het wel oneens kan zijn met de afspraken in het regeerakkoord, maar dat hij ‘het kabinet er niet op naar huis zal sturen’.
Dus laten we het beestje gewoon bij de naam noemen, het wordt een meerderheidskabinet.

Dat meerderheidskabinet zal rekenen op alle partijen aan de rechterkant van het spectrum, waarschijnlijk zelfs de SGP. Een rechtser kabinet is simpelweg niet denkbaar. Dus in weerwil van Maxime’s PR-techniek kunnen we het niet anders dan een rechts kabinet noemen.

En dan de naam. Traditiegetrouw moeten we het vernoemen naar de man die de touwtjes in handen heeft en, tja, dat zijn niet Rutte en Verhagen. Buiten dat Wilders wel de credits zal opeisen voor ‘zijn beleid’, geen verantwoordelijkheid draagt voor het kabinet, of zijn bewindslieden en de vrijheid behoud naar hartelust te schieten, heeft hij nog een groot voordeel. Inhoudelijk kan hij vanuit de oppositie het kabinet zowel rechts als links inhalen. Rechts door zijn oude wijsheden over de islam te verkondigen en links door het over de zorg, de AOW-leeftijd en ouderen te hebben.