Af en toe kan het geen kwaad om ook eens aandacht te besteden aan de complexiteit van het werk van Tweede Kamerleden. Ik wil dit graag doen aan de hand van de stemmingslijst (pdf alert) van vandaag bij een wetsvoorstel, te weten die van de Crisis- en herstelwet. Dat is dan ook gelijk een grappig voorbeeld, als je beseft dat die er om te doen is om bepaalde zaken te versnellen in het belang van de economische ontwikkeling. Ga er eens rustig voor zitten. Na de breek volgen namelijk de stemmingsuitslagen van de amendementen en moties. Het wetsvoorstel zelf is, zover ik kan zien, nog niet in stemming gebracht. Daar gaan we:
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Veel te doen deze week over het samenspel tussen de politiek en de pers. De presentatie van een boek van twee mensen die het perscircus op het binnenhof een jaartje gevolgd hebben, was de aanleiding. Kamervoorzitter Gerdi Verbeet gaf haar visie tijdens de Lunshoflezing.
Het vervolg richtte zich op het heen en weer wijzen tussen pers en politiek.
Aan de hand van de toespraak van Gerdi Verbeet wil ik duidelijk maken dat daar beide partijen een essentiële fout maken.
Maar eerst wat citaten uit de toespraak.
‘..Cronkite zo: “This democracy cannot function without a reasonably well-informed electorate. That´s why honest, objective and meticulous reporting is vital to our democracy.” ‘
‘Als we dan kijken naar de twee partijen Parlement en Journalistiek, dan constateer ik dat de Journalistiek op het terrein van de zelfreflectie een achterstand heeft op het Parlement.‘
‘Het is jammer dat er geen medium meer is dat nog gewoon verslag doet van debatten in de Kamer. Nog voordat er één minuut spreektijd is geweest, staat de uitslag van het debat al vast – en het is al uitgezonden ook.‘
‘Sterker nog: die de burger iets heel belangrijks onthouden. Namelijk het antwoord op de vraag: wat is er vandaag nou precies gebeurd in Den Haag?‘
‘Voor het antwoord op die vraag heb je journalisten nodig die verslag doen – en dan ook nog met enig historisch besef en veel kennis van zaken. Zodat de kijker of lezer ook kan begrijpen wat er gebeurt, want dat vergt soms wel enige uitleg.‘
Woensdagmiddag, een mooi Mos(h)pit Moment. Niet omdat de PVV en zijn milieuwoordvoerder Richard de Mos zonodig gebasht moeten worden, maar gewoon omdat dit zo’n treffend filmpje is. Het filmpje laat zien dat de PVV ons land niet alleen nu al op kosten jaagt met onzinnige Kamerpraatjes, maar in de nabije toekomst -na een glorieuze verkiezingsoverwinning- nog veel meer zal gaan kosten als ze grote overheidsprojecten op het gebied van kernenergie (=duurzaam?) gaan ontwikkelen. Een kerncentrale kost immers maar 5 miljard… zo noteren wij op ons boodschappenlijstje van watkostdepvv.nl.
Kernenergie (in Europees verband) is wat mij betreft wel bespreekbaar maar je krijgt bij de Mos nu niet bepaald het idee dat hij weet waar hij het over heeft. Nota bene sociaal-democraat Samsom moet de nationaal-populist een reality check geven op de haalbaarheid van overheidsprojecten en sociaal-liberaal van der Ham legt haarfijn bloot dat de Mos weer eens totaal onvoorbereid in onwetendheid belastinggeld staat uit te geven nu en in de toekomst.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Wij betrekken die motie in onze beraadslaging en verder zeg ik niets over het verdere beraad.”
Premier Balkenende laat in het midden of het kabinet zich iets gelegen zal laten liggen aan de grote kamermeerderheid die weg wil uit Uruzgan.
Aangezien het nu reces is in de Tweede Kamer, was het donderdag weer even erg druk. Gebruikelijk patroon, op het laatste moment nog allerlei spoedjes en stemmingen doen. Of dat de kwaliteit van de besluitvorming ten goede komt, is maar de vraag natuurlijk. Alle aandacht in de media ging uiteraard naar het wetsvoorstel om het kraken te verbieden. Maar er was veel meer. Eindelijk is er voor gestemd op het voorstel om abonnementen niet langer automatisch meer te mogen verlengen. Dat gaat een hoop mensen blij maken. Er was ook een hele lange discussie over de betalingsachterstand van de overheid. In tijden van economische crisis is het niet fijn voor veel bedrijven om hun rechtmatige geld te laat te ontvangen. De overheid laat hier nog steeds steekjes vallen.
En in deze discussie kwam dhr Brinkman (PVV) met de volgende aanzet tot motie: “Ik heb erg veel moeite met het percentage van Justitie en ik heb al aangegeven waarom: zij verwacht van de burgers dat zij op tijd betalen. Zij gooit er zelfs boetes bovenop. Wij hebben het nu over boetes van 2%. De heer Elias vraag zich af waarom wij daarvan niet 5% maken. Het is zeer terecht dat hij dat vraagt, maar ik vind eigenlijk dat de overheid dezelfde boetes moet betalen die de burgers betalen op het moment dat zij hun boetes voor bijvoorbeeld verkeersovertredingen niet betalen. Vandaar dat ik de volgende motie indien.”
Minister ter Horst had over dit onderwerp namelijk al het volgende aangegeven:
“Een boete kan ook heel goed werken bij de departementen. Het kabinet is daar niet tegen. Wel vindt het kabinet de richtlijn van een boete van 5% in vergelijking met wat op de markt gebruikelijk is, niet helemaal redelijk. Het kabinet vindt een boete prima, maar wil wel dat het een boete van 2% wordt.”
De VN-onderhandelingen voor het nieuwe klimaatverdrag zitten muurvast. Dan kun je als braafste jongetje van de klas twee dingen doen:
1. Zeggen dat je het braafste jongetje van de klas bent
2. Je actief inzetten, vanuit Europees perspectief, om de impasse te doorbreken.
Woensdag heeft de Nederlandse Tweede Kamer een fijn gesprek gehad over de inzet voor Kopenhagen. Call it a plenair debat, noem het eyes wide shut.
Tot en met de linksliberale oppositie aan toe was er geen kamerlid te bekennen die de opzichtelijke politieke gotspe in z’n essentie wist te benoemen. Daarom hier alles – echt alles – in een megakort overzicht.
Grondprincipe:
Politiek moet doen wat wetenschap zegt.
Achtergrond:
Wetenschap zegt ‘2 graden is te veel; politiek zegt: 2 graden zal het zijn. Fair enough. We hebben in elk geval een doel.
Wat is nodig voor minimale kans om onder 2 graden te blijven? Hoeveel moeten we reduceren tussen 1990 en 2020?
Chronologie:
• 2007 – IPCC AR4 zegt industrielanden moeten 25 tot 40 procent reduceren.
• 2008 – James Hansen et al: klopt allemaal, maar feedbacks uit biosfeer verdubbelen klimaatgevoeligheid nog -> 50 tot 80 procent reduceren
• 2009 – Hans Joachim Schellnhuber: klopt allemaal, maar tipping-points zijn al overschreden, feedbacks werken sneller. We moeten allemaal 100% reduceren, de grootste uitstoters per capita het eerst: VS in 2020, Duitsland in 2025, Italië in 2030, zelfs China al in 2035.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“Er zit ook niemand meer in de politiek die weet hoe de dingen echt in elkaar zitten of hoe je ze moet bouwen.” Aldus mompelde een collega tijdens een discussie. De context is me ontschoten, de opmerking is me bijgebleven, te meer omdat ik net het opleidingsniveau had uitgezocht.. Waren er nog wel kamerleden die weten hoe je daadwerkelijk iets moet bouwen? Het duurde een paar weken voor ik weer de tijd had om het een beetje uit te zoeken. Gelukkig bleek het mee te vallen op dat punt. Er waren ten minste vijf mensen die iets als werktuigbouwkunde hadden gestudeerd.
Wat wel opviel, terwijl ik toch aan het turven was, was het overwicht van de alfa’s. Driekwart van de kamer is gevuld met mensen die politicologie (13), geschiedenis (8), rechten (23) en meer van dat soort studies gevolgd hebben. Dat is natuurlijk geen bewijs dat ze ook werkelijk alfa zijn. Maar bij gebrek aan beter was dat het criterium.
Daarom is er ook 11% waar het niet van te bepalen is. In die groep zitten ook een paar economen.
Tot zover weer uw hokjesgeestreporter.
In het politieke proces om steeds meer marktwerking in de zorg te krijgen, er vanuit gaande dat dit de kosten zou kunnen drukken, loopt er nu een discussie over het invoeren van de zogenaamde Diagnose Behandel Combinaties (DBC’s) in de eerstelijns gezondheidszorg.
Mijn samenvatting van dit idee: veel voorkomende aandoeningen (diabetes, copd) vragen ongeveer dezelfde handelingen bij verschillende partijen in de zorg (huisarts, apotheek, fysiotherapeut, etc….). In plaats van al deze mensen apart te laten werken, mag 1 partij voor een hele groep patiënten met dezelfde aandoening zeggen dat hij de verantwoording voor de hele keten op zich neemt voor een vaste prijs per patiënt.
Hierdoor zou er dus concurrentie moeten ontstaan tussen “zorgaanbieders” om dit zo efficiënt mogelijk te doen en dus de laagste prijs aan te bieden.
Van verschillende kanten, niet in de laatste plaats de huisartsen, is er al veel kritiek gekomen op dit voornemen (start 2010, brede invoering 2011). Huisartsen zouden “zorgmanagers” moeten worden, iets waar ze niet voor zijn opgeleid. En de uniforme benadering zou geen recht doen aan de verschillen tussen de patiënten.
Aan die argument kan ik niet veel toevoegen. Maar er zijn nog wel twee argumenten die onderbelicht blijven in dit verhaal.
Het eerste argument is dat van distributie. Door dit mechanisme zal in regio’s voor bepaalde DBC’s misschien nog maar 1 of 2 partijen verantwoordelijk zijn. Als patiënt moet je dan langs die weg gaan omdat het anders niet vergoed wordt. Maar dat kan dus betekenen dat je voor veel handelingen niet meer bij je eigen huisarts of apotheek terecht kan, maar moet reizen. Een fenomeen dat zich nu al voordoet voor bepaalde andere vergoedingsconstructies in de zorg. De last wordt dus afgewenteld op de patiënt. Kosten die daarmee genoemd zijn, zijn ook voor de patiënt zelf. Maar dat zal de overheid en de zorgverzekeraars weinig boeien.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Het dolle slagschip Viva Hollandia begint nu echt op dreef te raken. De golven beuken links en rechts over het dek. Geert & Agnes & Mark spelen piraatje. Mark Rutte dient een motie van wantrouwen in – koren op de molen van SP en PVV. Wie gaan zich vastklampen aan het wrakhout? Die liberale heilstaat kunnen we wel voorlopig op onze buik schrijven.
Alsof het Idols is: boe roepen, uitjouwen, wegstemmen. (Trouwens, Jef en Albert zitten ook al 20 jaar bij GTST, heeft ook niemand moeite mee).
Je zou bijna oproepen tot terugkeer van de mottige groene bankjes uit de oude Tweede Kamer, één telefoon per verdieping, stapels papier in ambtelijke taal en een premier die boterhammen met kaas eet – doodsimpel. Gewoon, een paar weken terug naar het klamme nest dat riekt naar de Opperdoezer Ronde. Niks geen mediacircus, livestream, twitter of Blackberry. Gewoon weer Achter het Nieuws. Saai.