Neerlands wielerheld van de laatste jaren, Michael Boogerd, is nu officieel verwikkeld in een dopingschandaal. Zondaar Kohl heeft het gezegd: Boogerd (en anderen) waren ook klant bij de plasmakliniek in Wenen. Geheel wielerminnend Nederland wachtte vervolgens dan op een superkritisch interview met Mart Smeets. De grote Smeets had immers net voor de tour, na de onthullingen rond Thomas Dekker, gezegd dat iedereen schoon schip moest maken. Dat superkritische gesprek kwam niet. Wel een halfbakken ontkenning van Boogerd. Mart Smeets vroeg Boogerd wel een beetje aan de tand over die dopingbeschuldigingen. En dan volgt iets opmerkelijks. De Hagenees begint niet met ontkennen dat 'ie doping heeft gebruikt, maar begint te zeggen: "Ik houd me bij de feiten," om vervolgens een heel ingewikkeld betoog te gaan houden over dat hij gevraagd is als getuige op te treden in de Weense dopingzaak. Iets later in het interview ontkent ie wel dat hij bij die Oostenrijkse plasmabank is geweest. Maar hij knikt vervolgens instemmend als Smeets zegt: "Niemand van ons is heilig." Bewijst dat dat Boogerd doping heeft gebruikt? Nee. Hij zegt immers ook: "Klinkklare onzin!" Maar zou een directe ontkenning niet veel logischer zijn geweest? Juist voor een Hagenees met het hart op de tong?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Harry Zevenbergen doet voor GeenCommentaar en op de site van SUB verslag van de Tour de France. Voor het achtste keer alweer volgt hij onder de naam Tour de ZevenBal de Tour de France met columns en gedichten.
Een week geleden. De Tour de France was nog niet begonnen. Op het trainingsveld van Bayern München zat Franck Ribery. Hij had zijn schoen uitgetrokken en keek met een van pijn vertrokken gezicht naar zijn voet. Hij kon echt niet verder, de arme jongen. Hij had een blaar.
In de etappe van deze woensdag viel Robert Gesink van zijn fiets. Hij stapte op en begon de pedalen weer rond te draaien. Op dat moment ging hij eens kijken wat de schade was. Een schaafwond op zijn elleboog en een zeer pijnlijke pols. Met veel moeite wist hij na een kilometerslange achtervolging aan te sluiten bij het peloton, regelmatig schuddend met zijn pols. Zeventig kilometer reed hij met wat later in het ziekenhuis een gebroken pols bleek te zijn.
Ik wil niet eens een vergelijking maken tussen Gesink en Ribery, voetballers en wielrenners. Maar het verschil is zo schrijnend. Voetballers luisteren vaak veel te aandachtig naar hun eigen lichaam. En wielrenners zijn wat dat betreft stokdoof. Slechts een zwaar coma kan hen verhinderen verder te fietsen. Tyler Hamilton reed met een gescheurd sleutelbeen de Tour uit. Hij won een bergetappe nadat hij 142 km solo had gereden en eindigde als vierde in Parijs.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Deze keer een bijdrage van Harry Zevenbergen dat ook als column verschijnt op de site van SUB. Voor het achtste jaar volgt hij onder de naam Tour de ZevenBal de Tour de France met columns en gedichten.
Maarten Ducrot was ooit een prima jongen. Een kritisch en helder denker, maar in de jaren als co-commentator bij NOS is daar zo langzamerhand flink de klad in gekomen. Als het compleet doorgedraaide lid van de sekte van ‘het Nieuwe Wielrennen’ wauwelde hij er de laatste jaren een eind op los. Hij heeft daarbij gekozen voor de stijlvorm van de letterlijke herhaling. Zijn commentaar lijkt een eindeloos lang lied zonder coupletten.
Zijn ideeën over het nieuwe wielrennen stuitten op steeds meer weerstand en dit jaar gebruikte hij de term minder en had hij het vooral over dat niemand nog de koers kan controleren en dat de renners elkaar kapot rijden en aan het eind geen energie meer hebben voor splijtende aanvallen. De kenmerken die hij vorig jaar koppelde aan zijn definitie van het Nieuwe Wielrennen.
Hij werkte dit thema steeds verder uit. Dit weekend tijdens de NK zong hij het compacte refrein van ‘ze zitten stuk, ze zitten echt helemaal stuk’. Keer op keer op keer. Ik ben een masochist en al jaren luister ik naar Maarten en zijn vriend Herbert Kletsmajoor. Maar tijdens de klassiekers en de grote rondes schakel ik zo nu en dan over op het Vlaamse commentaar om het ritme te breken. De Belgen houden net als ik erg van flauwe woordgrappen en beschikken ook over een schitterende wielervocabulaire. Na een tijdje schakel ik toch weer terug.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Deze keer een bijdrage van Harry Zevenbergen dat ook als column verschijnt op de site van SUB. Voor het achtste jaar volgt hij onder de naam Tour de ZevenBal de Tour de France met columns en gedichten.
De voortekenen kunnen bedriegen, maar voorlopig maak ik me op voor een broederstrijd in de Astana-ploeg. Eén van mijn favoriete Tours was in 1986. In 1985 won Bernard Hinault zijn vijfde Tour, hij deed dat met de steun van zijn jonge ploegmaat Greg Lemond, zijn gedoodverfde opvolger. Hinault had het zwaar en het was Lemond die hem er doorheen sleepte. De vraag die bij iedereen speelde was of Lemond eigenlijk niet veel sterker was en de Tour had kunnen winnen? Het antwoord van de meeste kenners was Ja.
Lemond had zich ingehouden. Hij eindigde als meesterknecht op de tweede plaats op 1m42s. In 1984 was hij al als derde geëindigd, 1m14s achter de nummer twee Hinault. De hulp leverde Lemond de belofte van Hinault op dat deze hem het jaar erna aan zijn eerste Tourzege zou helpen. In 1986 was Hinault echter in veel betere doen en probeerde hij tijdelijk geheugenverlies te faken. De mogelijkheid om als eerste renner zes keer de Tour de France te kunnen winnen was te aanlokkelijk. Hinault kwam niet openlijk terug op zijn belofte, maar deed er alles aan om Lemond van zijn stuk te brengen. Hoogtepunt van deze strijd tussen ploegmaats was de aankomst op Alpe d’Huez waar de twee ver voor alle anderen hand in hand over de finish gingen en het was Hinault die zijn wiel net iets eerder over de finish reed. Iedereen hoorde Hinault grommen, de Tour was beslist. Maar niet afgelopen voordat Hinault ook nog de laatste tijdrit won. De zesde zege zou er nooit komen, maar de psychologische oorlog en de aanvallen in de rug hadden de Tour gekleurd.
Op de Malta roeibaan in de Poolse stad Poznan zijn deze dames in training in de K2-klasse. Het WK roeien vindt van 23 tot 30 augustus op deze baan plaats. Het WK kano-sprint staat voor augustus 2010 hier op het programma. Op de foto een kayak, maar dan wel een superranke wedstrijdboot. Op olympisch niveau is deze klasse weinig populair, aangezien daar alleen de 500 meter voor de vrouwen twee wordt afgewerkt. Bij het WK en het EK kanoën, staan evenwel ook de sprint (200 m) en de 1000 m op het programma. Enkele reaguurders waren dus zeer warm met hun oplossing van de raadplaat.
Het kunstmatig aangelegde Malta-‘meer’ wordt omzoomd door een park, waar wandelaars, joggers, fietsers en skeelers geen last hebben van gemotoriseerd verkeer. Heeft wel iets weg van een groot uitgevallen Vondelpark, eveneens gelegen aan de rand van het centrum. Voor meer foto-impressies…
Zwoegen in de C-4 Klasse, het exclusieve domein van de macho’s. In de canoe is het half geknield lepelen met een enkele paddle. Op de achtergrond een horizonvervuilende bouwput, waar volgens plan een megagroot tropisch zwemparadijs zal verrijzen.
Omdat mijn geliefde Canon 450D spiegelreflex kuren vertoont, moet ik mijn toevlucht nemen tot een Lumix FZ28. Hier een opname op bijna 500 mm zoom met de cam op de monopod. Zonder goede (mechanische) beeldstabilisatie ben je dan kansloos. En verdomd: dit hybride kastje van iets meer dan 200 euro flikt het.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Onderstaand stuk is van Huub Bellemakers en verscheen eerder op zijn eigen blog.
Hét nieuws van de week is natuurlijk dat Thomas Dekker dan toch is gepakt. De voormalige nieuwe Zoetemelk heeft in 2007 een plasje ingeleverd en pas nu zijn er sporen van EPO in gevonden. Zoals Mart Smeets wist te melden – zowaar zonder een naam verkeerd uit te spreken – bij Studio Sport, “hetzelfde spul als bij Rasmussen”. Dat Dekker heeft gebruikt is niet zo’n hele grote verrassing. Niet vanwege Thomas Dekker zelf, sommige van de wielrenners gebruiken nu eenmaal, maar vanwege de dopingautoriteiten. Waarom anderhalf jaar na dato, waarom net voor de Tour? Vieze spelletjes.
Thomas Dekker was al een omstreden man, door gedoe met de Rabobank en een Italiaanse arts. Ondanks tientallen out-of-competition controles was er nooit iets gevonden. De grootste reden dat Thomas Dekker omstreden was, was echter dat ie ‘frivool’ was en dure auto’s reed. Daardoor had ie een hele slechte naam bij Nederlandse wielerfans, zeker sinds de broodnuchtere maar ook oersaaie Robert Gesink het heel goed doet. Zie bijvoorbeeld de vele reacties op Geenstijl. Nu is ie alsnog de opvolger van Marc Lotz, maar dan met DYNEPO.
Dekker zat fout. Daarnaast hebben echter de dopingautoriteiten grote fouten gemaakt. Hoe kan het toch zijn dat ze nu pas die resultaten hebben? En nu pas naar buiten brengen. Hier blijkt de hypocrisie van de wielerwereld. Het is immers net zoiets als je VWO-diploma verliezen omdat je gespiekt hebt in de tweede klas. Maar goed, nog steeds vals spelen. De reden dat ze nu pas met dopingschandalen naar buiten komen is pas echt smerig: publiciteit.
GeenCommentaar heeft plaats voor gastloggers. Dit keer is dat Paul Visser, die het stuk per mail instuurde.
Voor de tweede keer binnen een jaar is Tom Boonen betrapt op het gebruik van cocaïne. Na een avond stappen had de toprenner met zijn vrienden teveel gedronken op een terras. Volgens eigen zeggen heeft hij daarna een black-out gehad en weet hij niet meer of hij de drug tot zich heeft genomen. In een eerste reactie geeft hij toe, dat hij grenzen overschrijdt ‘als hij drie maanden als een pater heeft geleefd’.
In het wielergekke Vlaanderen heeft men geschokt gereageerd op het nieuws. Zijn ploeg schorste hem voor onbepaalde tijd, waardoor hij dit jaar niet meer in actie zal komen. Net als vorig jaar mist hij de Tour de France. Daarnaast wordt hij hoogst waarschijnlijk zwaar gestraft door een Belgische rechter, omdat hij nu een recidivist is. De gevangenisstraf op het gebruik van het verboden middel is maximaal vijf jaar. Al met al ziet het er niet rooskleurig uit voor de flamboyante wielrenner uit Vlaanderen.
Vanuit onverwachte hoek krijgt hij steun. Lance Armstrong zei in een eerste reactie: “Tom is niet de enige in de wereld die verleidingen moet weerstaan“. Tevens geeft Armstrong aan dat het meer sociaal probleem is dan een sportief probleem. En hij heeft gelijk. De druk vanuit de samenleving op Boonen is immens groot. Het publiek, zijn fans en de journalistiek verwachten altijd winst van hem in de grote koersen. De teleurstelling is groot, als hij niet wint. Onder deze druk tot presteren bezwijkt hij en grijpt naar middelen om even verlicht te worden. Hij zal niet de eerste wielrenner zijn met wie het slecht afloopt door te hoge verwachtingen. Het bekendste voorbeeld is Marco Pantani. Hopelijk komt het niet zover.
“Maar laat het duidelijk zijn dat dit veel meer een zaak was van mijn rechtvaardigheidsgevoel dan van enige commerciële belangen. Dit had zover niet mogen komen. […] Tom is geen Marco Pantani. Hij is niet ziek of verslaafd. Ik begrijp dus niet waarom ASO de deur zo lang dicht heeft proberen te houden.”
Patrick Lefevere van Quick-Step verdedigt zijn tourtroef Tom Boonen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.