De zomervakantie loopt ten einde voor het Canadese gasbedrijf EnCana betekent dit dat hun kwelgeest weer aan het werk gaat, tenminste als de anonieme bommenlegger zich aan zijn woord houdt. Sinds oktober vorig jaar vonden in het Westen van Canada zes bomaanslagen plaats op gasleidingen van EnCana, daarna laste de bommenlegger -op wiens hoofd EnCana 1 miljoen dollar zette- een zomerstop in. Bomaanslagen op olie- en gasleidingen zijn dus niet voorbehouden aan het arme Nigeria maar gebeuren dus ook in het welvarende Canada? De winning van Canadees gas zorgt in sommige lokale gemeenschappen voor onrust, zoals de Cree indianengemeenschap van Kelly Lake in British Colombia. Zij zien miljoenen dollars wegvloeien door de pijpleidingen terwijl hun traditionele bestaansbronnen als jacht, visserij en het verzamelen van bessen door de gasindustrie worden aangetast. Tegelijkertijd groeit er ook in de Verenigde Staten onvrede over Canadese pijpleidingen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
In deze serie worden acht presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis behandeld die volgens de auteur als voorbeeld zouden moeten dienen voor tegenwoordige en toekomstige ambtsdragers. Enkele van deze historische leiders zijn helaas relatief onbekend; de meesten zeer ondergewaardeerd.
De man die na de schandalen van Nixon en de impasse van Ford wederom vorm gaf aan de Republikeinse Partij—en na de teleurstelling van Carter Amerika haar trots teruggaf—was Ronald Reagan (1911-2004). Gedurende zijn twee ambtstermijnen als president (1981-1989) propageerde Reagan een vrijemarkteconomie en onwrikbare weerstand tegen communisme overzees.
Na de recessie van de jaren zeventig herstelde de Amerikaanse economie zich sterk onder Reaganomics. De overheid werd afgeslankt terwijl ondernemerschap werd aangemoedigd door lagere belastingen en vermindering van regelzucht. “De overheid is niet de oplossing van ons probleem,” sprak Reagan tijdens zijn inauguratierede, “de overheid is het probleem.” Gedurende de jaren zestig en zeventig was de markt dusdanig vervuild geraakt door regulatie en sociale wetgeving dat het land geteisterd werd door stagflatie. Na zijn aantreden hief Reagan onmiddellijk de prijsregulering van olie op waardoor een einde kwam aan de brandstoftekorten van de voorgaande jaren en voerde hij een verlaging van de inkomensbelasting door met maar liefst een kwart.
In deze serie worden acht presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis behandeld die volgens de auteur als voorbeeld zouden moeten dienen voor tegenwoordige en toekomstige ambtsdragers. Enkele van deze historische leiders zijn helaas relatief onbekend; de meesten zeer ondergewaardeerd.
Gerald Ford (1913-2006) is de enige president in de geschiedenis van de Verenigde Staten die niet werd gekozen. Hij werd benoemd tot vicepresident door Richard Nixon en goedgekeurd door de Senaat in 1973. Hij volgde Nixon op toen die aftrad in augustus van 1974 en benoemde Nelson Rockefeller tot zijn vicepresident.
Tijdens zijn korte presidentschap (1974-1977) ervoer het land de zwaarste economische crisis sinds de Depressie van de jaren dertig. Ford weet de problemen aan een torenhoge inflatie wat volgens hem veroorzaakt was door systematische overconsumptie. Hij verlaagde de belastingen in 1975 in een poging de economie te stimuleren en spande zich in om een einde te maken aan de regulatie van olieprijzen maar werd hierin tegengewerkt door een Democratische meerderheid in het Congres.
Ford was tevens een groot voorvechter van vrouwenemancipatie en voorstander van het recht op abortus. Een amendement op de Grondwet ter verankering van gelijke rechten haalde het niet maar Ford tekende wel tal van wetten die onder meer discriminatie van vrouwen op de werkvloer en in het onderwijs verbood.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Het Troubled Asset Relief Program (TARP) werd eind 2008 door de Amerikaanse overheid opgezet om zogenaamde “troubled assets” van banken en financiële instellingen te kopen. Indertijd woedde de kredietcrisis nog hevig en leek overheidsingrijpen een absolute noodzaak. Het ministerie van financiën nam daarom illiquide leningen over en kocht aandelen om geld het bankwezen in te pompen. Alhoewel op basis van persberichten van zowel de Federal Reserve als van de ontvangende partijen kan worden vastgesteld welke bedrijven onder TARP overheidssteun kregen heeft de centrale bank tot nog toe geweigerd om een volledige lijst vrij te geven. Als het aan Bloomberg ligt gaat daar nu verandering in komen.
Al maanden probeert de financiële nieuwszender onder de Freedom of Information Act de precieze besteding van de TARP-gelden openbaar te krijgen echter pas vandaag heeft het gerechtshof van New York Bloomberg in het gelijk gesteld. Binnen vijf dagen moet de Federal Reserve met de papieren boven tafel komen om verantwoording af te leggen aan het Amerikaanse volk dat immers de miljoenenrekening betaalt.
Kritiek op TARP is er genoeg. Volgens The New York Times zagen de meeste banken het vooral als een “buitenkans die gebruikt kon worden om schulden af te betalen, andere zaken over te nemen of om te investeren in de toekomst.” Een oversight panel van het Amerikaanse Congres stelde in januari vast (PDF) dat het programma de wankelende huizenmarkt geenszins had geholpen en dat de honderden miljarden aan kapitaalinjecties “geen aantoonbaar effect op leningen” hebben gehad. Elizabeth Warren, die dat rapport opstelde, verklaarde in februari tegenover de Senaat dat de federale overheid het voorgaande jaar maar liefst $254 miljard had neergelegd voor aanwinsten die niet meer dan $176 miljard waard waren.
Wrang om te zien hoe overtuigd iemand kan zijn van de kwaadaardigheid van het rechtssysteem van een ander land en tegelijkertijd blind voor die van het eigen land. Zelfs Amnesty zit wel op de zaak in Maleisië. Daar krijgen de meeste vrouwen overigens een boete en geen stokslagen, laat staan gevangenisstraf.
In de VS gingen in 2001 volgens de overheid zelf ten minste 64 mensen naar de gevangenis, puur wegens bezit.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
In deze serie worden acht presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis behandeld die volgens de auteur als voorbeeld zouden moeten dienen voor tegenwoordige en toekomstige ambtsdragers. Enkele van deze historische leiders zijn helaas relatief onbekend; de meesten zeer ondergewaardeerd.
Wellicht één van de meest ondergewaardeerde en hoogstwaarschijnlijk één van de meest onbekende presidenten uit de geschiedenis van de Verenigde Staten is Calvin Coolidge (1872-1933). Hij zat slechts een enkele ambtstermijn uit (1923-1929) maar zijn nalatenschap wordt onder historici nog altijd fel bediscussieerd.
Coolidge zou beschouwd kunnen worden als het prototype van de “Rockefeller Republikein”. Hij geloofde in een kleine overheid, voorkwam stijgende federale uitgaven, verlaagde belastingen en vond dat de staten zoveel mogelijk zelf moesten regelen. Gedurende zijn jaren als president kende het land één van de opmerkelijkste bloeiperioden uit haar geschiedenis, de Roaring Twenties, en Coolidge stond de vrije markt geenszins in de weg.
Desalniettemin was hij niet blind voor de tekortkomingen van het kapitalisme. Als gouverneur van Massachusetts had hij de regulering van lonen en werktijden gesteund alsmede wetten tegen kinderarbeid en voor veilige werkomstandigheden. Als president deed hij geen van dit alles en dat maakte hem niet altijd even populair. Coolidge was een overtuigd federalist en zelfs toen de staat Mississippi in 1927 door een vloedgolf werd getroffen maakte hij nauwelijks gebruik van zijn positie om hulp op gang te brengen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.