Regelmatig plaatst Sargasso gastbijdragen. Dit maal hier een stuk van Dirk Kloosterboer dat vandaag ook op het blog Vakbondsvernieuwing verscheen. Nu het slecht gaat met de vakbeweging, moet links nadenken over een toekomst zonder vakbonden, stellen twee Amerikaanse journalisten. Dat brengt wel een risico met zich mee: links wordt elitair en biedt alle ruimte aan een populistische tegenbeweging. Volgens Mark Schmitt van The American Prospect hebben de vakbonden slechts een beperkte rol gespeeld bij de verkiezing van Barack Obama (ander geluid hier). Tegenwoordig zouden de Democraten verkiezingen kunnen winnen zonder steun van de vakbonden, door zich te richten op jongeren, minderheden en professionals. Schmitt vindt dit op zich positief, maar waarschuwt dat er ook gevaren aan zijn verbonden. “Een politieke coalitie die Joe the – nep – Plumber (John McCain’s mascotte van de blanke arbeidersklasse) niet nodig heeft, kan het zich ook veroorloven om de echte Joe’s, José’s en Josephine’s van de werkende middenklasse te negeren, degenen die $16 per uur verdienen, geen $250.000 per jaar. Ze kan het zich permitteren om luchtig te doen over het verdwijnen van werkgelegenheid in de verwerkende industrie terwijl ze ons terloops geruststelt dat meer onderwijs het antwoord vormt op alle economische ellende.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De zomervakantie loopt ten einde voor het Canadese gasbedrijf EnCana betekent dit dat hun kwelgeest weer aan het werk gaat, tenminste als de anonieme bommenlegger zich aan zijn woord houdt. Sinds oktober vorig jaar vonden in het Westen van Canada zes bomaanslagen plaats op gasleidingen van EnCana, daarna laste de bommenlegger -op wiens hoofd EnCana 1 miljoen dollar zette- een zomerstop in. Bomaanslagen op olie- en gasleidingen zijn dus niet voorbehouden aan het arme Nigeria maar gebeuren dus ook in het welvarende Canada? De winning van Canadees gas zorgt in sommige lokale gemeenschappen voor onrust, zoals de Cree indianengemeenschap van Kelly Lake in British Colombia. Zij zien miljoenen dollars wegvloeien door de pijpleidingen terwijl hun traditionele bestaansbronnen als jacht, visserij en het verzamelen van bessen door de gasindustrie worden aangetast.
Tegelijkertijd groeit er ook in de Verenigde Staten onvrede over Canadese pijpleidingen.
Alleen betreft het hier de nog aan te leggen leidingen voor de teerzandolie uit Alberta. De grote uitbreidingsplannen voor de Canadese teerzandwinning behoeven infrastructuur om de olie af te voeren (kaartje). Olie uit teerzand is omstreden omat het veel energie kost om het te winnen en er volledige landschappen voor worden afgegraven. Milieubewuste Amerikanen mobiliseren zich nu om de aanleg van leidingen voor teerzandolie én oplosmiddelen over Amerikaans grondgebied tegen te houden.
In deze serie worden acht presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis behandeld die volgens de auteur als voorbeeld zouden moeten dienen voor tegenwoordige en toekomstige ambtsdragers. Enkele van deze historische leiders zijn helaas relatief onbekend; de meesten zeer ondergewaardeerd.
De man die na de schandalen van Nixon en de impasse van Ford wederom vorm gaf aan de Republikeinse Partij—en na de teleurstelling van Carter Amerika haar trots teruggaf—was Ronald Reagan (1911-2004). Gedurende zijn twee ambtstermijnen als president (1981-1989) propageerde Reagan een vrijemarkteconomie en onwrikbare weerstand tegen communisme overzees.
Na de recessie van de jaren zeventig herstelde de Amerikaanse economie zich sterk onder Reaganomics. De overheid werd afgeslankt terwijl ondernemerschap werd aangemoedigd door lagere belastingen en vermindering van regelzucht. “De overheid is niet de oplossing van ons probleem,” sprak Reagan tijdens zijn inauguratierede, “de overheid is het probleem.” Gedurende de jaren zestig en zeventig was de markt dusdanig vervuild geraakt door regulatie en sociale wetgeving dat het land geteisterd werd door stagflatie. Na zijn aantreden hief Reagan onmiddellijk de prijsregulering van olie op waardoor een einde kwam aan de brandstoftekorten van de voorgaande jaren en voerde hij een verlaging van de inkomensbelasting door met maar liefst een kwart.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
In deze serie worden acht presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis behandeld die volgens de auteur als voorbeeld zouden moeten dienen voor tegenwoordige en toekomstige ambtsdragers. Enkele van deze historische leiders zijn helaas relatief onbekend; de meesten zeer ondergewaardeerd.
Gerald Ford (1913-2006) is de enige president in de geschiedenis van de Verenigde Staten die niet werd gekozen. Hij werd benoemd tot vicepresident door Richard Nixon en goedgekeurd door de Senaat in 1973. Hij volgde Nixon op toen die aftrad in augustus van 1974 en benoemde Nelson Rockefeller tot zijn vicepresident.
Tijdens zijn korte presidentschap (1974-1977) ervoer het land de zwaarste economische crisis sinds de Depressie van de jaren dertig. Ford weet de problemen aan een torenhoge inflatie wat volgens hem veroorzaakt was door systematische overconsumptie. Hij verlaagde de belastingen in 1975 in een poging de economie te stimuleren en spande zich in om een einde te maken aan de regulatie van olieprijzen maar werd hierin tegengewerkt door een Democratische meerderheid in het Congres.
Ford was tevens een groot voorvechter van vrouwenemancipatie en voorstander van het recht op abortus. Een amendement op de Grondwet ter verankering van gelijke rechten haalde het niet maar Ford tekende wel tal van wetten die onder meer discriminatie van vrouwen op de werkvloer en in het onderwijs verbood.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.